Zespół Colleta-Sicarda (łac. hemiplegia glossovelopalatopharyngolaryngea) – zespół objawów związany z obwodowym porażeniem czterech ostatnich nerwów czaszkowych: językowo-gardłowego (IX), błędnego (X), dodatkowego (XI) i podjęzykowego (XII).
Obraz kliniczny W wyniku porażenia występują następujące objawy kliniczne: dysfagia; zaburzenia smaku w tylnej ⅓ części języka; zanik czucia błony śluzowej podniebienia oraz gardła; zaburzenia oddychania i chrypka; porażenie i zanik mięśnia czworobocznego i mostkowo-obojczykowo-sutkowego; jednostronne porażenie i zanik mięśni języka.
Przyczyny Do najczęstszych przyczyn zespołu Colleta-Sicarda należą: przyczyny zapalne: zakrzepica zatok żylnych opony twardej, np. zatoki poprzecznej; ropowica przestrzeni przygardłowej; przyczyny urazowe: złamanie podstawy czaszki, którego szczelina złamania przechodzi przez otwór szyjny lub okolicę kłykci potylicznych; przyczyny nowotworowe: rak części nosowej gardła; nowotwory płata głębokiego ślinianki przyusznej i inne guzy złośliwe przestrzeni przygardłowej; kłębczaki szyjno-bębenkowe.
Historia Zespół został opisany przez francuskich lekarzy; w 1915 roku przez Frédérica Justina Colleta oraz w 1917 roku przez Jeana A. Sicarda.
Zobacz też zespół Villareta
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Neurologia Kategoria:Otorynolaryngologia