thumb|Porucznik hm. Tomasz Piskorski inicjator powstania pierwszych drużyn harcerskich na ziemi wołomińskiej. Około 1920 roku. Hufiec ZHP Wołomin im. hm. Mieczysława Cicheckiego działa na terenie Chorągwi Stołecznej im. Bohaterów Warszawy w granicach powiatu wołomińskiego i zrzesza harcerzy z: Wołomina, Kobyłki, Radzymina, Nieporętu, Duczek, Zagościńca, Majdanu, Ossowa, Czarnej, Cięciwy. Za twórców hufca uznaje się porucznika hm. Tomasza Piskorskiego, sierżanta Antoniego Mańkowskiego i hm. Mieczysława Cicheckiego. Hufiec ZHP Wołomin jest największym powierzchniowo hufcem Chorągwi Stołecznej ZHP Wołomin około 300 km².
II Rzeczpospolita Okres I wojny światowej Początki kształtowania się idei harcerskich na ziemiach wołomińskich sięgają okresu walk o niepodległość i 1916 roku.
Na przełomie 1915–1916 we wsi Lipiny Nowe pod Wołominem powstały pierwsze zastępy skautowe. Zorganizował je sierżant Antoni Mańkowski, mimo że nie był harcerzem i nie znał jeszcze metodyki harcerskiej. Początkowo działały one w okolicach Lipin, później jednak swoje działania związały z Willą „Tarasówka” w Wołominie. Wiosną 1916 do Wołomina sprowadził się oficer Polskiej Organizacji Wojskowej skupionej wokół Józefa Piłsudskiego – Tomasz Piskorski. Nawiązał on kontakt z Antonim Mańkowskim i wspólnie łącząc samodzielne zastępy założyli 1 Wołomińską Drużynę Harcerską. Do drużyny zwerbowali głównie chłopców z ulicy i rodzin robotniczych. W sierpniu 1916 drużyna otrzymała imię Króla Władysława Łokietka. Składała się z 2 zastępów prowadzonych przez robotników: druha Wróblewskiego i ucznia druha Kałochiejczyka. Zastępcą Tomasza Piskorskiego został druh Horowy. W związku z zajęciem ziem polskich przez Niemcy działalność harcerska nie była łatwa i odbywała się w konspiracji. Zbiórki odbywały się głównie w domu druha Horowego wśród piasków „lotnej wydmy”.
W roku szkolnym 1917–1918 nauczycielka Onórnia skupiła wokół siebie grupie dziewcząt i utworzyła 1 Wołomińską Drużynę Żeńską im. Królowej Jadwigi. Drużyna ta przez kolejne lata u boku 1 W MDH im. Króla Władysława Łokietka organizowała spotkania w izbie darowanej po wieczyste czasy harcerstwu przez felczera Dękierewskiego. Izba ta mieściła się przy ul. Wileńskiej 19 w Wołominie. Obie drużyny: męska i żeńska działały równolegle.
Sztandar drużyn W 1917 dzięki wspólnemu wysiłkowi sympatyków, rodziców i dzieci drużyna wykonała sztandar. Posiadał on barwy kościuszkowskie, tj. na czerwonym tle biały orzeł w złotej koronie, ze złotym napisem Bóg, Honor, Ojczyzna, z dalszą częścią: Związek Harcerstwa Polskiego Wołomin. Po drugiej stronie na zielonym tle widniał harcerski krzyż w kolorze srebrnym i złotym, z haftowanym na górze napisem: Drużyna Żeńska im. Królowej Jadwigi, a w drugiej części: 1 Wołomińska Drużyna Harcerzy im. Króla Władysława Łokietka.
Poświęcenie sztandaru odbyło się w kościele parafialnym w Kobyłce. Sztandar do kościoła przywieziono na wozie udekorowanym zielenią. Hm. Tomasz Piskorski wręczył sztandar drużynowemu Stanisławowi Langemu. Po uroczystości zebrani udali się do izby harcerskiej w Wołominie, gdzie spotkali się z władzami miasta, a następnie uczestniczyli we wspólnej defiladzie ulicami miasta.
20 maja 1919 ks. kard. Aleksander Kakowski, wizytując kościół kobyłkowski oraz budujący się kościół w Wołominie, poświęcił izbę harcerską drużyn 1 W MDH i 1 ŻDH. W poświęceniu izby uczestniczył również kapelan Wojska Polskiego i późniejszy Przewodniczący ZHP hm. ks. Jan Mauersberger, wpisując się do Złotej Księgi: Drużynie harcerskiej im. Króla Władysława Łokietka w Wołominie na szczęśliwy jej rozwój udzielam arcypasterskiego błogosławieństwa. Hm. Stanisław Lange z uśmiechem wspomina tamte wydarzenia epizodem z druhem Marianem Strzałkowskim, który mając przykaz niewpuszczania do izby nikogo w trakcie uroczystości, nie wpuścił własnej matki.
Lata 1918–1919 11 listopada 1918 roku gdy Polska odzyskała niepodległość wołomińscy harcerze u boku Polskiej Organizacji Wojskowej brali udział w rozbrajaniu posterunków żandarmerii niemieckiej, mieszczących się przy ul. Warszawskiej róg ul. Ogrodowej. Najstarsi harcerze, by spełnić obowiązek obrony ojczyzny, zaciągali się do Batalionu Zapasowego I Dywizji Artylerii Konnej w Górze Kalwarii. Byli wśród nich: Stanisław Lange, Feliks Sztompke i Zygmunt Hełmecki.
Bitwa warszawska 1920 thumb|Harcerze z Hufca ZHP Wołomin biorący udział w rekonstrukcji Bitwy warszawskiej 1920 roku W sierpniu 1920 roku harcerze z Wołomina przy boku młodzieży warszawskiej wzięli udział w bitwie na przedpolu Warszawy. Bitwa rozegrała się w okolicy miejscowości Leśniakowizna i Ossów w dniach 14-15 sierpnia. Harcerze z 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej przy boku ks. Ignacego Skorupki stawili opór bolszewikom. Pozostała młodzież współpracowała z miejscowym Komitetem Obrony Państwa pracując ofiarnie w bufecie Polskiego Białego Krzyża.
Dwudziestolecie międzywojenne Lata 1920–1924 thumb|Plakietka Hufca ZHP Wołomin W dniu 17 października 1920 komendę nad harcerzami objął Stanisław Lange. Drużynową 1 Żeńskiej Drużyny została Karolina Majewska. W listopadzie 1920 powołane zostało „Koło Opieki nad Harcerzami”. W lipcu 1921 roku drużyna zorganizowała pierwszy obóz wędrowny po Kujawach i Kaszubach (Toruń – Gdańsk – Hel – Poznań – Warszawa). W styczniu 1922 drużynowym 1 WMDH został Tadeusz Dobrzyński. W 1922 drużynę objął druh Krajewski, jednocześnie Stanisław Jóźwiak założył 2 W DH im. Stefana Batorego przy szkole na ul. Warszawskiej. Po roku Stanisław Jóźwiak odszedł do szkoły podchorążych, a drużynę włączono do 1 WMDH. W 1923 drużynowymi 1 ŻD zostają druhna Garbolewska, a następnie Irena Jędrzejewska. W roku 1923 harcerki zorganizowały samodzielny obóz pod Wilnem.
Mieczysław Cichecki Mając zaledwie 16 lat do Kobyłki w 1924 sprowadził się Mieczysław Cichecki. Szybko dostał się w szeregi 1 WMDH, gdzie zorganizował nowe zastępy. Drużyna dość szybko wzrasta do 5 zastępów. Druh Krajewski, dostrzegł w Cicheckim następcę, ustępuje i przekazuje mu funkcję drużynowego. Opiekę nad Cicheckim obejmuje Stanisław Lange, będący wtedy członkiem komendy chorągwi. W lipcu 1924 drużyna męska i żeńska bierze udział w zlocie harcerzy pod Warszawą. W czasie zlotu harcerze biorą udział w defiladzie przed Prezydentem RP Stanisławem Wojciechowskim.
W 1925 drużyna organizuje pierwszy obóz stały na Podlasiu w okolicach Siemiatycz. Był to pierwszy obóz stały w życiu chłopców. W 1926 Mieczysław Cichecki rozpoczął studia i przekazał funkcję drużynowego. Jednak po roku studiów, 25 września 1927, ponownie przejął prowadzenie drużyny. W latach 1927–1928 w związku z pogarszającą się sytuacją gospodarczą drużyna nie organizuje obozu. Wielu młodych ludzi opuściło organizację harcerską, a działalność drużyn ogranicza się do wycieczek i biwaków w okolicy Wołomina. W Mironowych Górkach (obecnie część miasta Wołomina) druh Wiśniewski założył samodzielny zastęp „Orlęta”. Jesienią 1928 zastęp „Orlęta” zasilił szeregi 1 WMDH. W międzyczasie powstało na nowo utworzone „Koło Przyjaciół Harcerstwa”, które organizowało zbiórki publiczne, bale karnawałowe i zabawy na rzecz harcerstwa. Mimo kontynuowanych zbiórek harcerstwo nie posiadało własnego sprzętu obozowego i sportowego, a jedynie niewielką biblioteczkę, prowadzoną przez panią Jóźwiak.
Rok 1930 przynosi kryzys finansowy, który do Wołomina sprowadził zuchmistrza z kręgu starszoharcerskiego HR druha Stefana Anaturzkiewicza, który objął 2 MDH im. Stefana Batorego. Będąc bezrobotnym cały swój czas poświęcał na pracy wychowawczej w harcerstwie. W lipcu 1930 kierowane przez Cicheckiego drużyny wołomińskie wyjechały na letnie obozy nad Bugiem. W tym samym roku część harcerzy z drużyn pomagała przy budowie pomnika Obrońców Ojczyzny z 1920 roku. Harcerze w kwietniu 1930 zorganizowali kiermasz zabawek, który miał wspomóc najuboższych w czasach kryzysu. W 1930 roku w szkole podstawowej w Radzyminie druh Czarnecki zorganizował pierwszy samodzielny zastęp.
Hufiec powiatowy z siedzibą w Wołominie 4 lutego 1931 2 MDH im. Stefana Batorego zorganizowała w izbie harcerskiej przy ul. Wileńskiej pierwsze uroczyste przyrzeczenie harcerskie. Na ręce HR Stefana Matuszkiewicza i sztandar drużyn przyrzeczenie składała druhna Julia Rybak. W uroczystości brali udział hm. Stanisław Lange oraz grono byłych harcerzy. Na wiosnę 1931 zorganizowano Święto Przysposobienia Wojskowego – podczas zawodów wszystkie czołowe miejsca zajęli harcerze. Po tym sukcesie powołano Harcerski Klub Sportowy, który w krótkim czasie zasilił szeregi Klubu Sportowego „Huragan” Wołomin.
W 1931 na mocy rozkazu Komendanta Chorągwi Mazowieckiej powołano Hufiec Radzymiński z siedzibą w Wołominie (w ówczesnym podziale administracyjnym istniał powiat radzymiński, który w przybliżeniu pokrywał się z obecnym wołomińskim). Drużyny otrzymywały numery w kolejności powstania. Dotychczasowym drużynom zmieniono numery: 1 – na 9 MDH im. Króla Władysława Łokietka i 2 – na 64 MDH im. Króla Stefana Batorego, a w Radzyminie – 58 MDH. W 1935 w międzynarodowym Zlocie 25-lecia Harcerstwa w Spale uczestniczyła najlepsza drużyna z hufca radzymińskiego (wołomińskiego). Cichecki w tym czasie zorganizował Powiatowe Koło Przyjaciół Harcerstwa, które sponsorowało różne imprezy harcerskie, ufundowało namioty i sztandar dla 64 drużyny im. Stefana Batorego. 9 grudnia zorganizowała w namiotach w lesie Nasfetra pod Wołominem wystawę osiągnięć hufca radzymińskiego. W 1936 część harcerzy wędrowała na obozie górskim w Tatrach, inni przebywali koło Worochty.
Pierwszy hufcowy w Wołominie Wiosną 1932 roku wraca z wojska phm. Mieczysław Cichecki zaraz później zostaje mianowany hufcowym. Na początku swej pracy organizuje kurs przysposobienia obronnego dla funkcyjnych drużyn wołomińskich. W okolicy powstają nowe drużyny: w Tłuszczu – drużyny czerwonych harcerzy, w Kobyłce – 172 MDH im. Waleriana Łukasińskiego, w Jadowie – 183 MDH im. Franciszka Żwirki.
Jubileuszowy zlot hufca Na jubileuszowym zlocie hufca w lesie Nasfetra obchodzono XX rocznicę utworzenia harcerstwa w Wołominie. Uczestniczyli w nim założyciele hufca: hm. Tomasz Piskorski – zastępca Naczelnika ZHP i hm. Stanisław Lange – kwatermistrz Głównej Kwatery ZHP. Zaproszona też została drużyna z warszawskiego Gimnazjum im. Władysława IV. Dzięki podjęciu przez Cicheckiego pracy w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Warszawie nawiązana została współpraca z kolejarzami. Odtąd kolej świadczyła pomoc i usługi dla harcerzy. Wyjeżdżali oni na obozy harcerskie i sportowe, na zimowiska i kursy zastępowych do Kielc, nad Narew i Bug, poznawali kraj, jego mieszkańców, piękno przyrody. W maju 1939 Cichecki przeszedł do pracy w komendzie Chorągwi Mazowieckiej ZHP w Warszawie. Komendę nad hufcem radzymińskim objął podharcmistrz Franciszek Kazimierski.
II wojna światowa Rok 1939 W lipcu 1939 roku przy współpracy z gen. Franciszkiem Kleebergiem hm. Mieczysław Cichecki zorganizował obóz szkoleniowy w zakresie zwiadu i łączności w Muszkach, na którym harcerze przygotowywali się do wojny. Najbardziej zaangażowana była 64 Mazowiecka Drużyna Harcerska im. Stefana Batorego. W jej składzie działali: drużynowy Henryk Rudziński, zastępca Ryszard Bąkowski, zastępowi Marian Pawłowski, Zbigniew Zalewski, Zbigniew Jugo, Jan Chajęcki, Mieczysław Kusy, Marian Wyszyński, Czesław Bunia. ZHP przekształcił się w konspiracyjne Szare Szeregi. Hm. Mieczysław Cichecki został ich komendantem w Wołominie.
Okres konspiracji mały|Pomnik Telesfora Badetki w Szczecinie dłuta Janiny Jeleńskiej-Papp.