Karakara czarna (Daptrius ater) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny sokołowatych (Falconidae), zamieszkujący Amerykę Południową. Nie jest zagrożony.
Taksonomia Gatunek ten jest jedynym przedstawicielem rodzaju Daptrius. Nie wyróżnia się podgatunków.
Morfologia Długość ciała 41–47 cm, rozpiętość skrzydeł 91–100 cm; masa ciała samców około 330 g, samic 348–445 g. Smukła sylwetka, długie skrzydła. Pióra czarne, z białą nasadą ogona i charakterystyczną rozległą pomarańczową partią nagiej skóry na głowie. Nogi żółte. Młode ptaki bardziej matowe, z prążkami na spodzie ciała i ogonie.
Zasięg występowania Ameryka Południowa; od Kolumbii, Wenezueli i regionu Gujana do środkowej Boliwii i środkowej Brazylii.
Ekologia i zachowanie Karakara czarna zamieszkuje głównie nizinne lasy, szczególnie wzdłuż rzek oraz strumieni. Zamieszkuje też obrzeża lasów, otwarte zadrzewienia, sawanny, namorzyny i zdegradowane lasy wtórne. Często spotykana w małych grupach, przesiaduje na gałęziach lub na ziemi w pobliżu rzek, na terenach leśnych. Lata szybko, prostoliniowo.
Jest to gatunek wszystkożerny; zjada larwy dużych chrząszczy, mrówki, płazy, gady, pisklęta wróblowych, małe ssaki, ryby, niektóre owoce, a także padlinę. Żeruje też na żywych tapirach i jeleniach, zjadając pasożytujące na ich ciałach kleszcze. Wykazuje tendencję do żerowania na wypalonych przez pożary obszarach.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje karakarę czarną za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako dość pospolity. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sokołowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1816 roku Kategoria:Taksony opisane przez Louisa Pierre’a Vieillota