Bronislaw Onuf-Onufrowicz (ur. w Jenisejsku, zm. 29 grudnia 1928 w Rutherford, New Jersey) – amerykański lekarz polskiego pochodzenia, neurolog, psychiatra, psychoanalityk i neuroanatom. W 1899 jako pierwszy opisał jądro w odcinku krzyżowym rdzenia kręgowego, zwane dziś na jego cześć jądrem Onufa. Uczeń Auguste’a Forela. Autor ponad 40 publikacji naukowych. Publikował liczne opisy przypadków, prace poglądowe i doświadczalne. Większość prac ogłosił w języku angielskim, w zdecydowanej większości dotyczyły one neurologii i psychiatrii. Był jednym z pierwszych zwolenników psychoanalizy w Stanach Zjednoczonych.
Życiorys Młodość i studia (1863–1890) Bronisław Kazimierz Artur Onufrowicz urodził się w Jenisejsku, jako syn lekarza, radcy tytularnego Adama Onufrowicza (1813–1879) i jego żony Marii z Kamionków. Niewykluczone, że Adam Onufrowicz był zesłańcem politycznym. Dalsza rodzina – brat Adama Eliasz z żoną Karoliną i dziećmi – Adamem, Bolesławem, Marią Zofią i Cezarem – posiadała niegdyś majątek w guberni mińskiej, ale z czasem zubożała i przeniosła się do Kijowa. Wszystkie wymienione dzieci Eliasza kształciły się w Petersburgu i zaangażowały się mniej lub bardziej w działalność rewolucyjną.
Około 1869 roku Adam Onufrowicz z rodziną wyjechali do Europy Zachodniej, by zapewnić dzieciom wykształcenie; po rocznym pobycie we Wrocławiu, matka z dziećmi zamieszkała w Riesbach pod Zurychem, a ojciec powrócił do Jenisejska. Adam Onufrowicz miał tam kopalnię złota.
Starszym bratem Bronislawa był Wladislaus Onufrowicz (1854–1899), który w 1872 roku podjął studia medyczne na Uniwersytecie w Zurychu; drugi brat, Stanislaus (1861–1890), wybrał studia chemiczne. Stanislaus jeszcze jako student pracował w laboratorium Viktora Merza i opublikował dwa artykuły; zmarł 3 czerwca 1890, niedługo po ukończeniu studiów. Siostra Maria (1865–1918) najpierw mieszkała z rodzeństwem i matką w Zurychu, a potem studiowała medycynę w Bernie. W czasie studiów Bronislawa rodzina Onufrowiczów mieszkała w Zurychu-Enge pod adresem Villenquartier Enge Nr 3. W Zurychu studiował od 1888 również jeden ze wspomnianych braci stryjecznych Bronislawa, Cezar Onufrowicz (1864–1929), później psychiatra w Krakowie.
W 1879 roku do Szwajcarii dotarła wiadomość o śmierci ojca rodziny. Niedługo potem wdowa i najstarszy, pełnoletni już Wladislaus przyjęli obywatelstwo gminy Enge.
Bronislaw najpierw uczył się w Industrieschule Zürich, następnie studiował medycynę na Uniwersytecie w Zurychu od 1880 roku do 1884, świadectwo ukończenia studiów otrzymał 5 grudnia 1884. Być może na początku studiował na wydziale humanistycznym (tak wykazuje spis absolwentów uczelni). thumb|Klinika Burghölzli około 1890 roku, za dyrektury Forela Po studiach przez osiem miesięcy studiował okulistykę w klinice ocznej w Zurychu u Ottona Haaba, potem przez dwa i pół roku, rozpoczynając w kwietniu 1885, specjalizował się w psychiatrii, najpierw jako lekarz-wolontariusz (Volontärarzt) i później lekarz-asystent (Assistenzarzt) w klinice Auguste Forela. Pod kierunkiem Forela powstała jego dysertacja doktorska, a także rozprawa doktorska Wladislausa. Dwa lata w klinice Burghölzli miały duży wpływ na Onufrowicza, o czym on sam wspomniał kilkanaście lat później w swojej recenzji zebranych dzieł neuroanatomicznych Forela:
Niżej podpisany, który miał szczęście być jednym z asystentów autora gdy ten był dyrektorem szpitala dla obłąkanych Burghoelzli i profesorem Kliniki Psychiatrycznej w Zurychu, uważa za szczególne wyróżnienie, mieć możliwość oceny jego pracy nad anatomią mózgu zawartej w tym tomie.
Ci którzy pracowali u Forela nie mogli nie pozostać pod głębokim wrażeniem jego osobowości i potężnego intelektu i zabrali ze sobą bogate doświadczenie służące im za intelektualną strawę przez wiele lat. Pod stymulującym wpływ rozmów z nim, zawsze ciekawych i wszechstronnych, a często i głęboko filozoficznych, horyzonty myślowe słuchaczy nie mogły nie ulec poszerzeniu. Słuchać go, omawiającego prawo biogenetyczne Haeckela, a innym razem Kanta i Herberta Spencera, bądź słuchać jego dyskursu o ślepocie barw, albo jego poglądów na interpretację wspaniałego zmysłu orientacji ptaków, czy też usłyszeć jego przemowę na temat francuskiej szkoły [psychiatrii] z żartobliwymi napomknieniami o pochodzących stamtąd wielkich chorobach, jak Grand mal, Grand hysterie, Grand hypnotisme itp., było źródłem inspiracji i trwałym pożytkiem dla słuchacza.
Następnie pracował jako lekarz okrętowy na parowcach holenderskiej kompanii Koninklijke Rotterdamsche Lloyd, odbywając rejsy do Holenderskich Indii Wschodnich, a także przez Atlantyk (). Według Sachsa, Onufrowiczowi z powodu młodego wieku w momencie ukończenia studiów (18 lat) czasowo odmówiono wydania dyplomu, i czas ten spędził na podróżach; chronologia i inne źródła nie potwierdzają tej informacji.
Rodzinę Onufrowiczów znał Bolesław Limanowski, przebywający na emigracji w Zurychu między 1887 a 1889. W swoich pamiętnikach zapisał:
Cezar Onufrowicz był lekarzem miejskim. Cała rodzina Onufrowiczów: matka, dwie córki i młodszy syn, mieszkała w Zurychu. Starsza pani miała być skąpa, przynajmniej tak o niej mówiono. Młodszego syna, który tylko co ukończył studia lekarskie, koledzy lubili. Wszedł on do służby – o ile sobie dobrze przypominam – w marynarce holenderskiej i odbywał odległe morskie podróże, zwiedzając różne części świata. Starszy był lekarzem miejskim w Zurychu i urządzał dla młodzieży polskiej praktyczne pokazy dawania pomocy rannym w boju.
Kariera w Stanach Zjednoczonych (1890–1928) thumb|left|Polhemus Clinic w której dr Onuf konsultował pacjentów pracując w Long Island College W czerwcu 1890 roku Bronislaw wyemigrował z matką i siostrą Marie do USA. Od września 1890 osiadł w Dolgeville w hrabstwie Herkimer, gdzie prowadził własną praktykę. Należał do miejscowej Rady Zdrowotnej (Local Board of Health) jako Health Officer. Jego siostra uczyła niemieckiego w szkole w Dolgeville. W 1896 otrzymał amerykańskie obywatelstwo. Od 1 grudnia 1896 pracował jako associate in pathology w nowo powstałym Pathological Institute of NY State Hospitals. Pierwszy dyrektor Instytutu, Ira Thompson van Gieson, zatrudnił jeszcze kilku innych obiecujących badaczy: razem z Onufem pracowali Aleš Hrdlička, Boris Sidis, Phoebus Levene i Charles Judson Herrick. Siostra Onufa znalazła zatrudnienie w Instytucie jako archiwistka i preparatorka. Gdy w 1901 roku w atmosferze skandalu odwołano Van Giesona ze stanowiska, cała kadra podała się do dymisji
Od 1894 był zatrudniony na stanowisku asystenta w New York Post-Graduate Medical School, gdzie później wykładał też elektroterapię i elektrodiagnostykę. Był też (przed 1899) wykładowcą chorób neurologicznych i umysłowych w New York Polyclinic Medical School. Wykładał w Long Island College Hospital i konsultował pacjentów w Polhemus Clinic. Od około 1899 roku do co najmniej 1905 praktykował w St. Catherine Hospital w Nowym Jorku, między 1902 a 1904 konsultował też neurologicznie pacjentów z Brooklyn Hebrew Dispensary. W 1898 przyjmował pod adresem 115 South Fifth Street. Rok później podawał adres 86 S. Oxford Street. Na początku 1900 roku przejął praktykę po zmarłym w styczniu Johnie Cargyllu Shaw. Podczas przeprowadzania spisu ludności w tym samym roku mieszkał razem z siostrą, matką i służącą w domu przy 99 Berkeley Place. Pod tym samym adresem przyjmował pacjentów w 1905 roku.
Od 1903 pracował jako rezydent-patolog w Craig Colony for Epileptics w Sonyea, NY; zrezygnował 30 października 1905, zastąpił go J. Frederick Munson.
Był jednym z członków założycieli New York Psychoanalytic Society (NYPS). Potem pełnił funkcje sekretarza, skarbnika oraz wiceprzewodniczącego (1911, 1915–1917) NYPS. Gdy w 1909 roku Sigmund Freud odwiedził po raz pierwszy i jedyny Stany Zjednoczone, Abraham Brill wysłał Onufa, by ten go oficjalnie przywitał (Onuf pracując w służbie publicznej mógł bez problemu wejść na statek). Onuf odprowadził Freuda i towarzyszącego mu Carla Gustava Junga do hotelu; Jung wyraził później żal, że nie mógł – z powodu napiętego grafiku wizyty – odwiedzić Onufa na Ellis Island i przyjrzeć się jego pracy konsultanta neuropsychiatrii.
Od 1895 należał do American Neurological Association. Do 1894 członek Medical Society of the County of Herkimer, od 1898 członek Medical Society of the County of Kings (od 20 października 1903 członek korespondent), od 1911 członek Association of Physicians of Long Island, potem Bergen County Medical Society. Uczęszczał na spotkania New York Academy of Medicine i German Medical Society. Członek Brooklyn Medical Society (do września 1903) i sekretarz tego towarzystwa w 1901 roku. Należał do New York Neurological Society i Eugenics Research Association. Uczęszczał na spotkania brooklyńskiej Polonii.
W 1909 roku był zatrudniony jako lekarz w sanatorium psychiatrycznym Knickerbocker Hall w Amityville. Założona w 1901 Knickerbocker Hall była jedną z pierwszych prywatnych klinik oferujących pacjentom psychoanalizę. Onuf zrezygnował w 1914 i otworzył własne sanatorium, „The Oaks” w Park Ridge. Zakład (potem przemianowany na „Alicia Sanatorium”) przyjmował chorych z otępieniem. Do 1910 roku pracował w and . W latach 20. pracował w służbie publicznej jako inspektor medyczny w szkołach w Nowym Jorku. Był również zatrudniony w Barnert Hospital w Paterson, New Jersey. Przez wiele lat pracował jako konsultant neuropsychiatrii w stacji imigracyjnej na wyspie Ellis.
W 1915 roku ożenił się z Alice Dolan (1886–1967), mieli dwójkę dzieci, bliźnięta Bronislaua Jr. i Alicię.
Zmarł w sobotnie popołudnie 29 grudnia 1928 roku w swoim domu przy 66 Woodward Avenue w Rutherford, jako przyczynę śmierci podano udar mózgu. Ciało poddano kremacji a prochy rozsypano po jego posiadłości w Rutherford. Wspomnienie pośmiertne poświęcił mu Sachs. Nekrologi ukazały się także w innych specjalistycznych czasopismach i w prasie codziennej. Rolę Onufa w upowszechnieniu psychoanalizy w USA uwzględniali w swoich pracach m.in. Clarence P. Oberndorf, John Chynoweth Burnham i Saul Rosenzweig.
(1878–1951) wiele lat później wymienił Onufa wśród twórców American Psychopathological Association (chociaż myląc się co do dat):
Bronisław Onuf należał do tych zgodnych, sumiennych ludzi, do których przyjaciele głęboko się przywiązują. Był Polakiem, absolwentem Uniwersytetu w Zurychu, uczniem Forela. W wieku 34 lat przybył do tego kraju i bez przerwy pracował nad neurologicznymi i psychiatrycznymi przypadkami, do śmierci w roku 1929 w wieku 72 lat. Niektórzy pamiętają go z okresu gdy pracował w służbie imigracyjnej na Wyspie Ellis. Przez lata New Jersey było jego domem.
Dorobek naukowy thumb|Tablica z dysertacji doktorskiej Onufrowicza Na dorobek naukowy Onufa składa się ponad 40 artykułów, nie licząc krótkich doniesień i recenzji oraz streszczeń z prasy zagranicznej. Publikował liczne opisy przypadków, prace poglądowe i doświadczalne. Większość prac ogłosił w języku angielskim; kilka po niemiecku i przynajmniej jedną po hiszpańsku. Zwykle był jedynym autorem, ale chętnie publikował też wspólnie – jego współpracownikami byli m.in. Auguste Forel, Joseph Collins, Joseph Fraenkel i . Przez wiele lat (od 1899 do śmierci) korespondował z Adolfem Meyerem.
Dysertacja doktorska Onufrowicza dotyczyła przebiegu nerwu słuchowego (VIII) u królików; w 1885 roku została przedrukowana w „Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten”. Temu samemu zagadnieniu poświęcone było półstronicowe doniesienie w „Neurologisches Centralblatt” podpisane przez Onufrowicza i Forela.