thumb|245px|Roślina w naturze na Krecie thumb|245px|Kwiatostan thumb|245px|Liście Drakunkulus zwyczajny, smocza lilia (Dracunculus vulgaris Schott) – gatunek rośliny zielnej należący do rodziny obrazkowatych. Pochodzi z Bałkanów, Wysp Egejskich i południowo-zachodniej Turcji. Introdukowany w USA, w stanach Oregon, Kalifornia, Tennessee i na wyspie PortorykoWystępowanie Dracunculus vulgaris w Ameryce Północnej, a także we Włoszech, zachodniej Europie i północnej Afryce.
Morfologia Pokrój Roślina zielna o wysokości do 200 cm, przeciętnie lub bardzo rozrosła, rosnąca samotnie lub tworząca kępy.
Łodyga Podziemna, spłaszczona bulwa pędowa o wymiarach około 85×45 mm. Roślina tworzy bulwy przybyszowe, z obrzeżnych, przypadkowych odrośli.
Liście Pochwy liściowe długie, mocno skręcone w tzw. pseudo-łodygę o średnicy do 9 cm i długości do 150 cm, w kolorze zielonym z wieloma purpurowymi plamkami. Ogonki cylindryczne lub półcylindryczne w przekroju, zielone. Blaszki liści wachlarzowatopalczaste (pedate), o przeciętnych wymiarach 15×32 cm.
Kwiaty Roślina jednopienna. Szypułka zielona, cylindryczna w przekroju, Kwiatostan typu pseudancjum, wydłużony, o wysokości od 25 do 135 cm, wyrasta z pseudo-łodygi. Składa się z wąskiej, spiczastej pochwy o zaostrzonym wierzchołku oraz krótszej od niej lub równej długości kolby. Kolba ma zwężający się wyrostek, odpowiedzialny za wydzielanie zapachu, którego długość ponad trzykrotnie przekracza odcinek pokryty kwiatami. Pochwa z zewnątrz jest koloru zielonego; wnętrze pochwy oraz kolba są w kolorze ciemnopurpurowym. Kwiaty są ukryte w komorze utworzonej przez mocno skręconą, dolną część pochwy. Kwiaty żeńskie położone w dolnej części kolby, na odcinku do 4 cm; zaraz po nich występuje 1–5 mm, kremowy obszar nagi lub pokryty jałowymi słupkami, po którym następuje odcinek o długości do 5 cm, pokryty kwiatami męskimi. Zarodnie kremowe lub żółtozielone, szyjki słupka purpurowe, znamiona kremowe. Główki pręcika ciemnożółte, pylniki purpurowe.
Owoce Owocostan składa się z około 60–80 jasnoczerwonych, jajowatych jagód. Nasiona o średnicy 3–4 mm, ciemnobrązowe, spłaszczone, o pomarszczonej łupinie.
Biologia i ekologia Rozwój Bylina, geofit. Okres wegetacyjny rozpoczyna na przełomie kwietnia i maja. Wczesnym latem, w okresie kwitnienia, wydziela zapach zgniłego mięsa, przyciągający duże muchy, chrząszcze z rodziny kusakowatych i żuki, które wpadają na noc do kwiatostanu, jak do pułapki, który opuszczają następnego dnia, obciążone ładunkiem pyłku.
Siedlisko Zarośla, gaje oliwne, nieużytki i tereny stepowe, do wysokości 450 m n.p.m.
Cechy fitochemiczne Roślina trująca dla kręgowców. W kwiatach obecny jest szkodliwy indol. Korzenie powodują podrażnienie skóry. Nasiona roślin zawierają wielonienasycone kwasy tłuszczowe
Genetyka Liczba chromosomów 2n = 28.
Systematyka Synonimy nomenklaturowe Arum dracunculus L. (bazonim) Dracunculus spadiceus Raf. (nom. illeg.) Aron dracunculum (L.) St.-Lag. Dracunculus dracunculus (L.) Voss (nom. inval.)
Synonimy taksonomiczne Dracunculus major Garsault (opus utique oppr.) Arum guttatum Salisb. Dracunculus polyphyllus (nom. illeg.) Dracunculus creticus Schott Dracunculus vulgaris var. elongatus Engl. in A.L.P.de Candolle & A.C.P.de Candolle Dracunculus vulgaris var. laevigatus Engl. in A.L.P.de Candolle & A.C.P.de Candolle Dracunculus vulgaris var. creticus (Schott) Nyman Dracunculus vulgaris subsp. creticus (Schott) K.Richt.
Zastosowanie Roślina magiczna Dawniej wierzono, że posiadanie korzenia lub liścia tej rośliny chroni przed wężami i żmijami, a umycie rąk w nalewce z tej rośliny pozwala bezkarnie obchodzić się z wężami.
Roślina ozdobna Roślina uprawiana ze względu na atrakcyjne liście oraz kwiatostan.
Uprawa Wymagania Wymaga bogatej, przepuszczalnej gleby oraz miejsca słonecznego lub półcienia. W okresie wzrostu należy podlewać obficie. Rośliny są umiarkowanie odporne na mróz, wymagają okrywania na zimę. Rozmnażanie Przez nasiona lub bulwy przybyszowe.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Zdjęcia
Kategoria:Obrazkowate