Stanisław Marian Stampf’l (ur. 10 października 1919 we Lwowie, zm. 26 marca 1980 w Warszawie) – polski dziennikarz, literat, twórca słuchowisk radiowych.

Życiorys Wywodził się z rodziny o korzeniach szkockich. Urodził się we Lwowie, w rodzinie Mariana (1881–1940), pułkownika audytora Wojska Polskiego, i Stanisławy z domu Stelzer (malarka, uczennica Stanisława Kaczor-Batowskiego). Uczył się w IV Państwowym Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. W tym czasie był harcerzem VII drużyny im. Ks. Józefa Poniatowskiego. W mieście mieszkał przy ul. Spółdzielczej 2.

Tuż przed II wojną światową ukończył Wołyńską Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim i został przydzielony do 5 Pułku Artylerii Lekkiej we Lwowie. W szeregach tego pułku w stopniu ogniomistrza podchorążego walczył w polskiej wojnie obronnej 1939: pod Kałuszynem, pod Siedlcami, pod Mińskiem Mazowieckim, pod Stoczkiem i w obronie Warszawy. Ciężko ranny na barykadzie na Powązkach dostał się do niemieckiej niewoli. Został osadzony w obozie jenieckim Stalag I B (Hohenstein), skąd po zatruciu solaniną został zwolniony po paru miesiącach w grupie kilkuset równie ciężko rannych żołnierzy. Następne kilka miesięcy spędził w warszawskim szpitalu na Oczki.

Jego ojciec został zamordowany w ramach zbrodni katyńskiej na Ukrainie, matka została wywieziona na teren Kazachstanu, nie dożyła końca wojny. Do rodzinnego Lwowa wrócił w 1941, wstąpił do AK (ps. „Gryf”). Rozpoczął studia polonistyczne na kompletach tajnego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Zagrożony przez Niemców przeniósł się do Zakopanego.

Po wyzwoleniu służył w 1945-1947 w Ludowym Wojsku Polskim, początkowo jako oficer liniowy (pełnił służbę w okolicach Berlina), a następnie kierownik Domu Żołnierza „Awangarda” w Toruniu. W 1946 został członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, od 1948 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1947–1948 był sekretarzem literackim Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu. W tym mieście prowadził też Teatr Domu Żołnierza „Awangarda”. W latach 1948–1952 pełnił funkcję kierownika działu literackiego rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy. W 1949 został członkiem Związku Zawodowego Dziennikarzy RP (od 1951 Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich). W 1952 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, uzyskując dyplom ukończenia studiów I stopnia.

Od 1952 pracował w Polskim Radiu w Warszawie kolejno jako zastępca redaktora naczelnego w Rozgłośni Warszawskiej (do 1956), redaktor odpowiedzialny działu literackiego w Zespole Programu Krajowego Polskiego Radia. W latach 1958–1960 pełnił funkcję konsultanta do spraw słuchowisk. W 1960 objął stanowisko dyrektora programowego w Zespole Programu Krajowego Polskiego Radia, a w latach 1966–1969 był dyrektorem programowym w Zespole Programu Telewizyjnego. Był inicjatorem utworzenia Programu III Polskiego Radia (Stampf’lowi przypisuje się przekonanie Włodzimierza Sokorskiego lub Władysława Gomułki do stworzenia Programu III Polskiego Radia) oraz zorganizowania w 1963 Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1963 został członkiem Związku Literatów Polskich, a w 1968 Międzynarodowego Klubu Teatralnego. W latach 1968–1971 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Dialog”. W 1971 powrócił do pracy w Komitecie do Spraw Radia i Telewizji, gdzie pełnił funkcję dyrektora programowego Zespołu Programu Krajowego Polskiego Radia (do 1972), a następnie kierownika Naczelnej Redakcji II Programu Telewizji Polskiej. Od maja 1974 był doradcą ds. programowych przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji. W 1975 został przewodniczącym Komisji Informacji Polskiego Komitetu Organizacji Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO).

Debiutował w 1947 felietonami teatralnymi w krakowskich „Listach z Teatru”, pisał słuchowiska radiowe, był jednym z pomysłodawców i współautorem (wraz z Jerzym Janickim i Władysławem Żesławskim) słuchowiska radiowego Matysiakowie. Z J. Janickim napisał też słuchowisko Numer poda centrala, uczestniczące w konkursie Prix Italia we Włoszech. Tłumaczył i adaptował dla młodzieży tak znane książki jak Przypadki Robinsona Kruzoe i Chata wuja Toma. Tworzył też sztuki telewizyjne (Nie ma nieznanych wysp, Kundel).

Oprócz radia pasjonował się końmi. Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną, Wandą Błoch (1904–1993), miał córkę Aleksandrę Stampf’l-Kedaj (1942–2020), dziennikarkę i korespondentkę „Życia Warszawy” w Rzymie, matkę Hanny Lis. Drugą żoną, od 1960 była Dżennet Połtorzycka-Stampf’l, także dziennikarka.

thumb|Grobowiec Stanisława Stampf’la i Dżennet Połtorzyckiej-Stampf’l Zmarł w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (A34-2-8).

Twórczość 1959: Nie ma nieznanych wysp 1972: Kordian i Cham – scenariusz 1974: Szósty dzień stworzenia 1976: Kundel

Ordery i odznaczenia Order Sztandaru Pracy I klasy (1979) Order Sztandaru Pracy II klasy (1964) Złoty Krzyż Zasługi (1954) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955). Uchwała Rady Państwa z dnia 7 stycznia 1955 r. nr 0/31 - na wniosek Komitetu do Spraw Radiofonii „Polskie Radio”. Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1973) Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1966) Źródło:.

Nagrody Nagroda Radia i Telewizji (zespołowa) za powieść radiową Matysiakowie (dla autora) (1958) I nagroda w Konkursie Komitetu do Spraw Radiofonii i Związku Literatów Polskich na widowisko teatru telewizji - Nie ma nieznanych wysp (1959) II nagroda w konkursie Polskiego Radia na współczesny dramat radiowy, za słuchowisko Wilscy i inni (1963) I nagroda w konkursie Programu III Polskiego Radia za utwór dramatyczny Kundel (1975) nagroda Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za twórczość w dziedzinie radia i telewizji - powieść radową Matysiakowie (1976) nagroda przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za przygotowanie, zorganizowanie i wprowadzenie w życie programu kształcenia kadr dziennikarskich dla radia i telewizji na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach (1978)

Źródło:.

Przypisy

Bibliografia Joanna Zawadzka, Stampf’l Stanisław Marian, 1919–1980, dramatopisarz, autor słuchowisk radiowych i widowisk telewizyjnych, [w:] Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny, tom VII: R–Sta (pod redakcją Jadwigi Czachowskiej i Alicji Szałagan), Warszawa 2001, s. 430–431.

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Kategoria:Absolwenci Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich Kategoria:Członkowie Związku Literatów Polskich (Polska Rzeczpospolita Ludowa) Kategoria:Harcerze Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Podoficerowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy pochodzenia szkockiego Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 1980 Kategoria:Żołnierze 5 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej