Świadkowie Jehowy w Demokratycznej Republice Konga – społeczność wyznaniowa w Demokratycznej Republice Konga, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2023 roku 257 672 głosicieli, należących do 4385 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2023 roku zgromadziło się 1 243 439 osób (ok. 1,5% mieszkańców)W związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadza się ponownie w Sali Królestwa oraz w formie „hybrydowej” (wszyscy uczestnicy w Sali Królestwa i odbierający program transmitowany przez wideokonferencje mogą brać czynny udział w punktach i dyskusjach; był też przekazywany przez stacje radiowe i telewizyjne). Do końca 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org.. Działalność miejscowych głosicieli oraz w Kongu koordynuje Biuro Oddziału w Kinszasie, w którym znajduje się również jeden z 17 ośrodków szkoleń biblijnych na świecie. Sale Zgromadzeń znajdują się w Bandundu, Beni, Bumbie, Butembo, Gomie, Isiro, Kikwit, Kinszasie, Kisangani, Lisala, Lubumbashi, Mbuji-Mayi i Nioki. Jedna z 27 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 000 głosicieli.
Historia Początki Trudno ustalić dokładną datę rozpoczęcia działalności Świadków Jehowy w tym kraju. Z zapisków Biur Oddziałów Towarzystwa Strażnica w sąsiednich krajach wiadomo, że w roku 1930 z Konga Belgijskiego (wówczas była to belgijska kolonia) wysyłane były prośby o przysłanie publikacji Świadków Jehowy.
Począwszy od maja 1932 roku Biuro Oddziału Świadków Jehowy w Afryce Południowej wiele razy występowało do władz belgijskich z prośbą o wpuszczenie do Konga pełnoczasowych głosicieli (pionierów). Nie uzyskano na to zgody. Jedynie głosiciele z Rodezji Północnej (dzisiejsza Zambia) prowadzili w tym okresie działalność kaznodziejską, gdy czasowo przebywali w Kongu.
W okresie tym publikacje religijne Towarzystwa Strażnica były szeroko wykorzystywane przez zwolenników ruchu religijno-politycznego Kitawala (powstały w Kongo ok. 1923–1925) do propagowania poglądów społeczno-politycznych niezgodnych z nauczaniem Świadków Jehowy.
Zakaz działalności i prześladowania W latach 40. XX wieku władze Konga Belgijskiego sprzeciwiały się działalności Świadków Jehowy w kraju i zabraniały dystrybuowania ich publikacji. Członkowie wyznania byli zsyłani do specjalnego obozu pracy w Kasai. 12 stycznia 1949 zakaz ten został usankcjonowany przez gubernatora generalnego. Za prowadzenie działalności religijnej wyznawcom groziło uwięzienie lub wysoka grzywna. Wielu odsiadywało w więzieniu bezterminowe wyroki za świadczenie o swojej religii.
Pomimo prześladowań prowadzono konspiracyjną działalność ewangelizacyjną. W 1953 roku szacowano, że bierze w niej udział co najmniej 250 głosicieli. Nadal zdarzały się konfiskaty literatury Świadków Jehowy, którą do swych celów politycznych wykorzystywali członkowie ruchu Kitawala. Głosicieli, którzy przybywali do Konga z Rodezji Północnej, by wspierać na tym terenie działalność kaznodziejską, aresztowano i deportowano.
W listopadzie 1957 roku Milton George Henschel, sekretarz Towarzystwa Strażnica, zwrócił się do rządu Konga Belgijskiego z prośbą o uchylenie zakazu działalności Świadków Jehowy. Udał się w tym celu do Léopoldville. Interweniowano w placówkach dyplomatycznych w Nowym Jorku i w Brukseli. Również pewnemu przedstawicielowi belgijskich władz, specjalizującemu się w tematyce spraw afrykańskich, który odwiedził Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica w Rodezji Północnej, wyjaśniono dokładnie, na czym polega działalność prowadzona przez Świadków Jehowy.
Większe swobody religijne 10 czerwca 1958 roku władze kolonialne wydały dekret o tolerancji, umożliwiający przeprowadzanie spotkań religijnych w zamkniętych obiektach. Choć nie oznaczało to jeszcze całkowitego zniesienia ograniczeń działalności, umożliwiało urządzanie zebrań religijnych, z której to możliwości zaczęto korzystać w coraz większym zakresie. W 1959 roku w pięciu zborach w stołecznym Léopoldville zorganizowano uroczystość Pamiątki, na którą przybyło łącznie 1019 osób.
W 1960 roku Kongo uzyskało niepodległość i zaczął się okres tolerancji religijnej. Zaczęto regularnie urządzać zebrania w Salach Królestwa. W stolicy istniało wówczas 6 zborów. Pierwszym nadzorcą obwodu na terenie Demokratycznej Republiki Konga i Republiki Konga w roku 1960 został Pontien Mukanga (ur. 1930).
W 1962 roku w Léopoldville (obecnie Kinszasa) zostało otwarte Biuro Oddziału; otwarto też pierwszą Salę Królestwa. Do kraju przyjechali pierwsi misjonarze, absolwenci Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. Zorganizowano projekcje filmu Szczęśliwe społeczeństwo Nowego Świata w Léopoldville, także dla niektórych przedstawicieli władz. Na pierwsze cztery projekcje przybyły ogółem 1294 osoby. W całym kraju było ponad 2000 głosicieli. Podjęto starania, by wyjaśniać przedstawicielom władz, że Towarzystwo Strażnica nie jest związane z ruchem Kitawala.
W 1964 roku w stolicy kraju zorganizowano dwa pierwsze zgromadzenia obwodowe.
W latach 1964–1966 oraz 1969 i kolejnych do Konga skierowano kolejnych misjonarzy, absolwentów Szkoły Gilead; do roku 1986 było to w sumie ponad 60 osób. Otwarto kilka domów misjonarskich.
W 1965 roku w kraju było blisko 4000 głosicieli. Biuro Oddziału przeniesiono do nowego obiektu – zaadaptowanego domu w Kinszasie. W latach 60. rozpoczęto działalność w języku kipende.
Prawna rejestracja 9 czerwca 1966 roku zarejestrowano Les Témoins de Jéhovah, osobę prawną reprezentującą Świadków Jehowy, co umożliwiło legalną działalności na terenie kraju. Zorganizowano 11 zgromadzeń obwodowych, w których uczestniczyło 11 214 osób, a 465 przyjęło chrzest, zorganizowano również kongres pod hasłem „Synowie Boży – synami wolności”.
W 1970 roku w kraju istniały w sumie 194 zbory, skupiające łącznie około 14 tysięcy głosicieli. W styczniu 1971 roku do Konga przyjechał Nathan H. Knorr; ustalono plan rozbudowy Biura Oddziału.
Delegalizacja W grudniu 1971 roku władze wydały rozporządzenie, ustalające zasady funkcjonowania wyznań religijnych. Jego konsekwencją było unieważnienie wcześniejszej legalizacji Świadków Jehowy. Zaprzestano organizować duże zgromadzenia wyznawców. Sytuacja głosicieli w poszczególnych rejonach kraju zależała od nastawienia lokalnych władz. W niektórych częściach kraju aresztowano i uwięziono setki wyznawców, w innych działali oni bez przeszkód i organizowali zebrania religijne. Niektórych więziono nawet przez kilka lat. Świadkowie Jehowy zachowywali neutralność w sprawach politycznych, nie wstąpili do jedynej działającej partii politycznej w kraju.
Od 1978 roku miało miejsce szereg napaści na Świadków Jehowy ze strony członków plemienia Rega, wyznających kult ducha Kimbilikiti. Spalili oni wiele Sal Królestwa, niektórych Świadków Jehowy wypędzili z ich domów i dokonali grabieży ich mienia. W 1983 roku zamordowali ośmiu Świadków Jehowy. Sprawcy zostali postawieni przed sądem i skazani prawomocnym wyrokiem na karę śmierci.
W roku 1979 w Kiefu powstał pierwszy zbór posługujący się językiem kipende.
Ponowna legalizacja 30 kwietnia 1980 roku ponownie uzyskano legalizację Les Témoins de JéhovahDekret prezydenta kraju: „Decree No. 124”. W kraju odbyło się 5 dużych kongresów pod hasłem „Miłość Boża”.
W 1981 roku w kraju było 25 753 głosicieli. W latach 1981–1983 otwarto kilka kolejnych domów misjonarskich, m.in. w Gomie, w Likasi i w Kikwicie. Wznowiono działalność kilku wcześniej zamkniętych, tak iż w roku 1986 liczba tych placówek wyniosła 11.
W 1983 roku w kraju zanotowano liczbę ponad 28 tysięcy, a w roku 1985 – blisko 35 tysięcy głosicieli.
W grudniu 1985 roku w Kinszasie odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Lud zachowujący prawość”, w którym uczestniczyło 32 tysiące delegatów z ponad 20 krajów, a 604 z nich ochrzczono.
Kolejny zakaz działalności i prześladowania 12 marca 1986 roku wprowadzono kolejny zakaz działalności Świadków Jehowy. W tym czasie działalność kaznodziejską prowadziło blisko 35 tysięcy głosicieli. Wielu wyznawców aresztowano, a ich dobytek rozkradziono. 26 czerwca tegoż roku urząd bezpieczeństwa nakazał opuszczenie Zairu misjonarzom Towarzystwa Strażnica. W związku z brakiem możliwości urządzania większych zgromadzeń ich program przedstawiano w ramach zebrań poszczególnych zborów.
W październiku 1988 roku lokalni naczelnicy przywłaszczyli sobie teren budowy Biura Oddziału w Kinszasie i skonfiskowali tony literatury religijnej. Sporą część tych publikacji rozkradli żołnierze i potem sprzedawali. W ten sposób wiele osób zaznajomiło się z tą religią.
W 1989 roku liczba głosicieli wynosiła 40 707. Nastąpiła kolejna fala aresztowań wyznawców oraz ich dzieci.
24 kwietnia 1990 roku prezydent Zairu obiecał publicznie przywrócenie wolności religijnej Świadkom Jehowy w kraju. W tym czasie działalność kaznodziejską prowadziło 50 677 głosicieli.
We wrześniu 1991 roku Biura Oddziałów Świadków Jehowy w RPA i we Francji zorganizowały pomoc materialną dla wyznawców, którzy ucierpieli wskutek zamieszek i grabieży podczas wojskowej rewolty, a także dla uchodźców z Angoli i Sudanu.
Ponownie zalegalizowana działalność Lata 90. 8 stycznia 1993 roku Sąd Najwyższy uchylił zakaz działalności z roku 1986. Zniesienie zakazu umożliwiło ponowne uzyskanie zezwolenia na sprowadzenie misjonarzy, wybudowanie nowych obiektów oraz import publikacji biblijnych. Nowe Biuro Oddziału otwarto w kwietniu 1996 roku. W październiku tego samego roku liczba głosicieli po raz pierwszy osiągnęła 100 tysięcy.
W październiku 1996 roku we wschodnich rejonach kraju wybuchła wojna domowa, która szybko objęła duże rejony kraju. Około 50 Świadków Jehowy zginęło, a kilkuset straciło domy i dobytek. Spalono kilka Sal Królestwa. Wielu Świadków znalazło się w sytuacji grożącej im śmiercią głodową. Dzięki współwyznawcom z Belgii, Francji i ze Szwajcarii od kwietnia do czerwca 1997 roku do Konga dostarczono samolotami ponad 30 ton żywności, 90 ton odzieży i 500 kg lekarstw, a także 18 500 par obuwia i 1000 koców. Łącznie do 1998 roku dostarczono ponad 400 ton darów.
XXI wiek W styczniu 2002 roku Świadkowie Jehowy z Belgii, Francji i Szwajcarii zorganizowali pomoc humanitarną dla współwyznawców z okolic Gomy, poszkodowanych w wyniku erupcji wulkanu Nyiragongo. W tym samym roku na kongresie pod hasłem „Gorliwi głosiciele Królestwa” ogłoszono wydanie Chrześcijańskich Pism Greckich w Przekładzie Nowego Świata (Nowy Testament) w języku bembe i w języku lingala.
W 2003 roku liczba głosicieli wynosiła 122 857 (0,22% ludności), a w 2008 przekroczyła 150 tysięcy osób.
3 lipca 2009 roku na kongresie pod hasłem „Czuwajcie!” ogłoszono wydanie „Pisma Świętego w Przekładzie Nowego Świata” w języku lingala, jw-media.org kopia na web.archive.org, 3 lipca 2009 .
Pod koniec 2009 roku do kraju dotarli kolejni misjonarze, absolwenci 127 klasy Szkoły Gilead. Liczba głosicieli przekroczyła 160 tysięcy.
Wiosną 2011 roku przybyli kolejni misjonarze Szkoły Gilead. Zanotowano liczbę 173 416 głosicieli (0,24% ludności). Odbyła się seria 126 kongresów pod hasłem „Niech przyjdzie Królestwo Boże!” w 12 językach. Zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez powodzie, dla przebywających w obozach dla uchodźców oraz chorych na cholerę.