Ladislas Joseph Meduna, László József Meduna (ur. 27 marca 1896 w Budapeszcie, zm. 31 października 1964 w Chicago) – węgierski i amerykański lekarz neurolog i psychiatra, wprowadził do psychiatrii metodę leczenia wstrząsami kardiazolowymi.
Życiorys Urodził się w Budapeszcie w 1896 w rodzinie sefardyjskiej. Jego rodzicami byli Ferenc i Gizella z domu EisslerMeduna, Ladislas Joseph. Proceedings of the Scientific Sessions (1965): 357.. Studiował medycynę na Uniwersytecie Semmelweisa w Budapeszcie w latach 1914–1921. W latach I wojny światowej, od 1915 do 1918, służył na froncie włoskim.
Meduna zainteresował się neurologią i wkrótce znalazł zatrudnienie w Węgierskim Międzyuczelnianym Instytucie Badań Mózgu w Budapeszcie. Zajmował się wówczas budową i rozwojem przysadki mózgowej i mikrogleju, neuropatologią zatrucia ołowiem, awitaminozami i innymi zagadnieniami. W 1927 przeniósł się do Instytutu Psychiatrycznego i podjął badania psychopatologiczne. Zainteresował się zaobserwowanym przez siebie antagonizmem schizofrenii i padaczki: stwierdził, że u 16,5% chorych z padaczką u których rozwinęły się objawy psychotyczne, doszło do remisji napadów padaczkowych. Odwrotna zależność również się sprawdzała: spośród 6000 pacjentów ze schizofrenią jedynie 20 miało padaczkę.
Doprowadziło go to do pomysłu, by leczyć schizofrenię napadami padaczkowymi. Wśród substancji, których używał by bezpiecznie wywołać drgawki u swoich pacjentów, były alkaloidy: strychnina, tebaina, koramina, kofeina i brucyna. Ostatecznie uznał, że olejowy roztwór kamfory jest skuteczny u zwierząt, jak i u ludzi. Nie chcąc ryzykować swojej kariery, eksperymenty przeprowadzał w podbudapeszteńskim zakładzie psychiatrycznym Lipótmező (obecnie dzielnica Budapesztu). 23 stycznia 1934 podjął próbę wstrzyknięcia kamfory 33-letniemu pacjentowi w ciężkiej katatonii. Po zaledwie pięciu wstrzyknięciach, katatonia i objawy psychotyczne zostały zniesione. Łącznie, spośród 26 pacjentów całkowitą poprawę osiągnięto u 10, a częściową u trzech.
Wkrótce potem Meduna odkrył wyjątkowo silne właściwości pentylenetetrazolu (metrazolu, nazwa handlowa Cardiazol), i zaczął go stosować u swoich pacjentów w iniekcjach dożylnych i domięśniowych.
Opublikował wyniki swoich badań w 1935. Dwa lata później wydał monografię w języku niemieckim Die Konvulsionstherapie der Schizophrenie, w której opisał wyniki leczenia u 110 pacjentów.
Meduna był także twórcą metody leczenia przez wdychanie mieszaniny narastających stężeń dwutlenku węgla i tlenu nazywanej mieszanką Meduny. Metoda ta była stosowana w leczeniu schorzeń psychicznych, jednak ze względu na swoją mniejszą skuteczność w porównaniu z terapią wstrząsową została zarzucona. Wprowadził do psychiatrii termin oneirofrenii.
Wraz ze wzrostem antysemityzmu i dojściem do władzy narodowego socjalizmu, Meduna wyemigrował do Stanów Zjednoczonych w 1938. Tam został profesorem neurologii na Loyola University w Chicago. Był założycielem czasopisma „Journal of Neuropsychiatry” i prezesem Society of Biological Psychiatry. Po wojnie przeniósł się do Instytutu Psychiatrycznego Illinois, gdzie pracował aż do śmierci w 1964. Część osobistych dokumentów Meduny przechowywana jest w University of Illinois Archives.
Wybrane prace Die Entwicklung der Zirbeldrüse im Säuglingsalter. 1925 Experimentelle B-Avitaminose des Kaninchens, 1927 Beiträge zur Histopathologie der Mikroglia. 1928 Untersuchungen über die experimentelle Bleivergiftung beim Meerschweinchen. 1929 Tuberöse Sklerose und Gliom, 1930 Klinische und anatomische Beiträge zur Frage der genuinen Epilepsie, 1932 Über experimentelle Campherepilepsie. 1934 Versuche über die biologische Beeinflussung des Ablaufes der Schizophrenie. 1935 A schizophrenia görcstherapiája. Gyógyászat 76(15), s. 225-227, 1936 A schizophrenia cardiazol kezelése. Magyar Orvos 18(15-16), s. 209-213, 1937 Die Konvulsionstherapie der Schizophrenie. Halle: Carl Marhold, 1937 Die Bedeutung des epileptischen Anfalls in der Insulin- und Cardiazolbehandlung der Schizophrenie, 1937. General Discussion of the Cardiazol Therapy. American Journal of Psychiatry 94, s. 40-50, 1938 The Significance of the Convulsive Raction During the Insulin and the Cardiazol Therapy of Schizophrenia. Journal of Nervous & Mental Disease 87 (2), s. 133-139, 1938 Ueber die häufigsten Fehler bei der Konvulsionstherapie. Psychiatrisch-Neurologische Wochenschrift 40 (8/9), ss. 87–90, 97–100, 1938. Carbon Dioxide Therapy. A Neurophysiological Treatment of Nervous Disorders. Springfield, 1950 Oneirophrenia: The Confusional State. Urbana, University of Illinois Press, 1950 A neurophysiological theory of psychoneuroses, 1950 The Convulsive Treatment. A Reappraisal. Journal of Clinical and Experimental Psychology and Quarterly Review of Psychiatry and Neurology 15(3):219-233, 1954
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Budapeszteńskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Budapeszcie Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1964 Kategoria:Węgierscy neurolodzy Kategoria:Węgierscy psychiatrzy