George „Buddy” Guy (ur. 30 lipca 1936) – amerykański gitarzysta i wokalista bluesowy i rockowy. Przedstawiciel bluesa chicagowskiego. Sześciokrotny laureat nagrody Grammy.
Życiorys Był jednym z kilkorga dzieci Sama i Sabel Guyów. Na gitarze nauczył się grać samodzielnie. Wybrał bluesa, muzykę, w której ideą jest improwizacja.
Zawodową karierę muzyczną rozpoczął w 1950 r. w Baton Rouge, stolicy Luizjany. W tamtym czasie największy wpływ na niego miała muzyka Muddy’ego Watersa, pioniera elektrycznego bluesa. On sam był natomiast wzorem dla Jimiego Hendriksa.
Muzyka Był pionierem wykorzystania sprzężenia zwrotnego w muzyce. Już w 1959 r. stosował je w czasie koncertów. Jednak nie mógł przekonać do swojego stylu muzycznego Leonarda Chessa, właściciela firmy Chess, który nie pozwalał mu na dokonywanie nagrań z wykorzystywaniem tego efektu. Dopiero sukces grupy Cream spowodował, że zrozumiał swój błąd"The Decade's Best Blues. 25 Great Albums That Defined the Past 10 Years" [w:] Blues Revue nr 122, str. 16.
W 1960 r. dołączył do plejady gwiazd legendarnej wytwórni Chess Records. Pracował z takimi legendami, jak Muddy Waters, Willie Dixon, Sonny Boy Williamson II i Little Walter, Howlin’ Wolf. Po dwóch latach nagrał album Stone Crazy, który na listach R&B zajął 12. miejsce. Pod koniec 1960 r. Buddy odszedł z Chess Records i rozpoczął pracę w Vanguard Records. Dla niej właśnie powstały takie albumy, jak A Man and the Blues, This Is Buddy Guy i Hold That Plane.
W 1970 The Rolling Stones zaprosili go do wspólnych występów podczas ich europejskiej trasy. Jego kariera rozkwitła podczas odrodzenia bluesa w latach 1980–1990, szczególnie od momentu, gdy Eric Clapton zaprosił go na prestiżową imprezę wszystkich gwiazd bluesowych "24 Nights". W 1989 r. Buddy otworzył w Chicago własny klub "Buddy Guy's Legends", który stał się miejscem kultowym dla wielbicieli bluesa. W 1991 r. Eric Clapton zaprosił Buddy’ego na występ w londyńskim "Royal Albert Hall". Koncert ten zaowocował intratnym kontraktem z wytwórnią Silverstone Records.
Kolejnym wspaniałym albumem artysty okazał się krążek Damn Right, I've Got the Blues. Natchnieniem dla tej płyty byli tacy gitarzyści, jak Jeff Beck, Eric Clapton i Mark Knopfler. Buddy zadedykował znajdujący się na niej utwór "Rememberin' Stevie" swemu staremu przyjacielowi Steviemu Rayowi Vaughanowi. W 1994 powstał kolejny album Slippin In.
W 2003 został sklasyfikowany na 30. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone.
14 marca 2005 r. dołączył do Rock and Roll Hall of Fame.
Przez bluesowych krytyków album Sweet Tea z 2001 r. został uznany w styczniu 2010 r. za „najlepszy album bluesowy 10-lecia”Tamże, ss. 7–17.
Jeff Beck: Nie byłoby Jeffa Becka czy Erica Claptona, czy Jimiego Hendriksa, gdyby nie było ciebie. My zawsze słuchamy ciebieTamże, str. 16.
Nagrody Buddy Guy otrzymał m.in. sześć nagród Grammy oraz 24 nagrody W.C. Handy Awards, obecnie Blues Music Awards, zwanych też potocznie "bluesowymi oscarami", a także Narodowy Medal Sztuki, wręczony przez prezydenta USA za szczególnie przyczynienie się do rozpowszechnienia i wspomagania twórczości w Stanach Zjednoczonych.
Dyskografia Album Rok WytwóniaHoodoo Man Blues 1965 Delmark Chicago/The Blues/Today! vol. 1 1966 Vanguard It’s my Life, Baby! 1966 Vanguard I Left My Blues in San Francisco 1967 Chess A Man and the Blues 1968 Vanguard Coming at You 1968 Vanguard Blues Today 1968 Vanguard This Is Buddy Guy (live) 1968 Vanguard Hot and Cool 1969 Vanguard First Time I Met the Blues-Python 1969 Buddy and the Juniors 1970 MCA South Side Blues Jam 1970 Delmark In the Beginning 1971 Red Lightnin’ Play the Blues 1972 Rhino Hold That Plane! 1972 Vanguard I Was Walking Through the Woods 1974 Chess Got to Use Your House 1979 Blues Ball Stone Crazy 1981 Alligator Alone & Acoustic 1981 Alligator Drinkin' TNT 'n' Smokin' Dynamite (live) 1982 Blind Pig DJ Play My Blues 1982 JSP Records Dollar Done Fell 1982 JSP Records Buddy Guy 1983 Chess The Original Blues Brothers (live) 1983 Blue Moon Ten Blue Fingers 1985 JSP Records Atlantic Blues: Chicago 1986 Atlantic Chess Masters 1987 Charly) Live at the Checkerboard Lounge, Chicago-1979 1988 JSP Records Breakin Out 1988 JSP Records I Ain’t Got No Money 1989 Flyright Alone & Acoustic 1991 Alligator Damn Right, I've Got the Blues 1991 Silvertone/BMG Buddy's Baddest: The Best of Buddy Guy 1991 Silvertone My Time After Awhile 1992 Vanguard The Very Best of Buddy Guy 1992 Rhino/WEA The Complete Chess Studio Recordings 1992 Chess Live at Montreaux 1992 Evidence Feels Like Rain 1993 Silvertone Six String Frenzy 1993 Blue Knight Records Slippin’ In 1994 Silvertone Live: The Real Deal 1996 Silvertone Buddy's Blues 1997 Chess "Chess Masters" Buddy’s Blues 1978-1982: The Best of the JSP Recordings 1998 As Good As It Gets 1998 Vanguard Heavy Love 1998 Silvertone Last Time Around – Live at Legends 1998 Jive This Is Buddy Guy 1998 VMD Blues Master 1998 Vanguard Buddy’s Baddest: The Best of Buddy Guy 1999 Silvertone The Complete Vanguard Recordings 2000 Vanguard Every Day I Have the Blues 2000 Purple Pyramid 20th Century Masters: The Millennium: The Best of Buddy Guy 2001 MCA Sweet Tea 2001 Silvertone Double Dynamite 2001 AIM Recording Co. Blues Singer 2003 Silvertone Chicago Blues Festival 1964 (live) 2003 Stardust Jammin’ Blues Electric & Acoustic 2003 Sony Live At the Mystery Club 2003 Quicksilver A Night of the Blues 2005 Bring 'Em In 2005 Jive Can't Quit The Blues:Box Set 2006 Live: The Real Deal 2006 Sony Skin Deep 2008 Sony The Definitive Buddy Guy 2009 Shout! Factory Living Proof 2010 Jive Rythm & Blues 2013 RCA Records Album Rok Etykieta Folk Singer 1964 Chess Baby Please Don’t Go Chess The Super Duper Blues Band Muddy Waters Chess
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy gitarzyści rockowi Kategoria:Amerykańscy gitarzyści bluesowi Kategoria:Amerykańscy wokaliści bluesowi Kategoria:Odznaczeni National Medal of Arts Kategoria:Członkowie Blues Hall of Fame Kategoria:Członkowie Rock and Roll Hall of Fame Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Laureaci Blues Music Award Kategoria:Laureaci Kennedy Center Honors