USS Chewink (AM-39) – amerykański trałowiec z okresu międzywojennego, jeden z 51 zbudowanych okrętów typu . Okręt został zwodowany 21 grudnia 1918 roku w stoczni Todd Pacific w Brooklynie, a w skład US Navy został przyjęty 9 kwietnia 1919 roku. W 1929 roku jednostka została przekształcona w okręt ratowniczy okrętów podwodnych. USS „Chewink” został wycofany ze służby 4 lutego 1947 roku, po czym 31 lipca 1947 roku zatopiono go jako okręt-cel.
Projekt i budowa Projekt trałowców typu powstał w 1916 roku. Początkowo miały to być uniwersalne jednostki łączące cechy trałowca i holownika, osiągające prędkość 16 węzłów (10 węzłów podczas trałowania), jednak przyjęte założenia okazały się niemożliwe do realizacji. W maju 1917 roku Sekretarz Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych zaaprobował projekt trałowca o wyporności 950 ton i prędkości 14 węzłów, składając zamówienie na 14 okrętów. Ostatecznie zamówiono 54 jednostki, z czego zbudowano 49.
USS „Chewink” zbudowany został w stoczni Todd Pacific w Brooklynie. Stępkę okrętu położono 8 lipca 1918 roku, a zwodowany został 21 grudnia 1918 roku. Matką chrzestną jednostki była M. Sperrin.
Dane taktyczno-techniczne USS „Chewink” był trałowcem o długości całkowitej 57,6 metra, szerokości 10,8 metra i zanurzeniu 3,8 metra. Wyporność normalna wynosiła 950 ton, a pełna 1400 ton. Okręt napędzany był przez pionową maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 1400 KM, do której parę dostarczały dwa kotły Babcock & Wilcox. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13,5–14 węzłów. Zasięg wynosił 6850 Mm przy prędkości 8 węzłów.
Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z dwóch pojedynczych dział kalibru 76 mm L/50 oraz dwóch pojedynczych karabinów maszynowych kalibru 7,62 mm L/90. Wyposażenie trałowe obejmowało trał mechaniczny; okręt mógł też przenosić miny.
Załoga okrętu składała się z 85 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba 9 kwietnia 1919 roku USS „Chewink” został wcielony do US Navy. Pierwszym dowódcą jednostki został chor. mar. (ang. Lieutenant Junior Grade) J. Williams. 23 maja 1919 roku „Chewink” wyruszył w rejs do Europy, docierając 5 lipca do Kirkwall. Okręt uczestniczył w neutralizacji Zagrody Minowej Morza Północnego, powracając do Nowego Jorku 19 listopada. Od 1920 roku przez 11 lat „Chewink” używany był głównie na Wschodnim Wybrzeżu i Karaibach. 12 września 1929 roku okręt został przekształcony w jednostkę ratowniczą okrętów podwodnych, otrzymując oznaczenie ASR-3.
W październiku 1930 roku okręt wypłynął z New London do Pearl Harbor, gdzie wchodził w skład 4. dywizjonu okrętów podwodnych do 5 stycznia 1931 roku. Następnie okręt stacjonował w strefie Kanału Panamskiego do sierpnia 1933 roku. „Chewink” został wycofany ze służby w Pearl Harbor 21 sierpnia 1933 roku, pozostając tam do kwietnia 1937 roku, kiedy to jej miejsce postoju zmieniono na Mare Island Naval Shipyard.
USS „Chewink” ponownie wszedł do służby 12 listopada 1940 roku. 3 lutego 1941 roku wypłynął z San Diego i 10 maja dotarł do New London, gdzie pozostał przez resztę służby. Po ataku na Pearl Harbor prowadził na Wschodnim Wybrzeżu szkolenie nurków, uczestniczył w ćwiczeniach poszukiwawczo-ratowniczych okrętów podwodnych, stanowił też cel dla ataków torpedowych.
Okręt został wycofany ze służby na Brooklynie 4 lutego 1947 roku. Jednostka została zatopiona nieopodal New London jako okręt-cel 31 lipca 1947 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
multied.com
Kategoria:Amerykańskie okręty wojny minowej z okresu I wojny światowej Kategoria:Amerykańskie okręty zatopione jako okręty-cele Kategoria:Okręty zbudowane w Todd Pacific Shipyards Kategoria:Statki i okręty zatopione na Oceanie Atlantyckim Kategoria:Trałowce typu Lapwing Kategoria:Zatopione amerykańskie okręty wojny minowej