thumb|240px|Egipt na globie ziemskim thumb|240px|Dr John Edgar, Badacz Pisma Świętego ze Szkocji w trakcie badań Wielkiej Piramidy (1909) thumb|240px|Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata w języku arabskim wydano w 1998 (część) oraz w 2004 (całość) thumb|240px|„Czy na tym życiu wszystko się kończy?” w j. arabskim thumb|240px|„Czas na prawdziwe poddanie się woli Bożej” w j. arabskim Świadkowie Jehowy w Egipcie – społeczność wyznaniowa w Egipcie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca ponad 1,5 tysiąca głosicieli (druga po Libanie najliczniejsza grupa spośród krajów arabskich oraz jedna z większych z grupy 33 krajów, gdzie działalność Świadków Jehowy jest oficjalnie zakazana lub ograniczona prawnie). Od 1960 roku ich działalność w tym kraju jest zdelegalizowana i prowadzona nieoficjalnie. Z tego powodu szczegółowa liczebność członków wyznania nie jest podawana do wiadomości publicznej. Działalność Świadków Jehowy w Egipcie koordynuje włoskie Biuro Oddziału.

W 2006 roku otrzymali zezwolenie od miejscowych władz na zgromadzanie się w celach religijnych w grupach do 30 osób w domach prywatnych oraz zapewnienie o zaprzestaniu brutalnych prześladowań, jakie miały miejsce głównie w Aleksandrii.

Historia Początki Dla pierwszych Badaczy Pisma Świętego Egipt w historii biblijnej był miejscem szczególnym, a Wielką Piramidę uważali za „Biblię w kamieniu”. Z tego względu odwiedzali to miejsce, a także prowadzili badania i pomiary. W 1885 roku Hipolit Oleszyński, polski współwyznawca ze Stanów Zjednoczonych, w drodze powrotnej z Warszawy do Chicago przebywał w Kairze i Gizie, gdzie zwiedził również kompleks piramid. W trakcie pierwszej podróży do Europy w roku 1891 Charles Taze Russell gościł w Kairze, a także badał korytarze piramidy w Gizie. W latach 1909–1910 Wielką Piramidę badali bracia John i Morton Edgarowie. W kwietniu 1910 C.T. Russell wraz z grupą współwyznawców odwiedzili Aleksandrię, Kair, Gizę, Memfis, Port Said, Ismailia, Suez, Ujun Musa (Źródła Mojżesza). W tym samym roku Thompsonowie, małżeństwo kolporterów, odwiedzali niektóre egipskie i palestyńskie miasta, prowadząc działalność kolporterską. 5 marca 1912 roku C.T. Russell podczas powrotu z podróży dookoła świata po raz kolejny odwiedził Kair, Memfis, Gizę i Aleksandrię* .

W 1920 roku Joseph Franklin Rutherford odwiedził Kair. Aby podtrzymać zainteresowanie w tym regionie, podjął decyzję, że w mieście Ramallah w pobliżu Jerozolimy powstanie magazyn literatury biblijnej. W roku 1925 trzej wyznawcy z Grecji prowadzili działalność głównie w Aleksandrii, Port Said i Kairze.

J.F. Rutherford ponownie przebywał w Egipcie w 1930 roku i wygłaszał przemówienia do grup wyznawców i zainteresowanych. W latach 30. XX wieku zbory powstały w stolicy i w Aleksandrii.

Grek Panayotis C. Spiropoulos dotarł do tego kraju w 1931 roku, by prowadzić działalność kaznodziejską w Kairze, gdzie istniała już wtedy mała grupa wyznawców. Zebrania odbywały się w jednej ze stołecznych kawiarni. W tym czasie przetłumaczone zostały na język arabski pierwsze publikacje Świadków Jehowy. W 1933 roku dołączył do nich inny obcokrajowiec – ze Stanów Zjednoczonych, a w rok później – kolejny amerykański współwyznawca. Wszyscy głosili – głównie wśród ludności greckojęzycznej, a także – posługując się tekstami w języku angielskim, francuskim i arabskim – wśród pozostałych mieszkańców stolicy. A później także w Port Said i w innych miastach portowych – również wśród tamtejszych marynarzy. Kilku współwyznawców przeniosło się wówczas na południe od stolicy, do Górnego Egiptu i tam prowadziło działalność religijną. W kraju działalność kaznodziejską prowadziło również małżeństwo Laghakos, mówiące po grecku; w roku 1934 wyjechali na Cypr. W roku 1935 do Egiptu przyjechał inny współwyznawca greckiego pochodzenia – Benjoti Espiuro Paulo, który głosił w Aleksandrii i jej okolicach. W roku 1938 w Egipcie było 13 głosicieli, a w roku 1939 działało już 3 pionierów i 27 głosicieli w dwóch zborach.

W latach 40. XX wieku działalność prowadziły trzy małe zbory: w Kairze, Aleksandrii i Port Saidzie oraz kilka grup w głównych egipskich miastach. Libański współwyznawca Ibrahim Atiyeh tłumaczył „Strażnicę” na język arabski, a jego rodak Najib Salem sporządzał cztery odręczne kopie tego czasopisma i przesyłał je współwyznawcom w Palestynie, Syrii i Egipcie. W latach 40. XX wieku Egipcjanin David Farjini przybył z Hajfy i głosił w Egipcie. W roku 1942 nowi wyznawcy zostali ochrzczeni w Morzu Śródziemnym w pobliżu Aleksandrii. Działała tam m.in. pionierka Eleni Nicolaou.

W tym też okresie Theodotos i Egyptia Petridou z Aleksandrii przenieśli się do Port Taufik, gdzie w okolicach Suezu prowadzili działalność kaznodziejską i kilka osób z tamtych terenów zostało Świadkami Jehowy, m.in. Giula i Stavros Kypraiosowie.

W czasie II wojny światowej władze zamknęły Sale Królestwa i skonfiskowały część publikacji religijnych. W latach 40. XX wieku otwarto w Kairze Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica i na nowo Sale Królestwa. W roku 1944 w Egipcie działało 56 głosicieli, rok później – 68.

Wyznaniem zainteresowało się również dwóch żołnierzy z Mauritiusu, służących w wojsku, którzy zrezygnowali ze służby w wojsku, zostali Świadkami Jehowy i powrócili do swego kraju, aby tam prowadzić działalność. W roku 1945 egipscy Świadkowie Jehowy z Aleksandrii posyłali nowe publikacje religijne greckim współwyznawcom, którzy borykali się z brutalnymi prześladowaniami w swoim kraju.

Rozwój działalności W maju 1947 roku Egipt odwiedził Milton George Henschel i Nathan H. Knorr, którzy wygłosili przemówienia w Kairze i w Aleksandrii. W tamtym czasie działało 62 głosicieli, w tym 37 w Aleksandrii, a pozostali w zborach w miastach: Kair, Port Said i Suez. Zebrania religijne w stolicy odbywały się w trzech językach. W tym samym roku do Egiptu przybyli Don Rendell i Bill Copson, misjonarze, którzy ukończyli Biblijną Szkołę Strażnicy – Gilead. Prowadzili działalność w Aleksandrii i w Kairze. W roku 1948 uzyskali w Kairze, w Societé Royale de Papyrologie jako pierwsi zdjęcia 18 fragmentów papirusowego zwoju Septuaginty, oznaczone jako Papirus Fouad 266, oraz zgodę na ich opublikowanie. W drugiej połowie lat 40. XX wieku liczba głosicieli w Egipcie wzrosła do 60, w roku 1948 do 117, a w 1949 roku do 134. Zebrania odbywały się w języku arabskim, greckim, francuskim, włoskim i angielskim. W dniach od 20 do 22 sierpnia 1948 roku w Aleksandrii odbyło się zgromadzenie, na którym 15 osób zostało ochrzczonych.

W kwietniu 1950 roku Michel Antovic z Aleksandrii wraz z rodziną z przyczyn zawodowych przeniósł się na pewien czas do Trypolisu w Libii i był tam pierwszym Świadkiem Jehowy. Inny głosiciel, handlujący wełną, wraz z rodziną przeniósł się do Chartumu, aby w Sudanie rozpocząć działalność kaznodziejską. W 1950 roku zanotowano liczbę 224 głosicieli, działających w 8 zborach i w kilku grupach (zbory: w Kairze, Aleksandrii, a grupy w miastach: Tanta, Al-Minja, Asjut, Suez, Ismailia i innych), którzy napotykali sprzeciw głównie ze strony duchowieństwa koptyjskiego.

Prawna rejestracja kairskich zborów nastąpiła w 1951 roku. 3 listopada 1951 roku zarejestrowano, działające już Biuro Oddziału w Kairze.

W specjalnej kampanii, przeprowadzonej w maju 1952 roku, rozpowszechniono prawie 27 tysięcy publikacji w języku greckim. W dniach 8–10 sierpnia 1952 roku w Aleksandrii odbył się ogólnokrajowy kongres pod hasłem „Przyjmy ku dojrzałości”, na którym było obecnych 235 osób, a 12 osób ochrzczono. Program przedstawiono w 3 językach. Na przełomie 1952 i 1953 roku wśród ponad 100 studentów Szkoły Gilead znaleźli się misjonarze z Egiptu.

6 stycznia 1953 roku w Kairze w drodze do Etiopii zatrzymali się na trzy dni Nathan Knorr i Milton Henschel i przy tej okazji wygłosili przemówienia, a w jednym z kairskich kanałów zostało wtedy ochrzczonych sześć osób. W drodze powrotnej z tego kraju – 17 stycznia 1953 roku – stolicę Egiptu ponownie odwiedził N.H. Knorr, który wygłosił przemówienie do 182 obecnych. W tym czasie w Kairze działało 92 głosicieli, którzy w Shepheard Hotel spotykali się wraz z zainteresowanymi tą religią w liczbie ponad 200 osób. W Aleksandrii wygłosili przemówienie do 257 obecnych; spotkali się też ze 116 tamtejszymi współwyznawcami, którzy prowadzili zebrania w trzech językach: arabskim, greckim i francuskim. W całym kraju było wówczas 229 głosicieli, z tego tylko jedenastu w grupach poza Kairem i Aleksandrią. W 1953 roku krótko przebywał w tym kraju misjonarz pochodzenia greckiego, Emmanuel Paterakis, który potem wyjechał do Sudanu. W roku 1953 Panayotis C. Spiropoulos wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie ukończył Szkołę Gilead. Misjonarz Bill Copson pozostał w Egipcie do 1954 roku, a Donowi Rendellowi nie udało się przedłużyć wizy i po roku był zmuszony wyjechać na Cypr. Początkowo ich praca misyjna koncentrowała się głównie wśród małych wyznań chrześcijańskich, takich jak np. kościoły greckie; później również pozyskiwali nowych wyznawców wśród Koptów, a potem wśród muzułmanów. 34 delegatów uczestniczyło w kongresach międzynarodowych pod hasłem „Tryumfujące Królestwo” zorganizowanych w Europie.

7 lutego 1954 roku powrócił ze szkolenia misjonarskiego w Szkole Gilead w Stanach Zjednoczonych P.C. Spiropoulos, który podjął działalność misjonarską w miastach i wsiach Doliny Nilu. W 1954 roku zanotowano liczbę 260 głosicieli w 8 zborach.

W marcu 1955 roku miejscowy Koptyjski Kościół Ortodoksyjny (głównie) wraz z Kościołem rzymskokatolickim wezwały rząd egipski do zamknięcia kairskiego Biura Oddziału, nadzorującego wówczas działalność tego wyznania na terenie Egiptu, Libii i Sudanu. We wrześniu 1955 roku w stolicy przemawiał M. Henschel. W Aleksandrii otwarto nową Salę Królestwa. W Kairze odbył się kongres ogólnokrajowy pod hasłem „Tryumfujące Królestwo”.

W 1956 roku nowi wyznawcy pojawili się w Ismailii, gdzie wysłano do krzewienia religii rodzinę Petridou. Wcześniej rodzina ta gościła wielu misjonarzy Świadków Jehowy, przebywających na krótko w Aleksandrii w drodze na przydzielone im tereny misyjne. W domu tej rodziny odbywały się również zebrania religijne. W roku 1956 prawnie zarejestrowano zbory w Aleksandrii. Większość z 257 ich członków stanowili mieszkający tam Grecy, poza tym byli również Francuzi i Arabowie. W tym samym roku z Egiptu do Tel Awiwu przeniósł się Dawid Cohen, który dla Świadków Jehowy w Izraelu tłumaczył zebrania religijne na angielski, francuski, włoski, arabski, turecki, grecki i hiszpański. W Egipcie zanotowano liczbę 313 głosicieli, a w roku 1957 – 373.

W 1958 roku Emmanuel Paterakis został nadzorcą strefy (przedstawicielem Biura Głównego Świadków Jehowy), który odwiedzał współwyznawców w 26 krajach na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej (w tym głównie współwyznawców w Egipcie). W 1958 roku w Egipcie działało 410 głosicieli w 10 zborach. W roku 1959 zanotowano liczbę około 450, a w 1960 roku – około 460 głosicieli działających w 10 zborach, które znajdowały się w większych egipskich miastach (w tym około 120 głosicieli w Aleksandrii). W 1959 roku w wyniku kampanii fałszywych oskarżeń określających Świadków Jehowy mianem „syjonistów” policja nakazała Świadkom Jehowy zaprzestanie organizowanie zebrań.

Zakaz działalności i prześladowania 20 czerwca 1960 roku działalność Świadków Jehowy w Egipcie została zakazana przez rząd i jest prowadzona nieoficjalnie. 1 września tego samego roku odrzucony został wniosek o przywrócenie prawnej rejestracji. Świadków Jehowy pozbawiono statusu prawnego, jak również możliwości korzystania z wielu praw religijnych gwarantowanych innym religiom chrześcijańskim działającym w Egipcie.