– japoński lekarz, jeden z pierwszych japońskich neurologów. Jego prapradziadek Yūyū Kawahara był poetą, twórcą haiku.
Naukę rozpoczął w 1871 roku w Szkole Medycznej w Nagasaki, założonej w 1857 roku, za siogunatu Tokugawa. Szkołę prowadził holenderski chirurg Johannes Lijdius Catharinus Pompe van Meerdervoort. W 1874 roku szkołę zamknięto z politycznych powodów i Kawahara przeniósł się do Szkoły Medycznej w Tokio (obecnie Uniwersytet Tokijski), gdzie uczył się m.in. od Erwina Bälza. Jako student zachorował na gruźlicę, mimo to w 1883 roku z wyróżnieniem ukończył edukację.
Wkrótce po otrzymaniu dyplomu Kawahara otrzymał katedrę profesora patologii i medycyny wewnętrznej w Szkole Medycznej Aichi (obecnie Szkoła Medyczna Uniwersytetu Nagoja). Pozostał na stanowisku do 1897 roku, gdy zrezygnował z powodów zdrowotnych (gruźlica). Przez 14 lat urzędowania opracował system nauczania w szkole, kładąc nacisk na systematyczne uczenie, naukę rozpoznawania, semiologii, patologii i leczenia chorób neurologicznych.
W 1897 napisał pierwszy japoński podręcznik chorób układu nerwowegoKawahara H (1897) Naika-Ikô (Comprehensive Textbook of Internal Medicine), Vol 1, Neurology, Handaya Medical Publishers, Tokio.. Książka liczyła 496 stron i zawierała liczne, własnoręcznie sporządzone przez Kawaharę ilustracje. Opisał w nim szczegółowo obraz kliniczny choroby Parkinsona, a także (opisany również w osobnej pracyKawahara H. A family of progressive bulbar palsy. Aichi Med J (16), s. 3–4 (1897).)przypadek dwóch braci i brata ich matki z rodziny dotkniętej rodzinną atrofią mięśni, później opisaną jako zanik opuszkowo-rdzeniowy albo zespół Kennedy’ego-Altera-Sunga. Był to pierwszy opis tej choroby w piśmiennictwie światowym. W 1953 roku w jednej z pierwszych prac o tej chorobie, Takikawa przypomniał pionierską pracę KawaharyTakikawa K. A pedigree with progressive bulbar paralysis appearing in sex-linked recessive inheritance. Jpn J Genet 28, s. 116–125 (1953).. Badacze z Uniwersytetu Nagoya przebadali potomków rodziny badanej przez Kawaharę i potwierdzili rozpoznanieMukai E. Clinical features of bulbar-spinal muscular atrophy. Rinsho Shinkeigaku 20, s. 255–263 (1980).Hirayama M,Hashizume Y, Takagi T et al (1988) An autopsy case of X-linked recessive bulbar-spinal muscular atrophy. Rinsho Shinkeigaku (Tokyo) 28:1131–1136.. W 1901 roku na łamach „Virchows Archiv” przedstawił pracę poświęconą leczeniu gruźliczego zapalenie opłucnej. Sam zmarł na gruźlicę w 1918 roku w Nagoja.
Prace Naika-ikou [Shinkeikeitou-hen] 1897. Ueber den Bruststich mit nachfolgender Luft-Einführung, 1901
Przypisy
Bibliografia Kunio Tashiro. Historical Aspects of Parkinson’s Disease in Japan. [w:] Proceedings of the 5th International Conference on the Progress in Alzheimer’s and Parkinson’s Disease, held from March 31st to April 5th, 2001, in Kyoto, Japan. Springer 2002, 315-319. .
Kategoria:Japońscy neurolodzy Kategoria:Urodzeni w 1858 Kategoria:Zmarli w 1918 Kategoria:Ludzie urodzeni w Ōmuri Kategoria:Ludzie związani z Nagoją