Świadkowie Jehowy w Czechach – społeczność wyznaniowa w Czechach, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2023 roku 16 764 głosicieli, należących do 217 zborówSą to zbory czesko-, angielsko-, rosyjsko-, rumuńsko-, słowacko-, ukraińsko- i wietnamskojęzyczne oraz czeskiego języka migowego, a także grupy angielsko-, bułgarsko-, chińsko-, francusko-, hiszpańsko-, romani (wschodnia Słowacja), rosyjsko-, ukraińsko- i wietnamskojęzyczne. Najwięcej zborów znajduje się w Pradze – 34, Ostrawie – 12 i Brnie – 7. Funkcjonuje 11 obwodów czeskojęzycznych, jeden słowackojęzyczny i jeden czeskiego i słowackiego języka migowego. Grupy czeskojęzyczne działają również w Toronto w Kanadzie oraz w Wolverhampton w Wielkiej Brytanii.W związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadza się ponownie w Sali Królestwa oraz w formie „hybrydowej” (wszyscy uczestnicy w Sali Królestwa i odbierający program transmitowany przez wideokonferencje mogą brać czynny udział w punktach i dyskusjach). Do końca 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org., posiadających 139 własnych Sal Królestwa oraz 2 Sale Zgromadzeń. W 2023 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zgromadziło się 30 590 osób. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w Bratysławie na Słowacji. Biuro Krajowe znajduje się w Pradze.
Historia Początki W 1891 roku Charles Taze Russell, prezes Towarzystwa Strażnica, podróżując po Europie, złożył krótką wizytę w Pradze.
W 1907 roku Badacz Pisma Świętego o nazwisku Erler z Drezna zaczął co miesiąc jeździć do północnych Czech, aby tam udostępniać ludziom publikacje bibijne. Najczęściej głosił w Libercu i okolicznych miastach, za każdym razem poświęcając na to dwa lub trzy dni. Rozpowszechniał książkę C.T. Russella „Walka Armageddonu”. W 1912 roku istniało już spore grono osób, które tworzyły małe grupki ochrzczonych nowych członków. Posługiwano się literaturą biblijną w języku niemieckim. W 1916 roku w mieście Most zebrania prowadził Antonín Gleissner. thumb|180px|Książka „Wyzwolenie” – 1926(edycja czeska) W 1922 roku wydano w języku czeskim publikację „Miliony ludzi z obecnie żyjących nigdy nie umrą!”, a trzy osoby rozpoczęły działalność kaznodziejską w charakterze kolporterów, by rozpowszechniać tę publikację wśród Czechów. W roku 1923 co miesiąc zaczęło się ukazywać 16-stronicowe wydanie „Strażnicy” w języku czeskim. W kraju działo 30 głosicieli. W tym samym roku z niemieckiego Biura Oddziału został wysłany do działalności kaznodziejskiej na terenie obecnych Czech – Antonín Gleissner wraz z żoną. Pod jego nadzorem utworzono w Czechach skład literatury biblijnej.
Od roku 1928 niemieckie Biuro Oddziału ściślej nadzorowało działalność w Czechosłowacji, co przyniosło wiele usprawnień organizacyjnych. W tym roku na terenie Czech było 25 małych grup, do których należało 106 głosicieli i 6 kolporterów. W sumie rozpowszechniono 64 484 książki i broszury oraz około 25 tysięcy czasopism. W następnym roku Otto Estelmann z Niemiec rozpoczął wyświetlanie „Fotodramy stworzenia”. Tę czteroczęściową projekcję wyświetlano w wielu miejscach w kraju. Pod koniec roku 1933 działalność ta osiągnęła punkt kulminacyjny, gdy na cztery kolejne projekcje tego filmu wynajęto największe kino w Pradze, Kapitol. Ponieważ prezentacja cieszyła się sporym zainteresowaniem, kino wynajęto na dwa dodatkowe wieczory. Erich Frost 122 razy brał udział w projekcji „Fotodramy stworzenia”.
Legalizacja działalności Pod koniec lat 20. podjęto starania, aby stworzyć prawne podstawy działalności Świadków Jehowy w Czechosłowacji. Na zwołanym w tym celu spotkaniu w Pradze postanowiono utworzyć dwie korporacje oraz przyjęto ich statuty. Pierwsza z nich, o nazwie Mezinárodní sdružení badatelů Bible, československá větev (Stowarzyszenie Międzynarodowych Badaczy Pisma Świętego, Oddział Czechosłowacki) miała siedzibę w Pradze i nadzorowała działalność Świadków Jehowy w Czechosłowacji. Miała ona trzy biura – każde w innej części republiki. Działalność Świadków Jehowy w Czechach nadzorowało biuro w Brnie otworzone w 1928 roku. Sługą biura był Antonín Gleissner. Druga nazywała się Biblická a traktátní společnost Strážní věž, československá větev (Towarzystwo Biblijne i Traktatowe Strażnica, Oddział Czechosłowacki), a zajmowała się sprowadzaniem publikacji biblijnych, organizacją zebrań oraz rozprowadzaniem literatury do zborów. thumb|180px|Bohumil Müller (1915–1987) Na początku lat 30. XX wieku Świadkiem Jehowy został zecer Bohumil Müller, który wkrótce rozpoczął pracę w praskim Domu Betel. Biuro Stowarzyszenia Międzynarodowych Badaczy Pisma Świętego w Pradze otworzono w roku 1931. Zaczęto w nim drukować literaturę biblijną, co bezpośrednio wiązało się z zakazem działalności Świadków Jehowy w Niemczech po dojściu Hitlera do władzy i zajęciu biura w Magdeburgu przez nazistów. W roku 1933 również w Pradze utworzono biuro Towarzystwa Strażnica. Sługą oddziału czechosłowackiego w Pradze został zamianowany Edgar Merk z Magdeburga, natomiast nadzór nad biurem Towarzystwa i Domem Betel sprawował Karel Kopetzky z Pragi. Ponieważ dochodziło pomiędzy nimi do konfliktów, w 1936 roku nadzór nad praskim biurem przejęło środkowoeuropejskie biuro Towarzystwa Strażnica w Szwajcarii. Karel Kopetzky i Josef Güttler zrezygnowali z pełnienia swoich funkcji w korporacjach Towarzystwa Strażnica w Czechosłowacji, a zastąpili ich Josef Bahner i Bohumil Müller. Na nowego sługę oddziału wyznaczono Heinricha Dwengera.
Rozwój działalności W 1932 roku zaczęło ukazywać się w języku czeskim czasopismo „Złoty Wiek” (obecne „Przebudźcie się!”). W pierwszym roku wręczono ludziom 71 200 egzemplarzy tego czasopisma. Spośród grona 84 pionierów w 1932 roku w Czechosłowacji, 34 pochodziło z Niemiec. Posługiwali się oni w służbie kaznodziejskiej kartami świadectwa w języku czeskim. Jednak w roku 1934 na mocy ustawy o ograniczeniu napływu cudzoziemców większość z nich musiała wyjechać z kraju. W tym samym roku podczas głoszenia zaczęto posługiwać się krótkimi nagraniami kazań na płytach gramofonowych, które odtwarzano na centralnych placach miast lub wiosek. Rozpoczęto wyświetlanie filmu Dramat stworzenia.
W dniach 14–16 maja 1932 roku w praskim Teatrze Varieté przeprowadzono pierwsze międzynarodowe zgromadzenie, w którym uczestniczyło około 1500 osób z Czechosłowacji i państw sąsiednich. Program zgromadzenia przedstawiono w językach: czeskim, niemieckim, rosyjskim, słowackim i węgierskim. Szczególnym punktem tego zgromadzenia był wykład publiczny „Europa przed zagładą”. Uczestnicy kongresu wyruszyli również do służby od domu do domu na terenie Pragi, rozpowszechniając 21 tysięcy publikacji biblijnych. W dniach od 6 do 7 sierpnia 1932 roku zgromadzenie odbyło się również w Libercu, 3 i 4 sierpnia w Brnie i w Cieplicach (drugie zgromadzenie odbyło się tam 3 i 4 grudnia), a 1 i 2 października w Karlowych Warach. 6 kwietnia 1933 roku w Pradze odbył się drugi w historii miasta chrzest Świadków Jehowy, a 22 i 23 kwietnia w Ostrawie. W ciągu 10 lat wśród różnych grup językowych mieszkających w Czechosłowacji rozpowszechniono ponad 2 700 000 publikacji biblijnych.
Na drugi międzynarodowy kongres zorganizowany w Pradze, który odbył się w dniach od 20 do 23 sierpnia 1937 roku przybyli Świadkowie Jehowy z Austrii, Węgier, Polski i Niemiec. W kongresie tym uczestniczyli również ukraińskojęzyczni głosiciele z Rusi Podkarpackiej. Przybyli oni na kongres specjalnym pociągiem, który na każdym wagonie zawierał napis: „Konwencja Świadków Jehowy w Pradze”. W 1937 roku w działalności kaznodziejskiej wykorzystywano 50 gramofonów.
W 1937 roku Bohumil Müller, jako pierwszy Świadek Jehowy w Czechosłowacji, został uwięziony za odmowę pełnienia służby wojskowej. Do końca marca 1939 roku był czterokrotnie wzywany przed sąd wojskowy i czterokrotnie skazywany na kilkumiesięczne kary pozbawienia wolności. Gdy w sierpniu 1938 roku Świadkom Jehowy zakazano urządzania zebrań, zaczęli się spotykać w małych grupach. 15 marca 1939 roku Niemcy zajęły całe Czechy i Morawy, a 30 marca przyszli do praskiego biura. 1 kwietnia rozpoczęto transport sprzętu drukarskiego do Holandii oraz pakowanie i wynoszenie literatury biblijnej z biura, szykując w ten sposób biuro do zamknięcia.
W latach 30. XX wieku Świadkowie Jehowy ze zboru Hirschberg (Jelenia Góra) w kilkuosobowych grupach wyglądających na turystów przenosili zakazaną w Niemczech literaturę biblijną poprzez zieloną granicę ze Szpindlerowego Młyna znajdującego się na terenie Czechosłowacji. Następnie literatura była pakowana w paczkach, podobnie jak mydło, i rozsyłana koleją do różnych części Niemiec. Działalność ta została ograniczona w 1936 roku, gdy władze odkryły punkt przechowywania literatury znajdujący się pod Berlinem, a w nim wśród wielu innych trzy paczki z Hirschbergu. Pomimo aresztowania trzech miejscowych Świadków transport literatury na szlaku karkonoskim odbywał się dalej, choć już w mniejszym stopniu.
Okres II wojny światowej i wczesne lata powojenne W roku 1939 gestapo zaczęło dokonywać aresztowań Świadków Jehowy. Niektórych osadzono w obozach koncentracyjnych. Otto Buchta, filar zboru w Brnie, został zesłany do KL Mauthausen, gdzie zmarł. Jesienią 1940 roku w grupie głosicieli z Moraw aresztowany został Kapinus, który wcześniej usługiwał w praskim biurze. Zaś Karel Kopetzky odłączył się od zboru i podjął służbę w SS. Zdarzały się też pojedyncze przypadki, gdy osoby osadzone w obozach koncentracyjnych właśnie tam zostawały Świadkami Jehowy, jak np. Božena Vodrážková, Alois Miczek czy Oldřich Nesrovnal. Inni, pozostający na wolności, w okresie II wojny światowej prowadzili działalność zborową w konspiracji. W 1942 roku działalność wśród krewnych na Zaolziu prowadzili Świadkowie Jehowy z Polski m.in. Andrzej Tyrna.
Po wojnie w latach 1945–1949 dla Świadków Jehowy nastał czas względnego spokoju. 13 grudnia 1945 roku Ministerstwo Spraw Wewnętrznych potwierdziło reaktywację obu korporacji zarejestrowanych przed wojną. W roku 1945 Bohumil Müller poczynił starania, by nawiązać kontakt ze wszystkimi zborami i z poszczególnymi głosicielami. Podjęto również próby nawiązania łączności z Biurami Oddziałów w innych krajach. W pierwszej połowie czerwca ze Szwajcarii zaczęły przychodzić listy zawierające fragmenty niemieckich wydań „Strażnicy” i „Pociechy” (od 22 sierpnia 1946 roku „Przebudźcie się!”). Pierwszy numer „Strażnicy” w języku czeskim, odbity w Pradze na powielaczu, ukazał się w sierpniu 1945 roku.
11 listopada 1945 roku w hali praskiej giełdy rolnej odbyło się zgromadzenie pod hasłem: „Wolność w Nowym Świecie” z udziałem około 600 obecnych. W przeciągu kolejnych 3 lat wygłoszono 1885 podobnych wykładów, z których korzystały setki ludzi. Wielu dzięki tym wykładom zostało Świadkami Jehowy. Działalność kaznodziejską prowadzono również wśród jeńców niemieckich, często hitlerowców i wśród Niemców zgromadzonych w obozach pracy i czekających na deportację.
W listopadzie 1945 roku Bohumil Müller został oficjalnie mianowany nadzorcą Biura Oddziału w Czechosłowacji. Następnego lata Świadkowie Jehowy kupili czterokondygnacyjny budynek w miejscowości Suchdol pod Pragą. Kraj podzielono na obwody liczące po około 20 zborów. Rozpoczęto urządzanie zgromadzeń obwodowych, podczas których wyruszano do służby „od domu do domu”. W zborach wprowadzono teokratyczną szkołę służby kaznodziejskiej.