Wojciech Skowroński (ur. 11 lipca 1941 w Warszawie, zm. 17 stycznia 2002 w Poznaniu) – polski pianista, wokalista, aranżer, kompozytor. Oprócz własnego repertuaru wykonywał standardy muzyki bluesowej i przeboje rockandrollowe.
Życiorys Ukończył Średnią Szkołę Muzyczną w klasie klarnetu, studiował na Akademii Muzycznej w Poznaniu. W 1962 roku był pianistą dixielandowej grupy Storyville Jazz Band, a w 1963 r. został finalistą II Ogólnopolskiego Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie i w efekcie przez kilka miesięcy był członkiem zespołu Czerwono-Czarni. W latach 1966–1967 współpracował z poznańskimi Bardami, z którymi zajął I miejsce na Ogólnopolskim Przeglądzie Zespołów Instrumentalnych, Wokalistów i Piosenkarzy. Zespół wystąpił również na imprezach towarzyszących Krajowemu Festiwalowi Piosenki Polskiej Opole '67 oraz w koncercie pt. Nowe Twarze w Polskim Jazzie na MFMJ Jazz Jamboree '67 w Warszawie. Od stycznia do maja 1968 roku działało trio Hubertusy, które wraz ze Skowrońskim współtworzyli: Hubert Szymczyński (gitara basowa) i Jerzy Skowronek (perkusja). W marcu zespół wziął udział w V festiwalu Jazz nad Odrą, gdzie liderowi grupy przyznano nagrodę publiczności i I nagrodę w kategorii wokalistów, ex aequo z Marianną Wróblewską. W latach 1968–1969 współpracował z zespołami: Drumlersi, Nowi Polanie i Grupa ABC Andrzeja Nebeskiego.
W maju 1969 roku rozstał się z ABC i od tego czasu prowadził własne zespoły: Blues Trio (1969–1972), a następnie Blues & Rock (1972–1976). Trio bluesowe wzięło udział m.in. w II Beat Session w Warszawie, plebiscycie o Złotą Kotwicę Sopockiego Lata 1970 i Karnawałowych Spotkaniach Muzycznych (1971) w drugim roku działalności (1971) zyskując coraz większe powodzenie. Na II Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych (czerwiec 1971) lider grupy zajął III miejsce i otrzymywał nagrodę dziennikarzy, zaś na II Wielkopolskich Rytmach Młodych w Jarocinie, Blues Trio Wojciecha Skowrońskiego wystąpio jako gwiazda festiwalu.
Wiosną 1972 roku zespół w rozszerzonym składzie i pod nazwą Blues & Rock zadebiutował na Jazz Jamboree. Z tego właśnie występu wykrojono materiał na EP-ę, którą uznano za pierwszą płytę koncertową w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Na jej repertuar składały się kompozycje z repertuaru Otisa Spanna (No sence in worrying) i Isaaca Hayesa (Precious, precious – paraphrase). Ponadto występował m.in. na XI KFPP w Opolu, Częstochowskich Spotkaniach Jazzowych i w Dniach Kultury Polskiej w Berlinie (1973). Zespół kilkukrotnie występował na Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych, na festiwalu opolskim i wielokrotnie za granicą, m.in. w NRD, Czechosłowacji, RFN, ZSRR, Holandii, Belgii i Francji. Szczyt popularności formacji Blues & Rock przypadł na lata 1973–1974, tj. na okres współpracy z żeńskim triem wokalnym Rock & Blues, którą ten rozpoczął późną jesienią 1972 roku w składzie: Ewa Góra (wł. Górzanka), Krystyna Stolarska i Halina ZielińskaWojciech Skowroński – Rock and roll i ja (KAMCD 64, 2020) info: książeczka do płyty.
W styczniu 1973 roku zespół pianisty, wsparty ww. chórkiem, zarejestrował swą debiutancką płytę długogrającą pt. Blues & Rock, po czym H. Zielińśką zastąpiła na stałe Teresa Głowacka. W 1973 roku grupa wystąpiła także w niemieckim programie telewizyjnym TV Rund. Przez kilka lat działalności wylansowała takie przeboje jak m.in.: Kominiarz Johnny, Gdybyś miał dwa życia, Ludzie, coś mi tutaj nie gra, Blues to zawsze blues jest (II nagroda w kategorii "Interpretacje" na XI KFPP Opole'73), Alabama, czy Ja to się cieszę byle czym. Przez Trio Bluesowe Wojciecha Skowrońskiego, jak i przez Blues & Rock przewinęli się: basiści: Kazimierz Plewiński i Andrzej Iskra; perkusiści: Andrzej Nackoski, Piotr Janton, Przemysław Lisiecki, a także Maciej Winiewicz, elektroakustyk, grający w zespole na harmonijce ustnej oraz instrumentach perkusyjnych. Obowiązki menedżera pełnił w latach 1972–1975 Maciej Dobrzyński (instrumenty perkusyjne)Wojciech Skowroński – Za jasną rzeką (KAMCD 66, 2022) info: książeczka do płyty. Latem 1973 roku do zespołu pianisty dołączył gitarzysta Edmund Klaus.
Jesienią i w grudniu 1974 roku nastąpiły kolejne zmiany personalne i w skład zespołu Blues & Rock weszli: Eugeniusz Orlicki (gitara basowa) i Eryk Kulm, którego po trzech miesiącach zastąpił na stałe Waldemar Majewski (perkusja). W tym składzie, lider ze swoją grupą wystąpił w poznańskiej telewizji, zaś w latach 1975–1976 współpracował z łódzką orkiestrą Karola Nicze, czego efektem była wspólna, roczna trasa zatytułowana Kontrasty i porównania. W kwietniu 1976 roku Blues & Rock wystąpił na Międzynarodowej Wiośnie Estradowej, a w maju zarejestrował drugi album pt. Wojciech Skowroński. Latem 1976 roku, pianista rozwiązał zespół z myślą o trzyletniej przerwie.
Wiosną 1979 roku powrócił na estradę wraz z Przemysławem Lisieckim oraz z udziałem nowych muzyków, tj. Andrzeja Rogala (gitara) i Marka Wojciechowskiego (gitara basowa), reaktywował swój zespół pod nazwą New Blues & Rock, lecz był to trudny okres dla gatunku muzycznego, który muzycy wykonywali, co w efekcie zawęziło jego działalność koncertową do rzadkich krajowych występów podczas tras koncertowych po kraju i w klubach studenckich oraz do ostatecznego zakończenia działalności nowego Blues & Rocka jesienią 1979 roku.
Na początku lat 80. pianista wyjeżdżał za granicę z zespołami: Woytek S. Band i Wojtek S. Trio w których wraz z nim występowali: ponownie Przemysław Lisiecki (perkusja) i jego brat Wojciech Lisiecki (gitara basowa). W 1984 roku założył kolejny zespół Wojtek S. Boogie Man, w którego skład wchodzili: gitarzysta Tomasz Dziubiński i P. Lisiecki. W 1985 roku muzycy zarejestrowali materiał na płytę Fortepian i ja i promowali go jeżdżąc z koncertami po kraju, zaś po zakończeniu tournée, miejsce Lisieckiego za zestawem perkusyjnym zajął Wiesław Lustyk.
W latach 1986–1988 zespół pianisty pod nazwą Woytek Band, wziął udział w imprezie Old Rock Meeting A.D. 1986, której organizatorem był Franciszek Walicki. Wystąpił też na żywo w Studio HI-FI – koncert był emitowany przez TVP (wrzesień 1986). W nowym składzie, m.in. z gitarzystą Lechem Niedźwiedzińskim, grupa dokończyła rejestrację albumu pt. Jak się bawisz? (1987), zaś w 1988 roku wystąpiła w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu w programie pt. Gwiazdy Mocnego Uderzenia (koncert był emitowany przez TVP). W ciągu kolejnych lat działalności, poznański muzyk dokonał licznych nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia – solowych i z orkiestrą Alex Band – Aleksandra Maliszewskiego; z orkiestrą Jerzego Miliana i orkiestrą Andrzeja Trzaskowskiego.
Pod koniec 1990 roku poważnie zachorował, co zmusiło go do zakończenia działalności koncertowej i rozwiązania zespołu Woytek Band. Zmarł 17 stycznia 2002 roku po ciężkiej chorobie, której przyczyną był nowotwór krtani i płuc. Został pochowany na Cmentarzu Junikowo w PoznaniuInformacje na stronie um.poznan.pl.
Dyskografia solowa Albumy 1973: Blues & Rock (LP i MC, Polskie Nagrania) 1976: Wojciech Skowroński (LP, Pronit) 1985: Fortepian i ja (LP, PolJazz; CD i MC, AM Music; CD, Annex) 1988: Jak się bawisz? (LP, Wifon; MC, Polmark)
Kompilacje 1972: Dyskoteka (5): Kominiarz Johnny / Gdybyś miał dwa życia (LP, Polskie Nagrania) 1975: Dyskoteka (8): Ja to się cieszę byle czym (LP, Pronit) 1976: Premiery Opole’76: Stary Dobry Rock And Roll (LP, Polskie Nagrania) 1985: Alex Band i Przyjaciele: Muzyka z twoich płyt (LP, Wifon) 1986/1991/2006: Old Rock Meeting A.D. 1986: Moje ABC / Lecz głupiego życia żal (2 LP, PolJazz, CD, Intersounus, 2 CD, Metal Mind Productions) 1987: Czy nas jeszcze pamiętasz? Old Rock Meeting Vol. 2: Moje ABC (LP, Polskie Nagrania) 1999: Alex Band – Gold: Poczułem bluesa (CD, Koch International) 2000/2002: Blues & Rock (CD i MC, Yesterday) 2004: Jerzy Wasowski – Da się lubić: Blues to zawsze blues jest (CD, EMI Music Poland) 2004: Piosenki Aleksandra Maliszewskiego: Poczułem bluesa (CD, Alex Music Production) 2006 : Wojciech Skowroński – Od piosenki do piosenki (CD, Polskie Radio) 2007: Polish Funk 2: Do tych dni, kolorowych dni / Blues And Rock (CD, Polskie Nagrania) 2009: 40 Przebojów, Lata 70-te: Rock and rolla każdy zna / Ja to się cieszę byle czym (CD, Polskie Nagrania) 2009: Antologia Polskiego Bluesa vol. 2: Szósta rano w trasie (nagranie radiowe z 1975) (CD, 4 Ever Music) 2012: Marek Niedźwiecki poleca – Z archiwum Polskiego Big Beatu: Blues to zawsze blues jest / Równy był gość (CD, Polskie Radio) 2013: Wojciech Skowroński – Gwiazdy Polskiego Big Beatu (CD, Polskie Nagrania) 2017: Trochę żal (nagrania radiowe z lat 1970–1973) (Kameleon Records) 2019: Blues to zawsze blues jest (nagrania koncertowe z lat 1970–1974) (Kameleon Records) 2020: Rock and roll i ja (nagrania radiowe z lat 1973–1979) (Kameleon Records) 2022: Za jasną rzeką (nagrania koncertowe z lat 1971–1979) (Kameleon Records) 2025: 100% Live: On Stage & In The Studio 1983–1985 (Kameleon Records)
Single i Czwórki 1970: Blues Trio Wojciecha Skowrońskiego (EP, Polskie Nagrania) 1972: Blues & Rock, Wojciech Skowroński (EP, Polskie Nagrania) 1973: Trochę żal / Ludzie coś mi tutaj nie gra (SP, Polskie Nagrania) 1974: Ja to się cieszę byle czym / Miałem sen (SP, Polskie Nagrania) 1976: Rock and roll i ja / Cały świat jaśnieje (SP, Polskie Nagrania) 1976: Kiedy świat jest więcej wart / Rock and roll i ja (SP, Tonpress)
Pocztówki dźwiękowe 1972: Kominiarz Johnny / Równy był gość (Pocztówka, Ruch R-0068) 1972: Blues to zawsze blues jest (Pocztówka, Ruch R-0175) 1973: Ludzie coś mi tutaj nie gra (Pocztówka, R-0190) 1974: Ja to się cieszę byle czym (Pocztówka, Ruch R-0561) 1974: Miałem sen (Pocztówka, Ruch R-0234) 1975: Zawsze znajdziesz sposób (Pocztówka, Ruch R-0454) 1979: Być we dwoje to dobre, lecz (Pocztówka, Ruch R-0776 – kompilacja) 1979: W dobrym tonie / A przecież taki był (Pocztówka, Ruch R-0801)
Nagrania radiowe i telewizyjne PR Warszawa, PR Poznań, PR Katowice, Telewizja Polska – studyjneWojciech Skowroński – Trochę żal (KAMCD 63, 2017) info: książeczka do płyty: Trochę żal (10.1970), Za rok (10.1970), Miałem sen (10.1970), Nas trzech (10.1970), Alleluja, przecież kocham ją (09.1971 – wersja telewizyjna), Georgia On My Mind (09.1971), Kasztanowe marzenia (11.1971), Alleluja, przecież kocham ją (1971), Wołaj, czekaj, wspomnij szukaj (01.1972), Gdybyś miał dwa życia (01.1972), Kominiarz Johnny (03.1972 – wersja telewizyjna), Równy był gość (03.1972 – wersja telewizyjna), Kominiarz Johnny (07.1972), Równy był gość (07.1972), Błękitna rzeka pełna światła, Rock and rolla każdy zna, W klubie (1972), Blues to zawsze blues jest (08.1973), Zawsze znajdziesz sposób (08.1973), Do widzenia Teddy (11.1973 – z rep. L. Jakubczak), Wakacje z deszczem (11.1973 – z rep. L. Jakubczak), Alabama (12.1973 – z rep. L. Jakubczak), Ja to się cieszę byle czym (07.1974), Szósta rano, na trasie (11.1974), Na początku było morze (11.1974), Gdybym złotą rybkę miał (1975), Szósta rano, na trasie (1975 – wersja 2), Sygnał (12.1975), Stompin at the Savoy (12.1975 – wersja telewizyjna), Kiedy świat jest więcej wart (12.1975 – wersja telewizyjna), Rock and roll i ja (12.1975 – wersja telewizyjna), Cały świat jaśnieje (12.1975 – wersja telewizyjna), Stary, dobry rock and roll (06.1976), A przecież taki był (1979), W dobrym tonie (1979), Być we dwoje to dobre, lecz (1979), Jak ten dziadek (1979), Poczułem bluesa (z orkiestrą Alex Band, 1985 – brak danych odnośnie Rozgłośni Radiowej), Fortepian i ja (1985), Ale to będzie zabawa (1985), Hallo czarna (1985), Dobry blues, (1985), Szeląg boogie (1985), Lecz głupiego życia żal (Old Rock Meeting, Sopot 1986)