Synteza subtraktywna (ang. subtractive synthesis) – metoda syntezy dźwięku polegająca na odejmowaniu harmonicznych, poprzez przetwarzanie przebiegów generowanych przez oscylatory. Była ona pierwszą historycznie metodą zastosowaną w syntezatorach.
Przebieg o danych parametrach (kształcie, częstotliwości, współczynniku wypełnienia fali impulsowej) przetwarzany jest przez kolejne bloki (moduły) instrumentu. Należą do nich m.in.: filtry różnego typu (oznaczane VCF), generatory obwiedni (oznaczane EG lub ENV) generatory przebiegów wolnozmiennych (oznaczane LFO), wzmacniacz (oznaczany VCA).
Rodzaj użytych bloków oraz sposób ich połączenia nazywany jest torem syntezy. Jego modyfikacja (zmiana połączeń) możliwa jest wyłącznie w syntezatorach modularnych. Pozostałe syntezatory umożliwiają jedynie kontrolowanie parametrów poszczególnych modułów. Synteza subtraktywna początkowo realizowana była przez układy analogowe, a blokami sterowano napięciowo. Dziś w większości przypadków stosuje się układy DSP (lub też odpowiednie algorytmy w przypadku oprogramowania), a instrumenty, w których są one zastosowane, klasyfikuje się do grupy Virtual Analog.
Przykład thumb|400px|Schemat blokowy syntezatora użytego w przykładzie Poniższy przykład przedstawia kolejne etapy kształtowania brzmienia.
Wytwarzanie przez oscylatory (OSC A i OSC B) przebiegów o różnych kształtach
Modulowanie współczynnika wypełnienia fali impulsowej przez generator LFO
Zmiksowanie przez mikser (OSC Mix) obu przebiegów w stosunku głośności 50:50
Nadanie brzmieniu obwiedni za pomocą generatora EG
Zmiana charakterystyki brzmienia za pomocą filtra dolnoprzepustowego (VCF)
Efekt końcowy
Zobacz też arpeggiator
PWM
Kategoria:Synteza dźwięku