The Lonesome Death of Hattie Carroll – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w październiku 1963 r. i wydana na trzecim studyjnym albumie, The Times They Are a-Changin’, w styczniu 1964 r.

Historia i charakter utworu „The Lonesome Death of Hattie Carroll” należy bez wątpienia do najbardziej zaangażowanych i pełnych pasji utworów Dylana. Mimo poetyckiego języka jest on wierny wszystkim faktom związanym ze sprawą zamordowania Hattie Carroll przez Williama Zantzingera, chociaż kilka z nich nieco zmienia. Dotyczy to drobiazgów np. nazwiska mordercy (u Dylana Zanzinger), ilości dzieci (u Dylana 10) itp.

Hattie Carroll była 51-letnią posługaczką w kuchni, a czasami kelnerką w hotelu „Emerson” w Baltimore. Wychowywała 11 dzieci. Była bardzo zaangażowaną społecznie osobą i członkinią Gillis Memorial Church.

William Devereux Zantzinger był 24-letnim magnatem handlu nieruchomościami z bogatej rodziny z koneksjami politycznymi. Uwielbiał zabawy, na których się upijał.

Obie postacie dramatu spotkały się 8 lutego 1963 r. na „Spinsters' Ball” – corocznym balu charytatywnym. Carroll dorabiała na nim jako kelnerka, a Zantzinger pojawił się tam już pijany, ze swoją żoną i drewnianą laską. W miarę dalszego picia jego zachowanie pogarszało się, doszło do konfliktów z innymi uczestnikami balu i jego zły humor nieustannie się pogarszał. Ok. godz. 2 po północy zażądał od Carroll podania mu alkoholu, a ta, zajęta, odparła „Za minutkę, proszę pana”. Zantzinger wrzasnął na nią „Kiedy zamawiam drinka, chcę go mieć natychmiast, ty czarna suko!” Carroll chciała go uspokoić, ale Zantzinger już nad sobą nie panował i uderzył ją w głowę laską. Cios był tak potężny, że laska złamała się w trzech miejscach.

Wezwany ambulans zabrał Carroll do szpitala, gdzie zmarła o 9:15 rano na skutek krwotoku wewnątrzczaszkowego.

Wezwana policja aresztowała Zantzingera i przetrzymała go przez noc w areszcie do chwili rozpoczęcia funkcjonowania sądu. Oświadczył, że jest niewinny, i został wypuszczony za 600-dolarową kaucją. Jednak gdy do sądu doszła informacja o śmierci Carroll, nakazał ponowne aresztowanie Zantzingera pod zarzutem zabójstwa. Było to o tyle sensacyjne, że po raz pierwszy w historii stanu Maryland biały mężczyzna został oskarżony o zabicie czarnej kobiety.

Rozprawa odbyła się w czerwcu. Uznano, że był winny, ale zabójstwa ani nie pierwszego, ani nawet drugiego stopnia. Został skazany na 6 miesięcy więzienia, z którego wyszedł po trzech miesiącach „za dobre sprawowanie”. I ponownie wszedł do elity stanu.

Dla Dylana proces ten stał się wyrazem konfliktu między białymi a czarnymi, bogatymi, a biednymi, panami, a służącymi.

W swoim tekście, łączącym poezję z reportażem (i to bardzo drobiazgowym), Dylan stosuje na przemian patos i ironię, nie dając się przy tym ograniczyć schematowi rymów.

Dwie pierwsze zwrotki Dylan poświęcił na przedstawienie postaci Zantzingera oraz jego środowiska – lokalnej arystokracji stanowej z politycznymi koneksjami. Atak Dylana na nich jest bardzo subtelny, chociaż bardzo łatwo można go było uczynić brutalnym. Tak samo podszedł do samej sceny morderstwa.

Technika pisarska Dylana najbardziej uwidacznia się w zwrotce czwartej i ostatniej, kiedy słuchacz orientuje się, że znaczenie słów jest w tym wypadku dokładnie odwrotne.

Ballada ta wiele zawdzięcza wpływowi dwóch poetów. Jednym z nich był François Villon, a drugim Bertolt Brecht. Utwór został napisany w małym notesie w restauracji na Seventh Av. w Nowym Jorku, jak chce legenda, po przeczytaniu artykułu o tym procesie, gdy wracał do domu z marszu na Waszyngton w sierpniu 1963 r.

Wersje Dylana 23 października 1963 r. – sesja nagraniowa do albumu. Powstały co najmniej cztery wersje utworu. 26 października 1963 r. – koncert w Carnegie Hall. Pierwszy koncert, na który zaprosił swoich rodziców. Występ Dylana był nagrywany przez Columbię i wybrane utwory z tego koncertu i dwóch następnych miały stanowić treść jego pierwszego koncertowego albumu. Plany zostały jednak zarzucone; pozostała po nich tylko wydrukowana już okładka i nagrania w archiwach. 1 lutego 1964 r. – nagrania w kanadyjskiej TV CBC w Toronto dla programu „The Times They Are a-Changin’” 25 lutego 1964 r. – nagrania w studiu TV NBC w Los Angeles dla programu „Steve Allan Show”. 17 maja 1964 r. – koncert w „Royal Festival Hall” w Londynie. Występ został nagrany przez Pye Records, jednak nagrania do dziś się nie ukazały. kon. września 1964 r. – koncert w „Town Hall” w Filadelfii w stanie Pensylwania 24 października 1964 r. – koncert w „Symphony Hall” w Bostonie w stanie Massachusetts 31 października 1964 r. – koncert w „Philharmonic Hall” w Nowym Jorku 25 listopada i 27 listopada Dylan wystąpił w San Jose i w San Francisco w Kalifornii. Ponieważ program tych koncertów jest znany tylko częściowo, można tylko spekulować, czy ta kompozycja została na nich wykonana czy nie. 27 marca 1965 r. – koncert w „Civic Auditorium” w Santa Monica w Kalifornii. 7 maja 1965 r. – koncert we „Free Trade Hall” w Manchesterze w Wielkiej Brytanii. 9 maja i 10 maja 1965 r. – koncerty w „Royal Albert Hall” w Londynie. Wykonanie tej piosenki z 10 maja zostało umieszczone w filmie Dont Look Back. 1 czerwca 1965 r. – nagrania dla TV BBC w Londynie. Emisja tej części programu nastąpiła 26 czerwca. 3 stycznia 1974 r. – pierwszy koncert „Tournée po Ameryce” na Chicago Stadium w Chicago. W czasie tej tury koncertowej utwór został wykonany kilkakrotnie na jej początku i pod koniec (np. 9 lutego w „Coliseum” w Seattle. Jednak piosenka nie została wydana na albumie Before the Flood dokumentującym to tournée. 30 października 1975 r. – pierwszy koncert Rolling Thunder Revue w Plymouth w stanie Massachusetts. Utwór ten był wykonywany także na innych koncertach tej słynnej tury koncertowej.

Do końca lat 70. Dylan nie wykonał już tej piosenki. W latach 80. i 90. XX wieku wykonywał ją co jakiś czas, dla przypomnienia dawnych czasów.

Dyskografia i wideografia Dyski Biograph (1985) The Bootleg Series Vol. 5: Bob Dylan Live 1975, The Rolling Thunder Revue The Bootleg Series Vol. 6: Bob Dylan Live 1964, Concert at Philharmonic Hall (2004) Filmy Dont Look Back (1967) i Dont Look Back. Deluxe Edition (2006)

Inne wykonania Judy Collins – The Judy Collins Concert (1964) Hugues Aufray – Chante Dylan (1965) Paul Jones – Love Me, Love My Friends (1967) Joe MacDonald – The Early Years (1980) Phranc – Folksinger (1985) Thirteenth Floor Elevators – Through the Rhythm (1998) Martin Carthy – Signs of Life (1999); Carthy Chronicle (2001); Carthy: Contemporaries (2001) Steve Howe – Portraits of Bob Dylan (1999) Rory Erikson – Hide Behind the Sun (2000)

Bibliografia Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004.

Linki zewnętrzne

Akordy Dalszy wpływ wydarzenia (ang.) Zapiski z sądu stanu Maryland Artykuł prasowy o wydarzeniu z 29 sierpnia 1963 r. (ang.) Artykuł krytyczny Phila Ochsa w Broadside Magazine z 1964 r. (ang.) Historia Williama Zantzingera (ang.)

Kategoria:Piosenki Boba Dylana Kategoria:Piosenki powstałe w roku 1963 Kategoria:Piosenki wydane w roku 1964 Kategoria:Amerykańskie protest songi