thumb|Pierwsza strona Srebrnej Biblii, u dołu Harmonia czterech Ewangelii; kolumny oraz łuki zdobiące Harmonię są w stylu przedromańskim Srebrna Biblia () – pochodzący z VI wieku, pisany srebrnym tuszem, kodeks purpurowy, zawierający tekst czterech Ewangelii w języku gockim według przekładu dokonanego przez Wulfilę. Pierwotnie zawierał 336 kart, z których zachowało się 188. Przechowywany jest w bibliotece Uniwersytetu w Uppsali (1 karta w Spirze). Znana historia kodeksu zaczyna się w XVI wieku, wcześniejsza jego historia oraz miejsce powstania jest przedmiotem spekulacji. Powstało kilka hipotez usiłujących odtworzyć wczesną historię kodeksu.
Jest najstarszym tekstem germańskim i jednym z najcenniejszych rękopisów świata. W 2011 został wpisany na listę obiektów dziedzictwa dokumentacyjnego Pamięć Świata. Kodeks jest cytowany w krytycznych wydaniach tekstu Nowego Testamentu. Był wielokrotnie wydawany, niektóre z wydań były przeznaczone dla filologów, inne dla krytyków tekstu, a jeszcze inne dla paleografów.
Opis thumb|Kolumny i łuki Sant’Apollinare Nuovo przypominają zdobienia Harmonii czterech Ewangelii kodeksu thumb|Fragment wydania faksymile z 1927 (Mt 5,34); „Bóg” zapisane skrótem Pierwotnie kodeks liczył 336 pergaminowych kart, z których do czasów współczesnych zachowało się 188. Rozmiary kart wynoszą 25 na 19,5 centymetra, wyjątek stanowi karta znaleziona w Spirze, która jest o 2 centymetry szersza. Pergamin jest bardzo cienki, długo sądzono, że do jego wykonania użyto skóry z młodych lub nawet jeszcze nienarodzonych cieląt, ale nowsze badania dowodzą, że prawdopodobnie jest to skóra koźląt. Tekst pisany jest srebrnymi i złotymi literami na nasączonym purpurą pergaminie. Purpura nie została pozyskana, jak zazwyczaj, z morskich mięczaków, lecz z barwników roślinnych. Litery są tak regularne, że można uznać, iż zostały odciśnięte przez czcionkę. W niektórych miejscach na marginesie są podane warianty tekstowe innych rękopisów. Srebro jest dzisiaj ciemne i utlenione. W tekście Ewangelii Jana i Marka użyto więcej srebra niż w Ewangeliach Mateusza i Łukasza. Srebro jest też innego pochodzenia.
Ewangelie ułożone są według zachodniej kolejności: Mateusz, Jan, Łukasz, Marek. Tekst dzielony jest według sekcji Ammoniusza (brak odniesień do kanonów Euzebiusza). W dolnym marginesie znajduje się Harmonia czterech Ewangelii, w czterech kolumnach zestawiono paralelne partie czterech EwangeliiDie gotische Bibel.. Harmonia jest zdobiona przy pomocy łuków i kolumn. Zdobienia przypominają łuki i kolumny zbudowanej przez Teodoryka bazyliki Sant’Apollinare Nuovo w Rawennie.
Kodeks zawiera następujące fragmenty: Ewangelia Mateusza: 5,15-48; 6,1-32; 7,12-29; 8,1-34; 9,1-38; 10,1.23-42; 11,1-25; 26,70-75; 27,1-19.42-66. Ewangelia Jana: 5,45-47; 6,1-71; 7,1-53; 8,12-59; 9,1-41; 10,1-42; 11,1-47; 12,1-49; 13,11-38; 14,1-31; 15,1-27; 16,1-33; 27,1-26; 28,1-40; 29,1-13. Ewangelia Łukasza: 1,1-80; 2,2-52; 3,1-38; 4,1-44; 5,1-39; 6,1-49; 7,1-50; 8,1-56; 9,1-62; 10,1-30; 14,9-35; 15,1-32; 16,1-24; 17,3-37; 18,1-43; 19,1-48; 20,1-47. Ewangelia Marka: 1,1-45; 2,1-28; 3,1-35; 4,1-41; 5,1-5. 5-43; 6,1-56; 7,1-37; 8,1-38; 9,1-50; 10,1-52; 11,1-33; 12,1-38; 13,16-29; 14,4-72; 15,1-47; 16,1-12 (+ 16,13-20).
Wszyscy badacze są zgodni, że kodeks zasadniczo reprezentuje bizantyńską tradycję tekstualną. Jest zgodny z rodziną tekstualną reprezentowaną przez greckie rękopisy Nowego Testamentu E, F, G oraz H, S, U, V (tj. rodzina E). Posiada nieco naleciałości tekstu zachodniego. G.W.S. Friedrichsen przeanalizował 157 wariantów Ewangelii Łukasza i tylko 16 z nich było zgodnych ze standardowym tekstem bizantyńskim, 68 było zgodnych z przedbizantyjskimi typami tekstu, 32 warianty nie zależą do żadnego z podstawowych typów tekstu Nowego Testamentu, ale znajdowały potwierdzenie w poszczególnych kodeksach majuskułowych. Friedrichsen jako przykład wariantów mających słabe potwierdzenie w greckich rękopisach podaje J 16,21; Łk 5,28; 18,7; 19,22J 16,21 stosuje warþ potwierdzone przez τικτη greckiego kodeksu K; Łk 5,28 – iddja afar imma; Łk 19,22 – wisseis. [Warianty przytoczone zostały za wydaniem Streitberga z 1909].. Warianty te nie są cytowane w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.
Kodeks zawiera dłuższe zakończenie Marka, ale nie zawiera tekstu Pericope adulterae.
Codex Argenteus jest najważniejszym źródłem języka gockiego i nieocenioną pomocą dla językoznawców badających historię języków germańskich. Jest jednym z najcenniejszych rękopisów świata. Uchodzi za najcenniejszy rękopis przechowywany w Szwecji.
Kodeks jest cytowany w naukowych wydaniach greckiego tekstu Nowego Testamentu. Wydania Nestle-Alanda cytują go za pośrednictwem drugiego wydania Wilhelma Streitberga. W aparacie krytycznym oznaczany jest przy pomocy siglum got lub gothNA28, s. 34*..
Historia thumb|Strona kodeksu z tekstem Mk 3,27-32
Znane dzieje kodeksu Srebrna Biblia nie jest wspominana w żadnych katalogach ani listach ksiąg przez ponad tysiąc lat swej historii. Udokumentowana historia kodeksu zaczyna się w XVI wieku.
Kodeks został odkryty w połowie XVI wieku w benedyktyńskim klasztorze w Werden (dzisiaj płd. dzielnica Essen), odkryto wtedy 187 kart. Widzieli go wówczas Antonius Morillon oraz sekretarz kardynała Granvellego. Pierwsza opublikowana wzmianka o kodeksie pochodzi z 1569 roku. Johannes Goropius Becanus w swoim dziele Origines Antwerpianae dokonał transkrypcji „Modlitwy Pańskiej” oraz fragmentów Ewangelii MarkaEarly quotations Uppsala University Library.. Następna pochodzi z 1597, a jej autorem jest Holender Bonaventura Vulcanius, którego publikacja jako pierwsza stosuje nazwę „Argenteus”Vulcanius powołuje się na notę lombardzką stosującą nazwę „Argenteus”. Vulcanius nie precyzuje kto był autorem tej noty. (De litteris lingua Getarum, s. 4.).. Vulcanius opublikował Ave Maria (Łk 1,28-42), Modlitwę Pańską (Mt 6,9-13), Magnificat (Łk 1,46-55) i Pieśń Symeona (Łk 2,29-32). W 1602 roku holenderski epigrafik Janus Gruter w swoim dziele Inscriptiones antique powołał się na opinię Arnolda Mercatora, że w Werden znajduje się kodeks zawierający tekst czterech Ewangelii napisany złotem i srebrem około 1000 lat wcześniejPor. .
thumb|left|Fragment Modlitwy Pańskiej, wydanie z 1597 Cesarz Rudolf II wszedł w posiadanie rękopisu jeszcze przed ukazaniem się publikacji Grutera i przewiózł go do zamku na Hradczanach. W ostatnim roku wojny trzydziestoletniej Szwedzi zdobyli Hradczany i wiele cennych skarbów, w tym Srebrną Biblię, przewieźli do Sztokholmu jako łup wojenny. Kodeks stał się własnością szwedzkiej królowej Krystyny. Królowa abdykowała w 1654, zabrała swoje ulubione rękopisy i udała się do Włoch. Srebrna Biblia pozostała w Szwecji, ponieważ władczyni nie była zainteresowana językiem gockim i nie doceniała rękopisu. Po wyjeździe królowej stan finansów państwa był bardzo zły. Krystyna zostawiła po sobie wiele długów, które spłacano kosztownościami. Jednym z wierzycieli był holenderski bibliotekarz królowej Isaac Vossius. Zapłacono mu rękopisami, m.in. Srebrną Biblią, którą zabrał do Holandii. Wuj Vossiusa, Franciscus Junius, był filologiem zajmującym się językami starogermańskimi. W 1665 roku opublikował tekst kodeksu.
Jednak Vossius bardziej był zainteresowany greckimi rękopisami niż „barbarzyńskimi” i postanowił go odsprzedać. W 1662 roku szwedzki arystokrata Magnus Gabriel De la Gardie nabył kodeks od Vossiusa za 500 riksdalerów. Podczas transakcji konkurentką była królowa Krystyna, która przez pośrednika próbowała nabyć kodeks, chcąc wywieźć go do Rzymu. Podczas drogi powrotnej do Szwecji okręt przewożący kodeks osiadł na mieliźnie przy jednej z wysp w Zatoce Zuiderzee i niewiele brakowało, by Srebrna Biblia została utracona na zawsze, gdyby nie fakt, że wcześniej została umieszczona w szczelnej dębowej skrzyni. We wrześniu 1662 roku kodeks dotarł do Göteborga na innym statku. De la Gardie oprawił go w srebrne okładki. W 1669 roku przekazał go bibliotece uniwersytetu w Uppsali, gdzie jest odtąd przechowywany.
Po roku 1670 nieznany fałszerz zdrapał niektóre litery w tekście i nadpisał nowe (srebrem), czyniąc w ten sposób poprawki w kodeksie. Poprawki miały na celu poparcie teorii profesora Olofa Rudbecka głoszącego, że Szwecja jest kolebką cywilizacji europejskiej. Nie wiadomo, kto dokonał fałszerstwa.
Pomiędzy rokiem 1821 a 1834 dziesięć kart z tekstem Ewangelii Marka zostało wykradzionych. Brak został odkryty w 1834 przez niemieckiego uczonego Augusta Juliusa Löbego, który kolacjonował tekst rękopisu na potrzeby przygotowywanego przez siebie wydania gockiej Biblii. Przez kilka następnych lat biblioteka trzymała ten fakt w tajemnicy. Gdy Anders Uppström, szwedzki filolog, przystąpił do przygotowania własnego wydania kodeksu, brak owych kart szczególnie go irytował. Fakt ten stał się w Szwecji znany, podejrzewano, że kradzieży dopuścił się któryś z brytyjskich uczonych. Wpłynęło to na niechęć wobec wszystkich brytyjskich uczonych przybywających do Szwecji. W 1857 Uppström ogłosił, że utracone karty się odnalazły, na miesiąc przed śmiercią złodzieja. Samuel Prideaux Tregelles, brytyjski biblista i krytyk tekstu, uznał, że cała ta historia została zmyślona przez Uppströma.
5 kwietnia 1995, podczas ekspozycji kodeksu w Carolina Rediviva, skradziona została jedna jego karta. Po miesiącu złodzieje sami podrzucili łup do skrytki bagażowej na dworcu Centralnym w Sztokholmie i powiadomili o tym policję. Karta została odzyskana 5 maja 1995Thomas Tottie, Kuppen mot Silverbibeln, Acta bibliothecae regiae stockholmiensis 58 (1998 [= FS Folke Sandgren]), s. 473-483.. Po tym wydarzeniu sala, w której jest ekspozycja kodeksu, została przebudowana pod kątem ewentualnego następnego ataku ze strony przestępców.
Wiosną 1998 kodeks został poddany analizie radiowęglowej, która potwierdziła, że powstał w VI wiekuSilverbibeln daterad med kol-14-metoden, „Aftonbladet”, tisdag 7/4 1998., przy czym najpóźniejszą możliwą datą jest połowa VI wieku.
W 2010 kodeks został w całości zdigitalizowany. W tym samym roku został nominowany do Pamięci Świata UNESCO. W uzasadnieniu napisano, że rękopis jest nie tylko najważniejszym świadkiem przekładu Wulfili, ale także zawiera najdłuższy zachowany tekst w języku gockim i poza obiektami architektonicznymi w północnych Włoszech jest najbardziej znanym materialnym zabytkiem gockiej kultury. W 2011 kodeks został wpisany przez UNESCO na listę obiektów dziedzictwa dokumentacyjnego Pamięć Świata. Każdego roku ekspozycje kodeksu ogląda ponad sto tysięcy osóbCodex Argenteus c. A.D. 520 Facsimile page Fowler Bible Collection..
Karta ze Spiry thumb|Fragment Speyer Ostatnia karta kodeksu, o numerze 336, została odkryta w październiku 1970 w Spirze. Nazwano ją „Fragment Speyer” lub „Kartą Haffnera”, zawiera tekst Mk 16,12-20. Odkrycia dokonał Franz Haffner w zapomnianej skrytce na relikwie w katedrze w Spirze. Od tej chwili kodeks liczy 188 kart, w dalszym ciągu brakuje 148 kart. Nie wiadomo, gdzie zapodziała się pozostała część kart kodeksu. Mogły zostać odłączone od kodeksu jeszcze we Włoszech i wykorzystane dla innych celów (tak, jak inne gockie rękopisy). Część kart mogła ulec zniszczeniu w Werden. Klasztor w Werden był dwukrotnie niszczony przez pożar w XII i XIII wieku.
Pergamin był owinięty na kawałku drewna długości 23,1 cm i zapakowany w pergaminowe okrycie z dwoma napisami: philipp melanchthon oraz: rotula grecis literis exarata. Napis sugeruje, że karta była znana Filipowi Melanchtonowi. Znaleziona karta jest pomocna dla odtworzenia historii całego rękopisu. Po jej odkryciu powstały nowe rekonstrukcje wczesnej historii rękopisu.
Rekonstrukcja wczesnej historii kodeksu mały|Jan 8, brak Pericope adulterae W XIX wieku rozpowszechniony był pogląd, że kodeks powstał w północnych Włoszech, w czasach, gdy tym regionem władali Ostrogoci. Zauważono też, że Kanony Euzebiusza mają podobne zdobienia jak w łacińskim kodeksie Brixianus, a łuki i kolumny są w stylu przedromańskiej architektury.