Kseroform, 2,4,6-tribromofenolan bizmutu(III) – organiczny związek chemiczny, sól bizmutu i 2,4,6-tribromofenolu. Żółty, ciężki, bardzo miałki proszek o charakterystycznym zapachu lub bez zapachu. Wprowadzony do lecznictwa przez niemieckiego lekarza i higienistę w 1893 roku. Jest nierozpuszczalny w wodzie oraz alkoholu etylowym. W Polsce wymagania jakościowe dla surowca farmaceutycznego na stan obecny (2026) określa Farmakopea Polska II (1937). Jest ujęty także w starszych wydaniach farmakopei innych krajów, m.in. niemieckiej DAB 6 (1926), radzieckiej SP 10 (1968)
Działanie i zastosowanie mały|lewo|130px|Surowiec farmaceutyczny do receptury (Niemcy, 2024)|alt=Biała plastikowa butelka z czerwoną zakrętką i etykietą z nadrukami (nazwa preparatu Wismuttribromphenolat, producent Caesar & Loretz GmbH, numer 2100 i masa 25 g). Środek leczniczy o działaniu odkażającym, silnie (w porównaniu z dermatolem) wysuszającym i ściągającym. Stosowany miejscowo na sączące rany, świeże skaleczenia, drobne krwawienia, owrzodzenia i oparzenia oraz w hemoroidach. Wchodzi w skład rozmaitych leków recepturowych – przysypki, maści, pasty, mazidła, gazy (3–10%), czopki doodbytnicze (0,1–0,3 g), maści okulistyczne (1–3%). Może też być stosowany per se, w formie nieprzetworzonej. Jest jednym z preparatów do leczenia nużenicy (demodekozy).
Posiada podobne zastosowanie do dermatolu (z którym bywa mylony), jednak jest bardziej efektywny. Jest składową leków galenowych, m.in. oficynalnego mazidła Wiśniewskiego oraz farmakopealnej maści kseroformowej. W niektórych krajach dostępne są przemysłowo produkowane 3% opatrunki kseroformowe.
Ponadto dawniej był stosowany także wewnętrznie: w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, nieżytach przewodu pokarmowego z towarzyszącymi biegunkami. Zakres dawek jednorazowych (pro dosi) 0,5–1 g i dobowych (pro die) 1,5–3 g.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Antyseptyki Kategoria:Organiczne sole bizmutu Kategoria:Związki bromoaromatyczne