Sezon 1982 Formuły 1 – 33. sezon o Mistrzostwo Świata Formuły 1. Rozpoczął się 23 stycznia 1982 na torze Kyalami w Midrand w Południowej Afryce, a zakończył się 25 września 1982 na torze Caesars Palace w Las Vegas w Stanach Zjednoczonych.
Mistrzem świata kierowców został po raz pierwszy (i jedyny) Keke Rosberg z zespołu Williams, natomiast mistrzem świata wśród konstruktorów został po raz siódmy zespół Ferrari.
Lista startowa Zespół Konstruktor Pojazd Silnik Opony Nr Kierowca Rundy Motor Racing Developments Brabham-BMW BT50 BMW 1.5 R4T 1 Nelson Piquet 1, 5–16 2 Riccardo Patrese 1, 5, 9–16 Brabham-Ford BT49CBT49D Ford Cosworth DFV 3.0 V8 1 Nelson Piquet 2–3 2 Riccardo Patrese 2–3, 6–8 Team Tyrrell Tyrrell-Ford 011 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 3 Michele Alboreto 1–16 4 Slim Borgudd 1–3 Brian Henton 4–16 TAG Williams Team Williams-Ford FW07CFW07DFW08 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 5 Carlos Reutemann 1–2 Mario Andretti 3 Derek Daly 5–16 6 Keke Rosberg 1–3, 5–16 Marlboro McLaren International McLaren-Ford MP4/1B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 7 John Watson 1–3, 5–16 8 Niki Lauda 1–3, 5–16 Team ATS ATS-Ford D5 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 9 Manfred Winkelhock 1–16 10 Eliseo Salazar 1–16 Team Lotus Lotus-Ford 87B91 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 11 Elio de Angelis 1–3, 5–16 12 Nigel Mansell 1–3, 5–8, 10, 12–16 Roberto Moreno 9 Geoff Lees 11 Ensign Racing Ensign-Ford N180BN181 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 14 Roberto Guerrero 1–3, 5–16 Equipe Renault Elf Renault RE30B Renault-Gordini EF1 1.5 V6T 15 Alain Prost 1–16 16 René Arnoux 1–16 Rothmans March Grand Prix Team LBT Team March March-Ford 821 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 17 Jochen Mass 1–3, 5–11 Rupert Keegan 12–16 18 Raúl Boesel 1–3, 5–16 19 Emilio de Villota 5–9 Fittipaldi Automotive Fittipaldi-Ford F8DF9 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 20 Chico Serra 1–3, 5–16 Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo 179D182182B Alfa Romeo 1260 3.0 V12Alfa Romeo 890T 1.5 V8T 22 Andrea de Cesaris 1–16 23 Bruno Giacomelli 1–16 Equipe Talbot Gitanes Ligier-Matra JS17BJS19 Matra MS81 3.0 V12 25 Eddie Cheever 1–3, 5–16 26 Jacques Laffite 1–3, 5–16 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 126C2 Ferrari 021 1.5 V6T 27 Gilles Villeneuve 1–5 Patrick Tambay 9–16 28 Didier Pironi 1–12 Mario Andretti 15–16 Arrows Racing Team Arrows-Ford A4A5 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 29 Brian Henton 1–3 Marc Surer 5–16 30 Mauro Baldi 1–3, 5–16 Osella Squadra Corse Osella-Ford FA1CFA1D Ford Cosworth DFV 3.0 V8 31 Jean-Pierre Jarier 1–16 32 Riccardo Paletti 1–8 Theodore Racing Team Theodore-Ford TY01TY02 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 33 Derek Daly 1–3 Jan Lammers 5–7, 9–11 Geoff Lees 8 Tommy Byrne 12–16 Candy Toleman Motorsport Toleman Group Motorsport Toleman-Hart TG181BTG181CTG183 Hart 415T 1.5 R4T 35 Derek Warwick 1–6, 9–16 36 Teo Fabi 1–6, 9–16 Zespół Konstruktor Pojazd Silnik Opony Nr Kierowca Rundy
Zmiany przed sezonem Zmiany silników Brabham: Ford → BMW
Zmiany kierowców Héctor Rebaque przeniósł się do serii CART. Jego miejsce w zespole Brabham zajął Riccardo Patrese. Po sezonie 1981, kierowcy Williamsa, Alan Jones i Carlos Reutemann ogłosili, że kończą starty w Formule 1. Miejsce Jonesa zajął dotychczasowy kierowca Fittipaldi, Keke Rosberg. Reutemann zaś zmienił zdanie i powrócił do brytyjskiej stajni. Po trzech latach, Niki Lauda powrócił do Formuły 1, zastępując Andreę de Cesarisa w ekipie McLaren. Riccardo Paletti zastąpił Beppe Gabbiani w zespole Osella. Chico Serra zastąpił Keke Rosberga w ekipie Fittipaldi. Pierwotnie Marc Surer miał zająć miejsce Riccardo Patrese w zespole Arrows, jednak w trakcie testów przedsezonowych złamał obie nogi podczas testów przedsezonowych na torze Kyalami. Jego miejsce miał zająć Patrick Tambay, lecz przed pierwszym wyścigiem sezonu, z powodu strajku kierowców, Francuz opuścił Arrowsa, a jego miejsce zajął Brian Henton. Eliseo Salazar przeniósł się z zespołu Ensign do ekipy ATS. Jego miejsce w brytyjskim zespole zajął Roberto Guerrero. Derek Daly zajął miejsce Marka Surera w zespole Theodore. Teo Fabi zastąpił Briana Hentona w Tolemanie.
Zmiany w trakcie sezonu Zmiany silników Brabham: BMW → Ford, Ford → BMW
Zmiany kierowców Po dwóch wyścigach, Carlos Reutemann zdecydował się opuścić Williamsa. Jego miejsce zajmowali Mario Andretti (w Grand Prix Stanów Zjednoczonych - Zachód) i Derek Daly (od Grand Prix Belgii do końca sezonu). Z powodu konfliktu FISA-FOCA z rywalizacji w Grand Prix San Marino wycofało się część zespołów stojących po stronie FOCA, czyli McLaren, Brabham, Williams i Lotus. Gilles Villeneuve zginął w wypadku, do którego doszło podczas kwalifikacji do wyścigu o Grand Prix Belgii. W trzech kolejnych wyścigach, Ferrari wystawiało samochód tylko dla Didiera Pironiego. Od Grand Prix Holandii drugie miejsce we włoskiej stajni zajmował Patrick Tambay. Z powodu urazu, którego doznał podczas Grand Prix Kanady, Nigel Mansell był zastępowany przez Roberto Moreno (w Holandii) i Geoffa Leesa (w Wielkiej Brytanii). Riccardo Paletti zginął w wyniku obrażeń odniesionych podczas Grand Prix Kanady. Zespół Osella do końca sezonu wystawiał samochód tylko dla Jean-Pierre Jariera. Po wypadku podczas Grand Prix Francji, Jochen Mass opuścił Formułę 1. Jego miejsce w zespole zajął Rupert Keegan. Derek Daly przejął drugi kokpit Williamsa, po odejściu Mario Andrettiego. Jego miejsce w ekipie Theodore zajmowali Jan Lammers (od Grand Prix Belgii do Grand Prix Stanów Zjednoczonych - Wschód i od Grand Prix Holandii do Grand Prix Francji), Geoff Lees (w Grand Prix Kanady) i Tommy Byrne (od Grand Prix Niemiec do końca sezonu). Didier Pironi przed startem wyścigu o Grand Prix Niemiec miał wypadek, w którym odniósł poważne obrażenia nóg. Na dwa wyścigi przed końcem zastąpił go Mario Andretti.
Eliminacje Nr Nazwa rundy Data rozegrania Tor Lokalizacja 1 Grand Prix Południowej Afryki 23 stycznia Kyalami Midrand 2 Grand Prix Brazylii 21 marca Jacarepaguá Rio de Janeiro 3 Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód 4 kwietnia Grand Prix of Long Beach Long Beach 4 Grand Prix San Marino 25 kwietnia Autodromo Dino Ferrari Imola 5 Grand Prix Belgii 9 maja Circuit Zolder Heusden-Zolder 6 Grand Prix Monako 23 maja Monaco Monte Carlo 7 Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Wschód 6 czerwca Detroit Street Circuit Detroit 8 Grand Prix Kanady 13 czerwca Circuit Gilles Villeneuve Montreal 9 Grand Prix Holandii 3 lipca Circuit Park Zandvoort Zandvoort 10 Grand Prix Wielkiej Brytanii 18 lipca Brands Hatch Fawkham 11 Grand Prix Francji 25 lipca Paul Ricard Le Castellet 12 Grand Prix Niemiec 8 sierpnia Hockenheimring Hockenheim 13 Grand Prix Austrii 15 sierpnia Österreichring Spielberg 14 Grand Prix Szwajcarii 29 sierpnia Circuit Dijon-Prenois Prenois 15 Grand Prix Włoch 12 września Autodromo Nazionale di Monza Monza 16 Grand Prix Las Vegas 26 września Caesars Palace Las Vegas
Zmiany w kalendarzu Grand Prix Argentyny pierwotnie miało się odbyć 7 marca, jednak został on odwołany wskutek braku sponsorów. Większość z nich wycofała się, wskutek niepewności po strajku kierowców podczas Grand Prix Południowej Afryki. Grand Prix Hiszpanii po zeszłorocznej edycji nie został uwzględniony w kalendarzu na sezon 1982 z kilku powodów. Tor nie był lubiany przez kierowców, ponadto organizatorzy wyścigu nie wpłacili za organizację wyścigu w sezonie 1981. Po uiszczeniu wpłaty, wyścig został przywrócony do kalendarza i miał on odbyć się 27 czerwca, jednak protest zespołów wobec niebezpiecznej natury toru Circuito del Jarama spowodował, że runda została wykreślona z kalendarza. Do kalendarza dołączyły dwa wyścigi – Grand Prix Stanów Zjednoczonych - Wschód i Grand Prix Szwajcarii. Dzięki rundzie w Detroit, Stany Zjednoczone zostały pierwszym państwem w Formule 1, który organizował w jednym sezonie trzy wyścigi. Grand Prix Szwajcarii wróciło po 28 latach do kalendarza – choć od 1955 wyścigi samochodowe są zakazane na terenie Szwajcarii, eliminacja odbyła się na torze Circuit Dijon-Prenois we Francji.
Wyniki Najlepsze wyniki w Grand Prix Nr Nazwa rundy Pole position Najszybsze okrążenie Zwycięzca wyścigu Najlepszy konstruktor Wyniki 1 Grand Prix Południowej Afryki René Arnoux Alain Prost Alain Prost Renault Wyniki 2 Grand Prix Brazylii Alain Prost Alain Prost Alain Prost Renault Wyniki 3 Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód Andrea de Cesaris Niki Lauda Niki Lauda McLaren-Ford Wyniki 4 Grand Prix San Marino René Arnoux Didier Pironi Didier Pironi Ferrari Wyniki 5 Grand Prix Belgii Alain Prost John Watson John Watson McLaren-Ford Wyniki 6 Grand Prix Monako René Arnoux Riccardo Patrese Riccardo Patrese Brabham-Ford Wyniki 7 Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Wschód Alain Prost Alain Prost John Watson McLaren-Ford Wyniki 8 Grand Prix Kanady Didier Pironi Didier Pironi Nelson Piquet Brabham-BMW Wyniki 9 Grand Prix Holandii René Arnoux Derek Warwick Didier Pironi Ferrari Wyniki 10 Grand Prix Wielkiej Brytanii Keke Rosberg Brian Henton Niki Lauda McLaren-Ford Wyniki 11 Grand Prix Francji René Arnoux Riccardo Patrese René Arnoux Renault Wyniki 12 Grand Prix Niemiec Didier Pironi Nelson Piquet Patrick Tambay Ferrari Wyniki 13 Grand Prix Austrii Nelson Piquet Nelson Piquet Elio de Angelis Lotus-Ford Wyniki 14 Grand Prix Szwajcarii Alain Prost Alain Prost Keke Rosberg Williams-Ford Wyniki 15 Grand Prix Włoch Mario Andretti René Arnoux René Arnoux Renault Wyniki 16 Grand Prix Las Vegas Alain Prost Michele Alboreto Michele Alboreto Tyrrell-Ford Wyniki
Klasyfikacje
Kierowcy Poz Kierowca Punkty 1 Keke Rosberg 5 DK 2 2 NU 4 NU 3 NU 5 3 2 1 8 5 44 2 Didier Pironi 18 6 NU 1 NW 2 3 9 1 2 3 NW 39 3 John Watson 6 2 6 1 NU 1 3 9 NU NU NU 9 13 4 2 39 4 Alain Prost 1 1 NU NU NU 7 NS NU NU 6 2 NU 8 2 NU 4 34 5 Niki Lauda 4 NU 1 DK NU NU NU 4 1 8 NW 5 3 NU NU 30 6 René Arnoux 3 NU NU NU NU NU 10 NU NU NU 1 2 NU 16 1 NU 28 7 Patrick Tambay 8 3 4 1 4 NW 2 NW 25 8 Michele Alboreto 7 4 4 3 NU 10 NU NU 7 NU 6 4 NU 7 5 1 25 9 Elio de Angelis 8 NU 5 4 5 NU 4 NU 4 NU NU 1 6 NU NU 23 10 Riccardo Patrese NU NU 3 NU 1 NU 2 15 NU NU NU NU 5 NU NU 21 11 Nelson Piquet NU DK NU 5 NU NZ 1 2 NU NU NU NU 4 NU NU 20 12 Eddie Cheever NU NU NU 3 NU 2 10 NZ NU 16 NU NU NU 6 3 15 13 Derek Daly 14 NU NU NU 6 5 7 5 5 7 NU NU 9 NU 6 8 14 Nigel Mansell NU 3 7 NU 4 NU NU NU 9 NU 8 7 NU 7 15 Carlos Reutemann 2 NU 6 = Gilles Villeneuve NU NU DK 2 NW† 6 17 Andrea de Cesaris 13 NU NU NU NU 3 NU 6 NU NU NU NU NU 10 10 9 5 18 Jacques Laffite NU NU NU 9 NU 6 NU NU NU 14 NU 3 NU NU NU 5 19 Mario Andretti NU 3 NU 4 20 Jean-Pierre Jarier NU 9 NU 4 NU NZ NU NU 14 NU NU NU NZ NU NU NW 3 21 Marc Surer 7 9 8 5 10 NU 13 6 NU 15 NU 7 3 22 Manfred Winkelhock 10 5 NU DK NU NU NU NZ 12 NZ 11 NU NU NU NZ NS 2 23 Eliseo Salazar 9 NU NU 5 NU NU NU NU 13 NZ NU NU NZ 14 9 NZ 2 24 Bruno Giacomelli 11 NU NU NU NU NU NU NU 11 7 9 5 NU 12 NU 10 2 25 Mauro Baldi NZ 10 NZ NU NZ NU 8 6 9 NU NU 6 NZ 12 11 2 26 Chico Serra 17 NU NZ 6 NPK 11 NZ NU NU NZ 11 7 NZ 11 NZ 1 — Brian Henton NZ NZ NU NU NU 8 9 NS NU 8 10 7 NU 11 NU 8 0 — Jochen Mass 12 8 8 NU NZ 7 11 NU 10 NU 0 — Slim Borgudd 16 7 10 0 — Raul Boesel 15 NU 9 8 NPK NU NU NU NZ NZ NU NZ NU NZ 13 0 — Roberto Guerrero WD NZ NU NZ NZ NU NU NZ NU NZ 8 NU NU NS NW 0 — Derek Warwick NU NZ NPK NU NU NZ NU NU 15 10 NU NU NU NU 0 — Rupert Keegan NZ NU NU NZ 12 0 — Geoff Lees NU 12 0 — Teo Fabi NZ NZ NZ NS NU NPK NZ NU NU NZ NU NU NU NZ 0 — Riccardo Paletti NZ NPK NZ NU NPK NPK NW NU† 0 — Tommy Byrne NZ NU NZ NZ NU 0 — Jan Lammers NZ NZ NZ NU NZ NZ 0 — Emilio de Villota NPK NPK NZ NZ NPK 0 — Roberto Moreno NZ 0 Poz Kierowca Punkty
Konstruktorzy