thumb|Grób szermierza Leszka Lubicz-Nycza i pedagoga Bronisława Lubicz-Nycza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Leszek Władysław Lubicz-Nycz (ur. 20 sierpnia 1899 w Brzesku, zm. 22 września 1939 w Burakowie albo w ŁomiankachA. K. Kunert, Z. Walkowski, Kronika kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Edipresse Polska, Warszawa 2005, , s. 99.) – major artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, szermierz, brązowy medalista olimpijski i dwukrotny brązowy medalista mistrzostw świata.
Życiorys Urodził się 20 sierpnia 1899 w Brzesku, w rodzinie lekarza Henryka (zm. 1920) i Konstancji z Junosza-Borkowskich. Jego młodszy brat Bronisław (1906–1981) walczył w powstaniu warszawskim. Początkowo uczęszczał do gimnazjum w Bochni, następnie do c. k. Gimnazjum I Wyższego w Nowym Sączu, a później do c. k. Gimnazjum II w tym samym mieście.
W czasie I wojny światowej ochotniczo służył w Legionach Polskich, w 6 pułku piechoty, a od 24 listopada 1916 do 29 września 1917 – w 1 pułku artylerii. W 1917 jako „prywatysta” ukończył naukę w klasie ósmej i zdał egzamin dojrzałości w c. k. Gimnazjum II w Nowym Sączu.
Od 13 listopada 1918 był żołnierzem Wojska Polskiego. Od 1 lutego 1919 do 1 lutego 1921 służył w 1 pułku artylerii górskiej. Za udział w wojnie polsko-bolszewickiej został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Od 15 września do 13 grudnia 1922 był słuchaczem Oficerskiego Kursu Gimnastyczno-Sportowego w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu. 3 lipca 1925 w tej samej szkole ukończył Oficerski Kurs Wychowania Fizycznego i został przydzielony do Ośrodka Wychowania Fizycznego w Wilnie na stanowisko instruktora. Od 5 października 1925 do 30 lipca 1926 ponownie przebywał w poznańskiej szkole jako słuchacz Kursu Szermierczego. Trenował u słynnego węgierskiego trenera Béli Szombathely’ego. W 1927 został przydzielony do szkoły na stanowisko instruktora szermierki. Pełnił także funkcję instruktora narciarstwa. Napisał podręcznik do jazdy na nartach.
W 1928 i 1929 był mistrzem armii w szabli. W kwietniu 1933 został przeniesiony do 14 pułku artylerii lekkiej w Poznaniu. Po ukończeniu piećiomiesięcznego kursu w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 baterii.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 w stopniu majora dowodził 2 dyonem 14 pal w składzie 14 Dywizji Piechoty Armii „Poznań”. Brał udział m.in. w bitwie nad Bzurą, potem w walkach odwrotowych na przedpolach Warszawy. Zginął w bitwie pod Łomiankami, na Wale Wiślanym w okolicy Prochowni podczas próby przebicia się do oblężonej Warszawy. Pośmiertnie został awansowany do stopnia podpułkownika. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie. Jego zwłoki ekshumowano i złożono (19 marca 1940) na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A10-1-28)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze..
W okresie międzywojennym był jednym z najlepszych szablistów w Polsce, walczył także we florecie. W 1931 zdobył indywidualne mistrzostwo Polski w szabli. Był członkiem narodowej reprezentacji szablistów, która zdobyła brązowe medale mistrzostw świata w Liège w 1930 roku i mistrzostw świata w Warszawie w 1934 roku (oficjalnie zawody tego cyklu rozgrywane są pod tą nazwą dopiero od 1937). W międzyczasie zdobył też drużynowo brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w 1932. W zawodach indywidualnych dotarł tam do półfinałów.
Ordery i odznaczenia Krzyż Złoty Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 131 (pośmiertnie) Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1857 – 11 maja 1921 Krzyż Niepodległości – 16 września 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi – 25 maja 1939 „za zasługi na polu pracy społecznej”. Srebrny Krzyż Zasługi – 9 listopada 1932 „za zasługi na polu sportu i propagandy Polski zagranicą”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Oficerski węgierskiego Orderu Zasługi – 13 marca 1934
Upamiętnienie Na ścianie Integracyjnego Centrum Dydaktyczno-Sportowego w Łomiankach upamiętniono mjr. Leszka Lubicz-Nycza – szablistę i olimpijczyka, który zginął w bitwie pod Łomiankami.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Leszek Lubicz-Nycz: Wytyczne nauczania i zasady jazdy na nartach: instrukcja Komisji Wyszkoleniowej Polskiego Związku Narciarskiego (1938) w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie urodzeni w Brzesku Kategoria:Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1932 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 14 Wielkopolskiego Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Pochowani na cmentarzu w Kiełpinie (gmina Łomianki) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi (Węgry) Kategoria:Polegli w kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Polscy medaliści olimpijscy Kategoria:Polscy olimpijczycy (Los Angeles 1932) Kategoria:Polscy szermierze na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Polscy trenerzy szermierki Kategoria:Szermierze AZS Warszawa Kategoria:Szermierze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1932 Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1939