thumb thumb|240px Wachlarzowiec olbrzymi (Meripilus giganteus (Pers.) P. Karst.) – gatunek grzybów z rodziny wachlarzowcowatych (Meripilaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Meripilus, Meripilaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1794 r. Christiaan Hendrik Persoon, nadając mu nazwę Boletus giganteus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadał mu w 1882 r., przenosząc go do rodzaju Meripilus. Ma 19 synonimów naukowych, niektóre z nich: Agaricus multiplex Dill. 1719 Boletus cornutus J.F. Gmel. 1792 Boletus giganteus Pers. 1794 Cladomeris gigantea (Pers.) Quél. 1886 Clavaria aequivoca Holmsk. 1790 Flabellopilus giganteus (Pers.) Kotl. & Pouzar 1957 Grifola gigantea (Pers.) Pilát 1934 Meripilus lentifrondosus (Murrill) M.J. Larsen & Lombard 1988 Polyporus giganteus (Pers.) Fr. 1815 Polyporus lentifrondosus (Murrill) Murrill 1912. Nazwę polską podał Władysław Wojewoda w 1999 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako żagiew olbrzymia lub flagowiec olbrzymiWładysław Wojewoda, Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, ..
Morfologia Owocniki Jest to jeden z największych grzybów nadrzewnych, którego pojedyncze rozety osiągają wagę do kilkunastu, a skupienia owocników przy jednym pniu do kilkudziesięciu kilogramów. Owocniki jednoroczne, duże, osiągające średnicę od 30 do 80 cm, z wieloma dachówkowato ułożonymi, wachlarzowatymi lub półkolistymi kapeluszami, które wyrastają ze wspólnej podstawy, niekiedy na krótkich trzonach. Powierzchnia kapeluszy początkowo żółtobrązowa, później brązowawa, kasztanowata, wyraźnie koncentrycznie pręgowana, pokryta drobnymi łuseczkami. Brzeg kapeluszy jaśniejszy, kremowy, zaokrąglony, z wiekiem falisty. Rurki Krótkie, białawe, po uszkodzeniu przebarwiające się na brązowo, a następnie czerniejące. Pory bardzo drobne, koliste, około 0,3 mm średnicy. Miąższ Biały, łykowaty, włóknisty, na przekroju czerniejący, o silnie grzybowym zapachu i kwaskowatym smaku. Zarodniki Gładkie, bezbarwne, jajowate do kolistych. Gatunki podobne żagwica listkowata (Grifola frondosa), która występuje niemal wyłącznie na dębach i ma znacznie mniejsze i węższe kapelusze jodłownica górska (Bondarzewia mesenterica), która rośnie u podstawy jodeł i odznacza się dużymi, kanciastymi i nierównymi porami oraz miąższem, który nie czernieje na przekroju.
Występowanie i siedlisko Notowany w Ameryce Północnej, Europie, Azji, Afryce Północnej i na Nowej Zelandii. W Polsce liczne jego stanowiska opisano w piśmiennictwie naukowym. Do października 2014 r. znajdował się na liście grzybów chronionych.
Grzyb nadrzewny. Rośnie u podstawy różnych gatunków drzew liściastych, wyjątkowo także drzew iglastych. Zwykle przy martwych pniach, rzadziej jako pasożyt żywych drzew. Chętnie rośnie na siedliskach antropogenicznych: parkach, przydrożnych drzewach. W naturalnych kompleksach leśnych spotykany wyjątkowo rzadko. Ze względu na upodobanie do antropogenicznych stanowisk zwany również „grzybem parkowym”.
Zastosowanie Grzyb jadalny niskiej wartości. Jadalne są tylko młode owocniki.
Przypisy
Kategoria:Grzyby chronione Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Wachlarzowcowate