thumb|240px|Grób Jerzego Stajudy na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008
Jerzy Adam Stajuda (ur. 1 stycznia 1936 w Falenicy, zm. 21 marca 1992 w Warszawie) – polski malarz, rysownik, krytyk sztuki.
Życiorys Był synem Kazimierza, kierownika szkoły w Falenicy, która była wówczas jeszcze samodzielną miejscowością. Matka Barbara była nauczycielką. Miał także siostrę Teresę, późniejszą arabistkę. Stryj (1910-1995) był prałatem w Łodzi.
Sam Jerzy ukończył XXV Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Warszawie. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, u prof. Bohdana Lacherta: dyplom uzyskał w 1959 roku. W latach 1957–1968 zajmował się krytykąJerzy Stajuda, O obrazach i innych takich, Wyd. Muzeum ASP Warszawa 2000, publikując m.in.: w „Przeglądzie Artystycznym”, „Przeglądzie Kulturalnym”, „Polsce”, „Więzi”, „Ty i Ja”, a w latach 1959–1966 we „Współczesności”. W 1968 roku zerwał z działalnością krytyka sztuki na rzecz własnej twórczości. Pod koniec lat osiemdziesiątych prowadził pracownie rysunku na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Laureat w 1991 roku prestiżowej nagrody Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Jorku. Prace artysty znajdują się w kolekcjach muzealnych i zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.
Artysta prowadził studia nad kaligrafią chińską i uczył się przez dwa lata języka. Fascynację chińskim pismem zauważa się w jego malarstwie. Poprzez specyficzne, bliskie chińskiemu, pojmowanie roli kreski, oraz posługiwanie się w obrazie z funkcjonującym w estetyce i filozofii Chin pojęciem pustki jako znaku wśród znaków.
W 1992 roku ustanowiono Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy.
W kwietniu 2009 roku w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie została zorganizowana wystawa obrazów, akwareli i rysunków Stajudy.
Był miłośnikiem i znawcą muzyki; dobrze grał na fortepianie. We wstępie do katalogu wystawy z 1988 roku napisał: „Ważna jest dla mnie muzyka. Może ważniejsza niż malarstwo”.
Mieszkał w mieszkaniu przy ulicy Wiejskiej, które stało się legendarnym salonem warszawskiego środowiska kulturalnego.
Był mężem Ewy, która zmarła wcześnie i ojcem dwóch synów: Jeremiego i Jana. Jego późniejszą wieloletnią partnerką była Aleksandra (Ola) Semenowicz, malarka i scenografka, kuratorka spuścizny po artyście.
Cierpiał na chorobę alkoholową.
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera AII-8-31)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Prace w zbiorach muzealnych Musée National D`Art Moderne Paryż Städtische Kunstgalerie Bochum Muzeum Narodowe Warszawa Muzeum Narodowe Poznań Muzeum Narodowe Wrocław Muzeum Narodowe Kielce Muzeum Sztuki Łódź Muzeum Archidiecezji Warszawskiej Warszawa Muzeum Akademii Sztuk Pięknych Warszawa Centrum Sztuki Studio Warszawa Muzeum Okręgowe im. L. Wyczółkowskiego Bydgoszcz
Przypisy Jerzy Stajuda (1936-1992), Filharmonia Narodowa, Warszawa X-XI 1999.
Kategoria:Polscy krytycy sztuki Kategoria:Polscy rysownicy Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Polscy kaligrafowie Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Zmarli w 1992 Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Absolwenci XXV Liceum Ogólnokształcącego im. Józefa Wybickiego w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Falenicy