Nowa Rzeczowość (niem. Neue Sachlichkeit), także realizm magiczny – kierunek w sztuce niemieckiej przełomu lat 20. i 30. XX w., przeciwstawiający się ekspresjonizmowi i abstrakcjonizmowi.
Artyści tego nurtu zastąpili wizyjność i symbolizm ekspresjonizmu przedstawiając rzeczywistość obiektywnie, często o zabarwieniu satyrycznym. Zamiast ku abstrakcjonizmowi, zmierzali ku realizmowi (czy wręcz naturalizmowi), czasem dość brutalnemu i cynicznemu. Ich sztuka była reakcją na społeczną, polityczną i gospodarczą sytuację w powojennych Niemczech.
Do przedstawicieli tego kierunku zalicza się przede wszystkim malarzy George Grosza i Ottona Dixa, a także Maksa Beckmanna, Aleksandra Kanoldta, Georga Schrimpfa, Karla Hubbucha, Christiana Schada, Rudolfa Schlichtera, Antona Räderscheidta, Franza Radziwilla, Franza Sedlacka, Lotte Laserstein, Felixa Nussbauma, Ilonę Singer i innych.
Twórcą pojęcia „Nowa Rzeczowość” był Gustav Friedrich Hartlaub, dyrektor Kunsthalle Mannheim – miejscowego muzeum sztuki. Określił nim ramy wystawy, którą wymyślił w 1923, a która odbyła się w 1925Spotyka się informację, jakoby sama wystawa odbyła się w 1923.. Inną nazwę nurtu, realizm magiczny, stworzył w 1925 Franz Roh (pojawiła się ona w jego książce Nach-Expressionismus).
Pojęcie było używane również wobec gatunków literatury opierających się na obiektywizmie: reportaż, krytyczny esej, powieść biograficzna opierająca się na źródłach naukowych.
Galeria
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kierunki w malarstwie Kategoria:Niemcy w XX wieku Kategoria:Modernizm Kategoria:Malarstwo niemieckie Kategoria:Ruchy artystyczne