Camillo Paolucci (ur. 9 grudnia 1692, zm. 11 czerwca 1763) – włoski kardynał.
Życiorys Pochodził z Forli. W 1718 uzyskał tytuł doktora praw na uniwersytecie La Sapienza w Rzymie. Rok później przyjął święcenia kapłańskie. W 1724 został konsekrowany na tytularnego arcybiskupa Ikonium. Nuncjusz apostolski w Polsce w latach 1727–1738 i Austrii 1738–1745. Prowadził rokowania zwieńczone podpisaniem konkordatu, zawartego w 1737 roku we Wschowie, dotyczącego opactw komendatoryjnychHistoria Kościoła w Polsce, t. 1, cz. 2, Poznań-Warszawa 1974, s. 430.. W 1743 papież Benedykt XIV mianował go kardynałem. Legat w Ferrarze 1746–1750. Uczestniczył w konklawe 1758. Biskup Frascati 1758–1761, następnie biskup Porto-Santa Rufina (od 1761). Był także protektorem zakonu karmelitów. W 1763 ze względu na stan zdrowia zrezygnował z objęcia diecezji Ostia e Velletri, tradycyjnie przypisanej do funkcji kardynała dziekana i uzyskał w tym względzie stosowną dyspensę. Zmarł w Rzymie.
Przypisy
Bibliografia Salvador Miranda: Kardynał Camillo Paolucci Diecezja Frascati
Kategoria:Nuncjusze apostolscy w I Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1692 Kategoria:Włoscy kardynałowie XVIII wieku Kategoria:Zmarli w 1763 Kategoria:Ludzie urodzeni w Forlì