Zenon Pigoń (ur. 29 czerwca 1940 w Radziwiłłowie, zm. 13 stycznia 2023 w Bytomiu) – polski polityk, nauczyciel i związkowiec, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, poseł na Sejm X kadencji (1989–1991).
Życiorys Syn Józefa i Wiktorii. Ukończył Studium Nauczycielskie w Częstochowie w 1961, następnie w 1974 studia na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Śląskiego. Od 1962 pracował jako nauczyciel w zasadniczych szkołach górniczych, od 1968 do 1970 był szkoleniowcem w Zakładach Remontowo-Montażowych Przemysłu Metali Nieżelaznych „Montomet” w Piekarach Śląskich.
Działał w Związku Harcerstwa Polskiego, pełnił funkcję komendanta szczepu. W latach 1976–1980 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, do 1981 kierował komisją okręgową Pracowników Oświaty i Wychowania Ziemi Bytomskiej NSZZ „S”. Wchodził w skład władz regionalnych związku.
Po wprowadzeniu stanu wojennego był jednym z organizatorów strajków w Bytomiu. 22 grudnia 1981 został internowany, a od stycznia do lutego 1982 był tymczasowo aresztowany. W lutym 1982 został skazany przez Sądu Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby oraz na grzywnę. W kwietniu tego samego roku, na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora, Izba Wojskowa Sądu Najwyższego uchyliła warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec niego kary. Wykonanie kary odroczono następnie z uwagi na stan zdrowia skazanego; w 1983 Zenon Pigoń został objęty amnestią. W 1982 został pozbawiony pracy z przyczyn politycznych. Do 1983 redagował założony przez siebie podziemny „Głos Śląsko-Dąbrowski”, po zatrzymaniu go z nakładem tego pisma zaprzestał działalności opozycyjnej. Do 1989 prowadził własną działalność gospodarczą.
W latach 1989–1991 sprawował mandat posła X kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego, wybranego w okręgu bytomskim. Od 1990 do 1992 działał w Porozumieniu Centrum, następnie był członkiem Partii Chrześcijańskich Demokratów i Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów, w którym pełnił funkcję przewodniczącego krajowej komisji rewizyjnej.
Od 1992 pracował w urzędzie miasta w Tarnowskich Górach jako pełnomocnik burmistrza oraz naczelnik wydziału. W 2003 przeszedł na emeryturę. Został pochowany na cmentarzu w Rojcy.
Odznaczenia Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (2007). i Oficerskim (2020). Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności., a w 1991 Medal Komisji Edukacji Narodowej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci częstochowskich szkół i uczelni Kategoria:Absolwenci Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Śląskiego Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Członkowie władz regionalnych Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Członkowie ZHP Kategoria:Internowani w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1981–1982 Kategoria:Ludzie związani z Tarnowskimi Górami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Osoby pozbawione pracy w ramach represji politycznych w Polsce Ludowej Kategoria:Politycy Partii Chrześcijańskich Demokratów Kategoria:Politycy Porozumienia Centrum Kategoria:Politycy Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Polscy urzędnicy samorządowi Kategoria:Posłowie na Sejm kontraktowy Kategoria:Posłowie z okręgu Bytom (PRL) Kategoria:Ludzie urodzeni w Radziwiłłowie Kategoria:Urodzeni w 1940 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1957–1989 Kategoria:Zmarli w 2023