William Marrion Branham (ur. 6 kwietnia 1909, zm. 24 grudnia 1965) – chrześcijański pastor, ewangelista i nauczyciel, uznawany za jednego z głównych prekursorów uzdrowieniowego przebudzenia zielonoświątkowego, mającego miejsce po II wojnie światowej. Przez swoich naśladowców, uznających jego służbę i nauczanie za potwierdzone przez Boga, jest uznawany za jednego z ostatnich proroków posłanych do kościoła czasów ostatecznych. Przez krytyków zaś – za fałszywego proroka głoszącego niebiblijne nauki i podważającego fundamentalne chrześcijańskie doktryny.
Celem służby w początkowym okresie jego działalności było głoszenie Ewangelii i modlitwa za chorych, w późniejszym okresie uważał się za proroka i nauczyciela, który ma przywrócić chrześcijaństwu te cechy, które charakteryzowały je w czasie początków jego istnienia, co w praktyce doprowadziło do utworzenia nowego ruchu religijnego (tzw. „branhamowcy”).
Życiorys Dzieciństwo, nawrócenie i wprowadzenie do służby William Branham urodził się 6 kwietnia 1909 roku w drewnianej chacie w Kentucky. Pierwszych dziewięcioro dzieci Charlesa i Elisabeth Branhamów wychowywało się w pobliżu Jeffersonville, w stanie Indiana. Jako chrześcijanie Branhamowie mieli korzenie katolickie, niemniej jednak katolikami byli tylko formalnie (tzw. niepraktykujący), a dzieci od najmłodszych lat miały kontakt z innymi denominacjami chrześcijańskimi (Branham po urodzeniu został pobłogosławiony w kaplicy baptystycznej Lone-Star).
W momencie przyjścia na świat syna Williama Branhamowie byli rodziną bardzo ubogą, żyjącą w nędznych warunkach bytowych. Ojciec Charles Branham był drwalem, pracował ciężko by utrzymać rodzinę, jednak był także alkoholikiem. W swoich późniejszych latach życia William Branham często nawiązywał do alkoholizmu ojca w kontekście problemów, jakich przysparzał mu on w jego trudnym, wypełnionym ubóstwem dzieciństwie.
Według relacji Branhama od najmłodszych lat doznawał on nadprzyrodzonych przeżyć, włącznie z nadnaturalnymi wizjami. Jako kilkuletni chłopiec, podczas pracy na przydomowym podwórku, miał usłyszeć głos: „Nigdy nie pij i nie pal, i w żaden sposób nie zanieczyszczaj się przez niemoralne postępowanie z kobietami, bo kiedy będziesz starszy musisz dla mnie wykonać dzieło”.
W wieku 18 lat Branham pracował przy spędzie bydła w Arizonie. Z powodzeniem uprawiał także boks; wygrał 15 zawodowych walk. W wieku dwudziestu kilku lat doświadczył chrześcijańskiego nawrócenia, a następnie został ordynowany na stanowisko pomocnika pastora w baptystycznym zborze misyjnym w Jeffersonville.
Krótko po ordynowaniu, 11 czerwca 1933 roku, kiedy William Branham chrzcił ludzi w rzece Ohio, blisko Jeffersonville, zgromadzone na tej uroczystości osoby zobaczyły jasne, oślepiające Światło, które zstąpiło i zawisło nad Branhamem, a następnie miał rozlec się głos: „Jak Jan Chrzciciel był posłany, by poprzedzić pierwsze przyjście Chrystusa, tak twoje poselstwo poprzedzi Jego drugie przyjście”.
Życie Branhama obfitowało w tragedie, cierpienia i niedostatki. Był półanalfabetą i słabo władał językiem angielskim.
Publiczna usługa thumb|240px|Branham Tabernacle, 804 Penn St., Jeffersonville, IN Branham podjął decyzję o samodzielnej pracy misyjnej między innymi wskutek nieporozumienia z pastorem zboru w sprawie ordynacji kobiet do służby głoszenia. Następnie przeprowadził serię zgromadzeń przebudzeniowych, początkowo namiotowych, potem w wynajętej na ten cel sali. W 1933 roku zbudowano nową salę zgromadzeń o nazwie Branham Tabernacle.
W maju 1946 roku Branham złożył świadectwo, że odwiedził go anioł, zlecając mu ewangeliczną i uzdrowieniową służbę, której zasięg miał stać się ogólnoświatowy. Jednak członkowie rodziny Branhamów potwierdzają, że przeprowadzał on kampanie uzdrowieniowe już wcześniej, na przykład w 1941 roku miał dwutygodniowe zgromadzenie przebudzeniowe w Milltown, zaś jego traktat „Nie byłem nieposłuszny tej niebiańskiej wizji” wskazuje, że jego uzdrowieniowa służba była już w tym czasie rozpowszechniona.
W połowie lat 40. kampanie uzdrowieniowe William Branham przeprowadzał głównie przy współpracy z zielonoświątkowymi. Było to efektem znajomości z Gordonem Lindsay’em, którego poznał w 1947 roku. Wkrótce Gordon Lindsay stał się jego głównym menadżerem i promotorem. W tym okresie do jego grupy ewangelizacyjnej dołączyło kilku przywódców grup zielonoświątkowych (między innymi Ern Baxter, F.F. Bosworth). Gordon Lindsay założył w 1948 roku czasopismo „Głos uzdrowienia”, pierwotnie w całości poświęcone relacjom z uzdrowieniowych kampanii Williama Branhama.
Rozpoczął się okres serii kampanii uzdrowieniowych, cieszących się powodzeniem i uznaniem wśród uczestników, których liczba ciągle wzrastała. W czerwcu 1947 roku czasopismo „Wieczorne Słońce” z Jonesboro w Arkansas relacjonowało: „...od czasu, kiedy kaznodzieja Branham otworzył swoje zgromadzenia namiotowe, Jonesboro zostało odwiedzone przez obywateli co najmniej dwudziestu pięciu stanów oraz Meksyku. Liczba uczestników zgromadzeń przypuszczalnie przewyższyła 20 tysięcy”. Wiele innych gazet relacjonowało i entuzjastycznie komentowało liczne uzdrowienia i nawrócenia mające miejsce podczas tych zgromadzeń.
Owe uzdrowienia z najcięższych chorób i kalectw, nawrócenia i rosnąca popularność tych zgromadzeń stały się powodem rozszerzenia pola działania Williama Branhama i grupy jego współpracowników na wiele krajów na całym świecie. W opinii współczesnych Branhamowi obserwatorów i komentatorów jego działalności „Branham wypełnił największe stadiony i hale na świecie” (poza Stanami Zjednoczonymi była to Kanada, Republika Południowej Afryki, a w Europie m.in. Finlandia, Szwajcaria i Niemcy). Jakkolwiek uzdrowienia dzięki wierze doznało tysiące osób (w tym uzdrowień z najcięższych i uznanych za śmiertelne chorób), to jednak jako bardzo prestiżowe ze względu na ich ważną pozycję społeczną osób uzdrowionych najczęściej wymienia się m.in. uzdrowienie z kalectwa kongresmena USA Upshowa (po 66 latach choroby) oraz uzdrowienie ze stwardnienia rozsianego króla Anglii Jerzego VI.
W Durban (RPA) w 1951 roku przeprowadzał zgromadzenia ewangelizacyjno-uzdrowieniowe przy współpracy Apostolskiej Misji Wiary, Zgromadzeń Bożych, Zielonoświątkowego Kościoła Poświęcenia oraz Kościoła Bożego Pełnej Ewangelii. Zgromadzenia odbyły się w jedenastu miastach, z frekwencją około pół miliona osób. W ostatnim ze zgromadzeń w Durban, mającym miejsce na torze wyścigowym Greyville, wzięło udział około 45 000 ludzi, a dalsze tysiące pozostało poza torem Greyville z powodu braku miejsca.
Od połowy lat 50. Branham nauczał, że ani nauka unitarian, ani trynitarian nie jest poprawna, ponieważ Bóg jest jedną osobą, która przejawia się w trzech urzędach – tak samo, jak np. mąż może być zarówno ojcem, jak i dziadkiem. Są to więc trzy tytuły, wskazujące jednak na pojedynczą osobę. Kiedy zaczął otwarcie wypowiadać się na temat nauk, takich jak bóstwo oraz nasienie węża, popularność jego usługi zaczęła spadać.
Odwiedziny anioła i nadprzyrodzone znaki Osoby uznające Williama Branhama za ustanowionego przez Boga proroka wierzą, że jego służba jest wypełnieniem biblijnych proroctw związanych z czasem końca. On sam twierdził (a potwierdzali to liczni świadkowie i współpracownicy), że dane mu były dwa nadprzyrodzone dary mające uwiarygodnić go wobec uzdrawianych ludzi, a także wzbudzić w nich większą wiarę w obliczu Źródła uzdrawiającej ich Mocy, czyli Jezusa Chrystusa. Pierwszy z tych darów to fizycznie pojawiający się znak na lewej dłoni Branhama, pozwalający lokalizować miejsce i rodzaj choroby, drugi dar to zdolność objawiania bieżących myśli i faktów z przeszłości uzdrawianej osoby.
Drugi z darów zaczął się manifestować w działalności Branhama nieco później niż pierwszy, lecz już od lipca 1949 roku współpracujący z Branhamem kaznodzieje zaczęli świadczyć, że potrafi on objawić myśli, przeżycia i potrzeby poszczególnych ludzi, którzy podchodzili do niego w kolejce modlitwy uzdrowieniowej podczas zgromadzeń. Sam Branham twierdził, że poznanie to miało charakter widzenia, a uzdrawiana osoba odczuwała odejście dolegliwości wtedy, kiedy Branham otrzymał to widzenie. Ern Baxter (współpracujący z Williamem Branhamem od 1947 do 1954 roku) w jednym z wywiadów udzielonych w 1978 roku powiedział: „Branham posiadał niewiarygodne Słowo poznania. Zanim modlił się za jakąś osobę, przekazywał dokładne szczegóły jej dolegliwości, a również szczegóły jej życia, takie jej miejsce zamieszkania, zatrudnienie, działalność, a nawet wydarzenia w dzieciństwie. Przez wszystkie lata, kiedy mu towarzyszyłem, Branham nigdy nie dopuścił się błędu jeśli chodzi o to Słowo poznania, a dotyczyło to tysięcy przypadków”.
William Branham często opisywał przeżycie, które dotyczyło wizyty anioła w maju 1946 roku i powierzonej mu za jego pośrednictwem misji. Gdy modlił się, ze słupa Światła wyszedł anioł i powiedział: „Nie bój się. Jestem posłany od obecności Wszechmogącego Boga, aby powiedzieć ci, że twoje szczególne narodzenie i niezrozumiane życie zostało przewidziane, byś otrzymał dar Bożego uzdrawiania dla ludzi tego świata. Jeśli będziesz szczery w modlitwie i doprowadzisz ludzi do tego, by ci uwierzyli, nic nie ostoi się przed twoją modlitwą, nawet rak. Udasz się do wielu krajów i będziesz się modlił za królów i władców. Będziesz głosił do tłumów ludzi, a tysiące przyjdą do ciebie po poradę”. Powodzenie w jego służbie uzdrowieniowej na całym świecie było wypełnieniem tego proroctwa.
W 1948 roku kaznodzieja Branham złożył świadectwo, że zobaczył w wizji chłopca, który został wzbudzony z martwych. Opowiadając szczegóły tej wizji, poprosił swoje liczne audytorium o zapisanie tego proroctwa na niezadrukowanych wstępnych kartkach swoich Biblii.
Gordon Lindsay w jednej z biografii Williama Branhama napisał, że ta wizja wypełniła się dwa lata później podczas podróży do Helsinek, w Finlandii w 1950 roku, gdzie w pobliżu miasta Kuopio, na poboczu drogi, leżał uderzony przez samochód martwy chłopiec. Przejeżdżająca tamtędy grupa Branhama zatrzymała się i wtedy kaznodzieja Branham poprosił, by usunięto prześcieradło przykrywające ciało martwego chłopca, Branham rozpoznał bowiem tę scenę jako zgodną z tym, co zobaczył dwa lata wcześniej w wizji. Lindsay, członek tej grupy, relacjonował, że William Branham modlił się nad tym chłopcem, który został zmartwychwzbudzony. Chłopiec ten miał na imię Kari Holma.
24 stycznia 1950 roku w Sam Houston Coliseum, w Houston, w stanie Texas, w czasie zgromadzenia została wykonana niezwykła fotografia. Jako jedyna udana z całej użytej w aparacie rolki filmu, fotografia ukazywała aureolę światła nad głową Williama Branhama. Z powodu niezwykłości tej fotografii poddano ją badaniu przez rzeczoznawcę FBI do spraw kwestionowanych dokumentów (George J. Lacy). George’a Lacy po jej zbadaniu odrzucił możliwość przypadkowego powstania tej fotografii, czy to jako skutku niezamierzonego błędu, czy to chęci dokonania fałszerstwa. Fotografia, której oryginał przechowywany jest w archiwach Biblioteki Kongresu w Waszyngtonie, dla wierzących poselstwu Branhama stała się jednoznacznym dowodem Bożego potwierdzenia w służbie Williama Branhama, jako przedstawiająca utrwalone Nadprzyrodzonego Światło.
Krucjata w RPA 1951