Przepiórka chińska (Excalfactoria chinensis) – gatunek małego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae).
Systematyka Gatunek ten często bywa umieszczany w rodzaju Synoicus. Liczba podgatunków jest sporna, różni autorzy wyróżniają ich 6, 8 lub 10. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia następujące podgatunki: E. chinensis chinensis (Linnaeus, 1766) – Indie do Sri Lanki, Półwysep Malajski, Sumatra, Jawa, Indochiny, południowo-wschodnie Chiny i Tajwan. E. chinensis trinkutensis Richmond, 1902 – Nikobary. E. chinensis lineata (Scopoli, 1786) – Filipiny, Borneo, Małe Wyspy Sundajskie, Celebes, Moluki. E. chinensis lepida Hartlaub, 1879 – Nowa Gwinea i Archipelag Bismarcka. E. chinensis australis Gould, 1865 (syn. Synoicus chinensis victoriae (Mathews, 1912)) – wschodnia Australia. E. chinensis colletti Mathews, 1912 – północna Australia. Inni autorzy wyróżniają także podgatunki novaeguineae i papuensis (włączone przez IOC do lepida), oraz palmeri i lineatula (włączone do podgatunku nominatywnego).
Morfologia Długość ciała 12–15 cm, rozpiętość skrzydeł około 25 cm. Masa ciała 20–57 g.
Występowanie Dziko żyjące przepiórki chińskie występują od południowych Chin, Indii, Sri Lanki, do Nowej Gwinei, Archipelagu Bismarcka i Australii.
Ekologia Ptaki te zamieszkują tereny otwarte: stepy, pola uprawne, tereny trawiaste. Przepiórki chińskie są ptakami monogamicznymi, czyli żyją w parach, w przeciwieństwie do większych przepiórek japońskich.
Hodowla thumb|left|200px|Jajo z kolekcji muzealnej Ptaki są trzymane ze względu na ich miniaturowy rozmiar (ok. 13 cm) i łatwą hodowlę. W wolierach ogrodowych i większych klatkach rozmnażają się bez najmniejszych problemów, w przeciwieństwie do swojego „siostrzanego gatunku” jakim jest przepiórka japońska (ok. 20), która częściowo zatraciła instynkt rozrodczy. Samiczka przepiórki chińskiej składa ok. 10 jaj (maksymalnie nawet 30) w naziemnym gnieździe, jednak nie jest w stanie wysiedzieć takiej liczby jaj. Wysiadywanie trwa 18 dni. Młode dojrzewają płciowo w wieku 6 miesięcy.
Podczas inkubacji najlepiej oddzielić koguta i ponownie go przywrócić po wykluciu się młodych. Jest jednak jeden warunek, trzeba obserwować samca kilka dni czy nie atakuje piskląt, jeżeli to robi, należy natychmiast go oddzielić i ewentualnie z powrotem złączyć po wychowaniu młodych.
W naturalnej odmianie barwnej (standard) samiec wyraźnie różni się od samicy. Samica ubarwiona jest na brązowo (szata ochronna), a samiec jest granatowo-brązowy. Głównym pożywieniem tych kuraków są nasiona traw, przede wszystkim proso (ok. 70%) później kanar i owsik. Można im również podawać mak. Spłoszona przepiórka gwałtownie wzbija się do lotu, trzymana w klatce może się roztrzaskać o dach, więc większość hodowców trzyma te ptaki w klatkach, których dach jest zabezpieczonym czymś miękkim np. styropianem. Z reguły ptaki wolą poruszać się „pieszo”. Lot jest ostatecznością.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody gatunek został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski) pod nazwą Synoicus chinensis. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny.
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kurowate Kategoria:Ptaki ozdobne Kategoria:Ptaki Australii Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Ptaki Oceanii Kategoria:Fauna Nowej Gwinei Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1766 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza