thumb|Posiedzenie WRB i CBRW w 1917 roku. Pałuta Badunowa w pierwszym rzędzie trzecia z prawej Pałuta Badunowa (biał. Палута (Пелагея) Аляксандраўна Бадунова; ur. w Nowobielicy koło Homla, zm. 29 listopada 1938 w Mińsku) – białoruska polityk, nauczycielka, jeden z liderów białoruskich socjal-rewolucjonistów, członek rządu i Rady Białoruska Republiki Ludowej.
Życiorys W młodości pracowała jako nauczycielka języka rosyjskiego i geografii w szkołach na Homelszczyźnie. W czasie I wojny światowej przebywała w Piotrogrodzie, gdzie uczyła się na kursach historyczno-literackich oraz nawiązała kontakty z białoruską inteligencją lewicową.
Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu, w czerwcu 1917 weszła w skład KC Białoruskiej Socjalistycznej Hramady, z jej ramienia była deputowaną do Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich.
Wzięła udział w pracach I Wszechbiałoruskiego Zjazdu w Mińsku, a w lutym 1918 znalazła się w składzie rządu Białoruskiej Republiki Ludowej jako sekretarz opieki społecznej. Przyczyniła się do powstania licznych szkół i przytułków na terenie Białorusi, współzakładała dobroczynne towarzystwo "Ciotka" w Mińsku.
Po rozłamie w szeregach Hramady przyłączyła się do białoruskich eserów, została sekretarzem KC partii. 12 listopada 1919 wybrana wiceprzewodniczącą Rady Białoruskiej Republiki Ludowej. Tydzień później aresztowana w Mińsku wraz z Wacławem Łastowskim przez polskie władze.
W kwietniu 1920 była członkiem delegacji BPSR w rozmowach z bolszewikami na temat współpracy politycznej, z początku opowiadała się za kursem ugodowym wobec sowietów, liczyła na transformację Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w kierunku narodowego państwa białoruskiego.
W nocy z 16 na 17 lutego 1921 aresztowana w Mińsku przez Czeka podczas operacji likwidacji BPSR, oskarżono ją o współpracę z białoruskim podziemiem na wschodzie kraju oraz układy z władzami polskimi. Ze względu na stan zdrowia została zwolniona w sierpniu tego roku.
W grudniu 1922 nielegalnie przekroczyła granicę białorusko-polską i zamieszkała w Wilnie, jednak szybko została aresztowana przez polskie władze i po kilku miesiącach wydalona z terytorium RP. Od 1923 do 1925 przebywała w Pradze, gdzie poza działalnością polityczną kontynuowała naukę: rozpoczęła studia w Ukraińskim Wyższym Instytucie Pedagogicznym im. Mychajła Drahomanowa.
Po rozwiązaniu BPSR na zjeździe w Mińsku w październiku 1924 załamała się nerwowo, jednak w styczniu 1925 zachęcona efektami polityki białorutenizacji wróciła do BSRR.
Zamieszkała w Mińsku u siostry Marii, podjęła współpracę z Inbiełkultem. W 1930 wyjechała na Homelszczyznę, gdzie pracowała jako nauczyciel w Nowej Bielicy i Homlu.
W okresie „wielkiego terroru” 3 września 1937 została aresztowana przez NKWD, a po kilku tygodniach skazana na 10 lat łagru. W maju 1938 wyrok zamieniono na karę śmierci. Została stracona 29 listopada 1938 w Mińsku. Rehabilitowano ją w czerwcu 1989 decyzją Rady Najwyższej BSRR.
Bibliografia Лебедзева В., Пуцявінамі змагання і пакутаў: Палута Бадунова, Mińsk 2004.
Kategoria:Białoruscy nauczyciele Kategoria:Białoruskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Członkowie Wielkiej Rady Białoruskiej Kategoria:Delegaci na I Zjazd Wszechbiałoruski Kategoria:Eserowcy Kategoria:Ludzie związani z Homlem Kategoria:Ludzie związani z Mińskiem Kategoria:Ministrowie opieki społecznej Białoruskiej Republiki Ludowej Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w ZSRR Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1938