Oskomik czerwonogardły (Sphyrapicus varius) – gatunek małego, wędrownego ptaka z rodziny dzięciołowatych (Picidae), zamieszkujący Amerykę Północną. Nie jest zagrożony.
Taksonomia Blisko spokrewniony z oskomikiem pstrogłowym (S. nuchalis) i czerwonogłowym (S. ruber), które dawniej czasami uznawano za jego podgatunki. Obecnie nie wyróżnia się podgatunków. Ptaki z południowych Appalachów wydzielano czasem do podgatunku appalachiensis na podstawie nieco ciemniejszego upierzenia i minimalnie mniejszego rozmiaru, ale takson ten nie jest obecnie uznawany.
Morfologia Wygląd Wierzch ciała z czarnymi i białymi pręgami, kuper biały. Na skrzydłach charakterystyczne białe plamy. Górna część piersi i brzuch są żółtawe, czapka czerwona. Samiec ma czerwone gardło, a samica białe. U ptaków z Gór Skalistych potylica czerwona. Młode mają biały kuper i plamy na skrzydłach.
Rozmiary długość ciała około 19–21 cm, inne źródło podaje około 21–22 cm masa ciała 41–62 g, średnio 50,3 g
Podobne gatunki Młode oskomika ciemnogłowego i oskomika czerwonogłowego.
Zasięg występowania W sezonie lęgowym występuje od wschodniej Alaski i północno-zachodniej Kanady po południowo-wschodnią Kanadę i północno-wschodnie USA. Zimuje od środkowych i wschodnich USA (od południowego Kansas, południowego Ohio i Connecticut) na południe przez Amerykę Środkową aż po Panamę.
Ekologia Biotop W sezonie lęgowym zamieszkuje głównie lasy osikowe. Na zimowiskach występuje w większej różnorodności środowisk leśnych – w lasach liściastych i mieszanych (hikorowych lub sosnowych i dębowych), nigdy w czysto iglastych. Pożywienie Nakłuwa korę drzew, potem spija wyciekający sok i chwyta zwabione owady. Rozród Gnieździ się w dziupli. Drzewo do lęgu najczęściej wybiera samiec i to on też zajmuje się większością procesu wykuwania dziupli. W dziupli brak jest wyściółki, na jej dnie znajdują się jedynie wióry powstałe w trakcie kucia. Ta sama dziupla może być użyta w kolejnych sezonach rozrodczych. Samica składa 4–6 białych jaj. Inkubacja trwa 10–13 dni. Młode są w pełni opierzone po 25–30 dniach od wyklucia.
Status zagrożenia IUCN uznaje oskomika czerwonogardłego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2024 roku organizacja Partners in Flight szacowała liczebność światowej populacji lęgowej na około 14 milionów osobników, a jej trend oceniła jako lekko wzrostowy.
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dzięciołowate Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1766 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza