Sławomir Lindner (ur. 8 maja 1913 w Kole, zm. 18 marca 1982 w Warszawie) – polski aktor filmowy i teatralny, reżyser teatralny i pedagog, porucznik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys W latach 30. ukończył Korpus Kadetów Nr 3 w Rawiczu oraz Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 4 sierpnia 1934 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1934 i 177. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 55 pułku piechoty w Lesznie. 1 września tego samego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu. Na stopień porucznika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 181. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w batalionie KOP „Sienkiewicze” w Sienkiewiczach na stanowisku dowódcy plutonu 2. kompanii granicznej. W maju 1939 został przeniesiony do batalionu KOP „Hel”. W czasie mobilizacji w sierpniu tego samego roku został dowódcą plutonu w 13. kompanii. Na tym stanowisku walczył w obronie Helu. W czasie okupacji przebywał w Oflagu II C Woldenberg, gdzie uczestniczył w jenieckim życiu teatralnym.
Pełne kwalifikacje aktorskie uzyskał w 1947. Występował w wielu teatrach, m.in. Teatrze Nowym (od 1949), Teatrze Nowej Warszawy (od 1950), Ludowym Teatrze Muzycznym (1951/1952), Teatrze Syrena (1952–1954), Teatrze Komedii Muzycznej (1954–1955), Operetce Warszawskiej (1955–1956), Teatrze Polskim (1962–1966), Teatrze Klasycznym (1966–1972), Teatrze Studio (1972–1973) i Teatrze Ludowego (1973–1978). Pracował jako aktor, asystent reżysera, kierownik plastyczny, choreograf taneczny, instruktor szermierki i instruktor walk. W 1960 był konsultantem w kwestiach szermierki i jazdy konnej przy produkcji filmu Krzyżacy. Na początku lat 80. grał epizodyczną rolę w spektaklu Antoniego Słonimskiego Rodzina (reż. Edward Dziewoński) w Teatrze Kwadrat. W 1983 nakładem Instytutu Wydawniczego Pax ukazała się książka autobiograficzna Lindnera pt. „Ale serce boli. Wspomnienia starego kadeta”.
Jego żoną była Anna Bursche-Lindnerowa, w końcu lat 40. i w latach 50. mistrzyni Polski w jeździe figurowej na lodzie.
Zmarł nagle 18 marca 1982 na stacji benzynowej. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (kwatera E-1-13) śp. STANISŁAW SŁAWOMIR LINDNER.
Filmografia 1964 – Barbara i Jan (odc. 7 – Willa na przedmieściu) – krupier w nielegalnym kasynie, 1964 – Rękopis znaleziony w Saragossie – ojciec Alfonsa van Wordena, 1966 – Bariera – mężczyzna wywijający szablą w restauracji, 1966 – Kochajmy syrenki – inspektor w Bolesławcu, 1966 – Piekło i niebo – grzesznik w kadzi w starym piekle, 1971 – Agent nr 1, 1971 – Jeszcze słychać śpiew. I rżenie koni... – starszy wachmistrz Jan Ligenza, 1972 – Droga w świetle księżyca – woźnica, 1973 – Hubal – Michał Karaszewicz-Tokarzewski, generał „Torwid”, 1974 – Karino – działacz na naradzie przed Wielką Pardubicką, 1974 – Łukasz – major, dziadek Łukasza 1976 – 07 zgłoś się (odc. 3 – Dziwny wypadek) – dziadek Jolki Helsztyńskiej, szef szajki złodziei samochodów, 1981 – Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy (odc. 12 Państwo w państwie) – przemawiający na akademii z okazji powstania Hakaty, 1982 – Punkty za pochodzenie – profesor szkoły teatralnej.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Sławomir Lindner na zdjęciach w bibliotece Polona
Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Ludzie urodzeni w Kole Kategoria:Obrońcy Helu (1939) Kategoria:Oficerowie 55 Poznańskiego Pułku Piechoty Kategoria:Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1982