Kulik długodzioby (Numenius americanus) – gatunek dużego ptaka z rodziny bekasowatych (Scolopacidae), zamieszkujący Amerykę Północną. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Morfologia mały|lewo|Kulik długodzioby w locie Wymiary Długość ciała 50–65 cm; rozpiętość skrzydeł 87 cm; masa ciała: samce 445–792 g, samice 630–951 g. Wygląd Wyjątkowo długi dziób w kształcie kosy. Pióra brązowe z czarnymi plamkami na wierzchu. Głowa z drobnymi kreskami. Spód ciała płowy. W locie widoczny cynamonowy spód skrzydeł. Samica jest dużo większa od samca. Młode mają krótszy dziób.
Zasięg, środowisko Gniazda zakłada na trawiastych terenach w środkowej i środkowo-zachodniej części Ameryki Północnej. Zimuje na południe od zasięgu letniego aż po Amerykę Środkową oraz na pacyficznych wybrzeżach USA. Kiedy wędruje, często zobaczyć go można na mokradłach oraz na wybrzeżu.
Ekologia mały|lewo|Jaja w gnieździe Lęgi Wyprowadza jeden lęg w sezonie. Gniazdo to wydrapany dołek w ziemi, wyścielony kamykami, kawałkami kory, odchodami zwierzęcymi, trawą, łodygami, gałązkami i nasionami. W zniesieniu najczęściej 4 jaja. Ich inkubacja trwa 27–31 dni. Pisklęta po wykluciu mają otwarte oczy i są pokryte puchem. Mogą opuścić gniazdo już około 5 godzin po wykluciu.
Pożywienie W skład jego pożywienia wchodzą owady i ich larwy, dżdżownice, skorupiaki morskie (np. krewetki, kraby) i bezkręgowce denne. Czasami zjada też pająki, a sporadycznie ptasie jaja i pisklęta.
Status IUCN od 2008 roku uznaje kulika długodziobego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern); wcześniej, od 2000 roku klasyfikowano go jako gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened), a od 1988 roku jako gatunek najmniejszej troski. W 2017 roku organizacja Partners in Flight szacowała liczebność światowej populacji lęgowej na około 140 tysięcy osobników. BirdLife International uznaje globalny trend liczebności populacji za spadkowy, choć dane z North American Breeding Bird Survey wskazują na stabilny trend liczebności w latach 1966–2015.
Podgatunki Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) uznaje gatunek za monotypowy. Autorzy Handbook of the Birds of the World wyróżniają natomiast dwa podgatunki: N. a. parvus Bishop, 1910 – południowo-środkowa Kolumbia Brytyjska na wschód do południowego Saskatchewan oraz na południe do północno-wschodniej Kalifornii i Dakoty Południowej; zimuje od Kalifornii (nieregularnie dalej na północ po stan Waszyngton) i Luizjany na południe do Meksyku. N. a. americanus Bechstein, 1812 – północno-wschodnia Nevada na wschód do Dakoty Południowej i na południe do środkowego Utah, środkowy Nowy Meksyk, północno-zachodnia Oklahoma i północny Teksas; zimuje od Kalifornii i Teksasu na południe po Meksyk, Gwatemalę i Salwador.
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Bekasowate Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1812 roku