thumb|Jacek Hugo-Bader podczas spotkania z dziennikarzami w siedzibie Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka (2010) Jacek Aleksander Hugo-BaderPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 maja 2014 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (). (ur. 9 marca 1957 w Sochaczewie) – polski dziennikarz i reportażysta, od początku lat 90. do 2022 związany z „Gazetą Wyborczą”.
Życiorys W 1981 ukończył studia pedagogiczne. Pracował jako nauczyciel historii oraz nauczyciel w szkole specjalnej, pedagog szkolny i socjoterapeuta w poradni małżeńskiej. Był również ładowaczem na kolei, wagowym w punkcie skupu trzody chlewnej i sprzedawcą w sklepie spożywczym.
Od 1982 działał w opozycji demokratycznej. Był ostatnim szefem kolportażu Międzyzakładowej Komisji Koordynacyjnej, podziemnej struktury „Solidarności”, wydającej tygodnik „Wola” i drukującej „Tygodnik Mazowsze”.
W „Gazecie Wyborczej” pracował początkowo przy kolportażu. W 1991 po wygranym konkursie dołączył do działu reportażu. W 1992 Jacek Hugo-Bader opublikował na łamach tej gazety reportaż pt. Mezalians, w którym opisał kulisy związku nastoletniej wówczas Moniki Kern (córki Andrzeja Kerna) ze starszym o kilka lat Maciejem Malisiewiczem. Po latach publicyści oceniali, że reportaż wyznaczył w mediach dominującą wówczas interpretację wydarzeń, według której negatywną rolę miał odgrywać wicemarszałek Sejmu.
Jako reportażysta Jacek Hugo-Bader zajął się w szczególności krajami byłego ZSRR. W 2011 udał się w podróż autostopem z Magadanu do Jakucka. Zapis podróży w postaci tekstów i nagrań ukazywał się na bieżąco w „Gazecie Wyborczej”, po czym wraz z nowymi reportażami trafił do wydanej w grudniu tegoż roku książki Dzienniki kołymskie.
W 2016 próbował dokonać prowokacji dziennikarskiej podczas Marszu Niepodległości, charakteryzując się na osobę czarnoskórą (blackface). Opublikował później reportaż dotyczący tego wydarzenia. Bawer Aondo-Akaa za pośrednictwem Instytutu na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris skierował skargę do Rady Etyki Mediów, określając tę publikację jako ksenofobiczną.
W 2022 zaczął prowadzić audycję publicystyczną Plac na rozdrożu w internetowej stacji Radio 357. W tym samym roku zakończył pracę w „Gazecie Wyborczej” w związku z przejściem na emeryturę.
Odznaczenia i wyróżnienia W 2014 odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Otrzymał nagrody: Grand Press (dwukrotnie – w 1999 i 2003) oraz Nagrodę Bursztynowego Motyla im. Arkadego Fiedlera (w 2010 za książkę Biała gorączka). Ponadto Biała gorączka została w 2010 nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia. Dwukrotnie nominowany do Nagrody Literackiej „Nike” za W rajskiej dolinie wśród zielska (2013) i za Skuchę (2017). W 2012 za Dzienniki kołymskie został uhonorowany nagrodą „Czwarty Żywioł”, przyznawaną głosami publiczności 9. Festiwalu Podróżników Trzy Żywioły w Krakowie.
Twórczość Reportaże Biała gorączka, Wołowiec: Czarne, 2009, ; tłum. na język ukraiński: Біла гарячка, Kijów: Tempora, 2012, . W rajskiej dolinie wśród zielska, Warszawa: Prószyński i S-ka, 2002, ; Wołowiec: Czarne, 2010, . Dzienniki kołymskie, Wołowiec: Czarne, 2011, . Chłopcy z motylkami, Warszawa: Agora, 2013, . Długi film o miłości. Powrót na Broad Peak, Kraków: Znak, 2014, . Skucha, Wołowiec: Czarne, 2016, . Audyt, Warszawa: Agora 2018, . Szamańska choroba, Warszawa: HBM Hugo-Bader Media, 2020, .
Filmy dokumentalne Ślad po mezuzie (1998), scenariusz i reżyseria Zamek z cyklu Nasz spis powszechny (2002), scenariusz i reżyseria Jacek Hugo-Bader. Korespondent z Polszy (2007), scenariusz i reżyseria [dostęp 2016-09-02].
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Członkowie Międzyzakładowych Komisji Koordynacyjnych Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” Kategoria:Członkowie podziemnych struktur Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” Kategoria:Ludzie urodzeni w Sochaczewie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy reportażyści Kategoria:Urodzeni w 1957