Liczba Reynoldsa magnetyczna – w dynamice plazmy stosunek natężenia pola magnetycznego wzbudzonego w płynącej plazmie do natężenia zewnętrznego pola magnetycznego
Jest to parametr bezwymiarowy określający zachowanie plazmy w przybliżeniu magnetohydrodynamicznym.
Liczba Reynoldsa magnetyczna może służyć jako kryterium wmrożenia pola magnetycznego. W przypadku dużych LRM pole magnetyczne jest wmrożone, w przypadku małych – swobodnie przenika do plazmy.
Liczbę Reynoldsa magnetyczną określa wzór:
gdzie: – przewodność zależna tylko od właściwości plazmy, – charakterystyczny wymiar liniowy plazmy, – prędkość ruchu ośrodka, – prędkość światła.
Prawdziwa jest też zależność:
gdzie: – liczba Stewarta, – liczba Alfvéna.
Liczba ta nazwę swoją wzięła od Osborne’a Reynoldsa – irlandzkiego inżyniera.
Związkiem wyjściowym do wyprowadzenia liczby Reynoldsa magnetycznej jest jedno z podstawowych równań magnetycznej dynamiki gazów. Równanie dyfuzji pola magnetycznego opisujące odstępstwa od prawa wmrożenia
gdzie: – prędkość ruchu ośrodka, – natężenia pola magnetycznego.
Następnie, sposobem przyjętym w teorii podobieństwa, analizę równania różniczkowego przeprowadza się poprzez ocenę rzędu wielkości stosunku różnych wyrazów (otrzymane wielkości bezwymiarowe nazywane są liczbami podobieństwa). Zatem pierwszy wyraz prawej strony równania opisuje pole wmrożone i ma rząd wielkości
Drugi wyraz opisuje dyfuzję pola magnetycznego i ma rząd wielkości
Stosunek tych wyrazów to szukany parametr
Bibliografia A.W. Czernietski, Wstęp do fizyki plazmy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1971. D.A. Frank-Kamieniecki, Wykłady z fizyki plazmy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1968.
Kategoria:Fizyka plazmy Reynoldsa, Magnetyczna Kategoria:Wielkości fizyczne nazwane od osób