SDI (pierwotnie Szybki Dostęp do InternetuNazwę tę Telekomunikacja Polska SA wybrała w październiku 1999 spośród setek propozycji nadesłanych za pomocą ankiety internetowej skierowanej do potencjalnych klientów usługi., później Stały Dostęp do Internetu) – usługa Telekomunikacji Polskiej SA polegająca na udostępnianiu klientom terminalu HIS-NT (Home Internet Solution) produkcji firmy EricssonNa początku XXI wieku produkcję terminali przeniesiono z Australii do Polski – do firmy RWT – Telefony Polskie SA (obecnie Radomska Wytwórnia Telekomunikacyjna SA w likwidacji), która zajmowała się wdrażaniem systemu w Polsce., który za pomocą analogowej linii telefonicznej abonenta łączy się z urządzeniem HIS-NAE znajdującym się w centrali telefonicznej. Początkowo umowa z Ericsson New Zealand opiewała na kwote $30mil. SDI było pierwszą masową, ogólnopolską usługą umożliwiającą uzyskanie stałego dostępu do Internetu.
SDI rozpoczęło swoją historię 29 listopada 1999 roku będąc początkowo oferowane w trybie eksperymentalnym. 15 września 2001 Telekomunikacja Polska S.A. zakończyła okres pilotażowy i oficjalnie wprowadziła SDI do swojego wachlarza usług komercyjnych informując jednocześnie o 40,5 tysiącach aktywnych użytkowników. W szczycie popularności obsługiwanych było 80 tys. klientów. 11 lat od uruchomienia w listopadzie i grudniu 2010 roku TP SA poinformowała abonentów usługi o zakończeniu jej świadczenia od 1 stycznia 2011 roku.
Użytkownicy SDI mieli zapewniony stały dostęp do Internetu z prędkością maksymalną 115,2 kb/s oraz stały adres IP. Można było również korzystać z telefonu w czasie korzystania z Internetu. Wiązało się to jednak ze spadkiem przepustowości do około 70 kb/s.
W niektórych częściach kraju (np. w Gliwicach) usługa SDI realizowana była przez TPSA oprócz systemu HiS również za pomocą systemu CX-IPair firmy Computex.
W latach 1999–2004 TP SA zakupiła urządzenia dostępowe dla ponad 125 000 linii abonenckich. Obecnie usługa SDI nie jest już sprzedawana i ustąpiła miejsca łączu DSL i Neostradzie (ADSL).
Koszt własny jednego kompletu urządzeń instalowanego u klienta i na centrali TP SA szacowała na około 500 dolarów planując pełną amortyzację w okresie maksimum 3 lat.
Koszt instalacji w okresie pilotażowym wynosił 818,85 PLN (netto, 999 brutto). 15 września 2001 zmniejszył się do 500 PLN (netto, 535 brutto) umowa na czas określony – 24 miesiące, lub 800 PLN (netto, 856 brutto) umowa na czas nieokreślony. Abonament w okresie pilotażowym wynosił 131,15 (netto, 160 brutto), potem 130 (netto, 158,6 brutto).
Usługa SDI stanowiła często dostęp do sieci Internet w osiedlowych sieciach komputerowych.
Przypisy
Kategoria:Usługi telekomunikacyjne Kategoria:Urządzenia dostępowe (Internet) Kategoria:Telekomunikacja Polska