thumb|Tadeusz Sulimirski z synem Wojciechem, wtedy podchorążym, na ulicy we Lwowie 3 czerwca 1930 r. Tadeusz Sulimirski herbu Lubicz (ur. 31 października 1866 w Łączkach, zm. 1940 we Lwowie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 31 października 1866 w Łączkach, w ówczesnym powiecie jasielskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa Jana Sulimirskiego (1839–1910) i Bolesławy z Rogoyskich (1840–1881). Miał sześcioro rodzeństwa: Marię (1863–1941), Bolesława (1863–1943), Leontynę (1865–1957), Zygmunta (1870–1915), Kazimierza (ur. 1872), majora kawalerii pospolitego ruszenia i Wita (1874–1943).

Służba w cesarskiej i królewskiej Armii W 1883 roku ukończył naukę w Szkole Kadetów Kawalerii w Hranicach (Kavalleriekadettenschule in Mährisch Weißkirchen) i rozpoczął studia w Akademii Handlowej w Wiedniu, lecz wkrótce z nich zrezygnował. 21 maja 1886 roku rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. Do 1 sierpnia 1896 roku był oficerem Galicyjskiego Pułku Ułanów Nr 2 w Tarnowie. W latach 1893–1894 pełnił funkcję oficera prowiantowego pułku. W 1894 został przydzielony z macierzystego oddziału do Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 2. Od 1 października 1894 do 1 sierpnia 1895 był słuchaczem Kursu Telegraficznego. W latach 1905–1912 dowodził szwadronem w Galicyjskim Pułku Ułanów Nr 1 we Lwowie. W latach 1907–1908 w Wiedniu był słuchaczem ośmiomiesięcznego kursu dla oficerów sztabowych. W 1912 roku wyznaczony na stanowisko dowódcy II dywizjonu w Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 1 we Lwowie, a rok później awansowany na majora. Z chwilą mobilizacji mianowany dowódcą dywizjonu kawalerii (Kavalleriedivision) w 43 Dywizji Piechoty Obrony Krajowej, Feldmarschalleutnanta Alberta Schmidta von Georgenegg. W skład dywizjonu weszły 5 i 6 szwadrony pułku ułanów Obrony Krajowej Nr 1.

W czasie I wojny światowej (do kwietnia 1916 roku) dowodził wspomnianym wyżej dywizjonem na froncie galicyjskim. Następnie został przydzielony do Pułku Piechoty Obrony Krajowej Nr 20 na froncie włoskim, w Tyrolu i Gorycji, dowódca grupy kawalerii w dolinie Astico i dowódca batalionu. 10 października 1916 został przydzielony do Kadry Pułku Strzelców Konnych Nr 1 w Fulnek. Od 10 lutego 1917 do 31 października 1918 był przydzielony do Pułku Strzelców Nr 34 na froncie wołyńskim nad Stochodem dowodząc batalionem, a następnie pułkiem. W tym samym roku awansowany na pułkownika.

Służba w Wojsku Polskim Uczestniczył w obronie Lwowa. Od 28 listopada 1918 roku pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej przy Dowództwie „Wschód”. 19 marca 1919 roku został komendantem miasta i placu we Lwowie. 4 sierpnia tego roku objął stanowisko sztabowego oficera inspekcyjnego kawalerii przy Dowództwie Okręgu Generalnego „Łódź”. 16 października 1919 został mianowany dowódcą 1 Pułku Strzelców Konnych (Dragonów)Dz. Rozk. Wojsk. Nr 95 z 26 listopada 1919, poz. 3686.. Faktycznie nie dowodził ponieważ poszczególne dywizjony walczyły oddzielnie jako jazda dywizyjna. Między innymi I dywizjon w składzie Grupy gen. Bonin’a (eks 7 Dywizja Strzelców Polskich). IV wołyński dywizjon mjr Feliksa Jaworskiego do grudnia stacjonował w Hrubieszowie, a później walczył na froncie poleskim w składzie 9 Dywizji Piechoty. 15 listopada 1919 został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku i równocześnie mianowany dowódcą 4 Brygady JazdyDz. Rozk. Wojsk. Nr 97 z 27 grudnia 1919, poz. 4029.. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej.

Na stanowisku liniowym pozostał do czerwca 1920 roku. Z powodu złego stanu zdrowia przeniesiony do służby sztabowej. 23 lipca objął obowiązki zastępcy dowódcy Okręgu Generalnego „Kielce” w KielcachDziennik Rozkazów Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” Nr 66 z 29 lipca 1920 roku, pkt 2 Mianowania.. W listopadzie 1921 roku został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu.

Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz dekretem z 10 września 1922 roku przeniósł go z dniem 1 września 1922 roku w stan spoczynku, w stopniu generała brygady z prawem noszenia munduruDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 36 z 30 września 1922 roku, s. 743.. Jako emerytowany generał brygady zatrzymany został w służbie czynnej. Powierzono mu obowiązki kontrolera remontu przy Departamencie II Jazdy Ministerstwa Spraw Wojskowych. 26 października 1923 roku Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała brygadyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.. W lutym 1924 roku objął stanowisko inspektora remontu przy Generalnym Inspektorze JazdyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 16 lutego 1924 roku.. Ostatecznie Minister Spraw Wojskowych zwolnił go z czynnej służby z dniem 31 grudnia 1924 rokuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 103 z 2 października 1924 roku..

Na emeryturze pracował dorywczo w przedsiębiorstwie naftowym swojego brata Wita. W listopadzie 1939 roku aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i osadzony w więzieniu Brygidki we Lwowie. Współwięźniem generała był lwowski architekt i poeta, kpt. Marian Hełm-Pirgo. Z jego relacji wynika, że generał w następstwie trudnych warunków więziennych zachorował na przewlekłe zapalenie nerek. W lutym 1940 roku przeniesiony został do więziennego szpitala, lecz po kilku dniach zmarł.

Życie prywatne Tadeusz Sulimirski był żonaty z Bohdaną (Bogdaną) z Kaczkowskich (ur. ok. 1870, zm. ok. 1941 w Kazachstanie). Została aresztowana na drugi dzień po zatrzymaniu męża. Po pewnym czasie zwolniona z więzienia. W kwietniu 1940 deportowana do Kazachstanu, w rejon Semipałatyńska, gdzie zmarła z głodu.

Miał czworo dzieci: Felicja (1897–1918), uczestniczyła w obronie Lwowa jako kurierka. Zmarła 22 listopada 1918 w następstwie rany postrzałowej otrzymanej dzień wcześniej na ulicy Fredry 21, Bogdana (1898), Irena (1903–1982) Wojciech Jan (1910–1983), w Roczniku Oficerskim z 1932 figuruje jako Jan Wojciech Marian Sulimirski (ur. 22 czerwca 1910), podporucznik 20 pułku ułanów Króla Jana III Sobieskiego ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1931, w czasie kampanii wrześniowej 1939 był adiutantem generała brygady Wacława Scewola-Wieczorkiewicza, a później oficerem 1 Dywizji Pancernej generała brygady Stanisława Maczka.

Awanse kadet – ze starszeństwem z 1 listopada 1888 kadet–zastępca oficera – 1 maja 1889 ze starszeństwem z 1 listopada 1888 porucznik (niem. Leutnant) – starszeństwo z 1 maja 1890 nadporucznik (niem. Oberleutnant) – starszeństwo z 1 listopada 1894 rotmistrz (niem. Rittmeister) – 1 listopada 1901 major – 1 maja 1913 podpułkownik (niem. Oberstleutnant) – 1 listopada 1915 pułkownik (niem. Oberst) – 1 listopada 1918 generał brygady – 10 września 1922 roku z dniem 1 września 1922 roku, zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku

Zobacz też Generałowie polscy Generałowie i admirałowie II Rzeczypospolitej Generałowie II Rzeczypospolitej Polskiej awansowani w 2007 r. Generałowie polscy w niewoli Uczestnicy obrony Lwowa pochowani na cmentarzu Orląt

Przypisy

Bibliografia

Henryk P. Kosk, Apel żałobny dowódców września, Polska Zbrojna, Zbigniew Gnat-Wieteska, 1 Pułk Strzelców Konnych - tradycje i udział w wojnie 1939 r., Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej, zeszyt 1, Przedsiębiorstwo Wielobranżowe „Mikromax” Sp. z o.o., Warszawa 1989, , s. 8, Józef Mularczyk, Zarys historii wojennej 1-go Pułku Strzelców Konnych, Warszawa 1931, Rocznik oficerski 1924, s. 313, 531, 559, 580, 626, 635, 1406, Rocznik oficerski 1932, s. 172, 647, Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 322, 251, 959,

Kategoria:Dowódcy 1 Pułku Strzelców Konnych (II RP) Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie kawalerii II Rzeczypospolitej przeniesieni do korpusu generałów Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy i obywatele polscy – więźniowie Brygidek (1939–1941) Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Tadeusz Sulimirski Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Zmarli na zapalenie nerek