Szlak zrywkowy – szlak wycięty w drzewostanie, umożliwiający przeprowadzenie transportu drewna od pnia do stosu (składnicy przyzrębowej). Zasadniczym elementem technicznym szlaków jest odstęp między nimi – uzależniony przede wszystkim od wieku drzewostanu.
Wyróżnia się cztery zasadnicze systemy szlaków zrywkowych: System szlaków prostopadłych do drogi wywozowej, gdzie składnice znajdują się na końcu każdego ze szlaków.Zaletami takiego systemu jest: Prostota wykonania, Drewno zrywane jest po najkrótszej trasie.Wadami są: Duża liczba składnic, Mało drewna na składnicach. System szlaków zrywkowych w „jodełkę”. Są tu szlaki zbiorcze, które wpadają do składnicy i szlaki zwykłe, dochodzące do zbiorczych. W tym przypadku jest jedna duża składnica.Zalety: Mała liczba składnic, Dużo drewna na każdej składnicy, Lepsze udostępnienie terenu leśnego.Wady: Wydłuża się odległość zrywki, Więcej wycina się drzew, Gleba na szlaku zbiorczym jest mocno ubita, uszkadzane są korzenie drzew przy szlaku. System szlaków pod kątem 45 stopni do drogi wywozowej, system podobny do poprzedniego: jest jedna duża składnica.Zalety: Mała liczba składnic, Dużo drewna na składnicachWady: Znacznie wydłuża się odległość zrywki. System szlaków zrywkowych wpisany w naturalną rzeźbę terenu, ma zastosowanie praktyczne w górach, gdzie inne systemy są nieprzydatne. Ograniczającym elementem są spadki podłużne i poprzeczne.
Kategoria:Leśnictwo