thumb|250px|Chrystus Pantokrator na fresku w bazylice św. Franciszka w Asyżu
thumb|200px|Rzeźba Maryi z Dzieciątkiem w katedrze w Altenbergu otoczona mandorlą Mandorla (z wł. migdał) – w malarstwie i płaskorzeźbie owalna aureola otaczająca postać Jezusa, czasem także postać Maryi.
Mandorla symbolizuje i podkreśla boską naturę przedstawianej postaci. Najczęściej występuje przy przedstawieniach transfiguracji oraz Zbawiciela w siłach.
Jest to jeden z najstarszych motywów w sztuce sakralnej, bardziej archaiczny od powszechnie znanej aureoli w kształcie tarczy słonecznej. Mandorla najprawdopodobniej powstała w Egipcie, gdzie dominowali monofizyci. Najliczniej zachowana jest jednak w dziełach europejskiej sztuki romańskiej i wczesnośredniowiecznej, a także w sztuce bizantyńskiej.
Na początku przyjmowała kształt migdału (od którego wzięła nazwę) i miała kolor biały, symbolizujący czystość i boskość, lub biało-niebieski (kolor niebieski symbolizuje boską tajemnicę, ale także niebo). Potem przyjmowała także inne kształty (np. rombu) i kolory (m.in. czerwony). Pojawiało się też kilka mandorli na jednym obrazie, co miało wskazywać na różne aspekty boskości postaci.
Catherine Blackledge w swojej książce Wagina. Sekretna historia kobiecej siły wiąże mandorlę z pradawnym kultem waginy, uznając ją za symbol kobiecych narządów płciowych.
Mandorla występuje również w malarskich przedstawieniach wizerunku Buddy.
Zobacz też vesica piscis
Przypisy
Galeria
Kategoria:Symbole religijne Kategoria:Sztuka sakralna