thumb|Grób Sławosza Szydłowskiego na cmentarzu Powązkowskim Sławosz Mieczysław Szydłowski (ur. 20 lipca 1894 w Staszówku, zm. 24 stycznia 1952 w Warszawie) – polski działacz niepodległościowy, lekkoatleta, olimpijczyk, rotmistrz rezerwy Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Władysława i Kornelii z Zembrowskich, urodzony 20 lipca 1894 w folwarku Staszówek, w ówczesnym powiecie sandomierskim guberni radomskiej. Od 5 lipca 1912 do 15 sierpnia 1914 należał do Polskich Drużyn Strzeleckich oraz Polowych Drużyn Sokolich. 29 czerwca 1913 zakończył naukę w siódmej klasie c. k. II Szkoły Realnej we Lwowie ze zdanym egzaminem dojrzałości. Następnie rozpoczął studia w c. k. Szkole Politechnicznej we Lwowie na kierunku inżynieria górnicza, które przerwał, gdy 16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Początkowo służył w Legionie Wschodnim, a następnie w 2 szwadronie kawalerii Zbigniewa Dunin-Wąsowicza. Wraz z 2 pułkiem ułanów w składzie II Brygady, przeszedł całą kampanię karpacką, bukowińską i wołyńską. 13 czerwca 1915 został ranny podczas szarży pod Rokitną. W 1917 ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii przy 2 pułku ułanów. W tym też roku, po kryzysie przysięgowym internowano go w Synowódzku Wyżnym, a następnie w 1918 został osadzono w obozie w Huszt na Węgrzech. Po zwolnieniu, zapisał się w roku szkolnym 1918/19 na drugi rok inżynierii górniczej na Politechnice Lwowskiej.

3 listopada 1918 wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego i podczas wojny polsko-ukraińskiej brał udział w walkach o Lwów i Małopolskę Wschodnią, jako dowódca plutonu, a następnie kompanii w Grupie R. Abrahama. 18 grudnia tego roku został awansowany na stopień podporucznika. Uczestniczył m.in. w bitwach pod Bartatowem, Laszkami, Sokolnikami, Gródkiem Jagiellońskim oraz Trembowlą. W sierpniu 1919 został przydzielony do 1 pułku szwoleżerów Armii gen. Hallera, a następnie do sztabu tej armii, gdzie służył w charakterze dowódcy szwadronu honorowego. W lutym 1920 został odkomenderowany do przygotowawczego Obozu Olimpijskiego we Lwowie. W sierpniu 1920 przydzielono go do sztabu 8 Brygady Jazdy, a następnie do 108 pułku ułanów, wraz z którym w czasie wojny polsko-bolszewickiej brał udział w drugiej fazie Bitwy Warszawskiej. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 27 grudnia 1921 ogłoszono skreślenie go z listy oficerów na mocy orzeczenia Sądu Honorowego dla oficerów młodszych przy 40 pułku piechoty we Lwowie. Na mocy orzeczenia Oficerskiego Sądu Honorowego 20 pułku ułanów z 18 grudnia 1923 prezydent RP anulował dekret o skreśleniu z listy oficerów i przyjął go do Rezerwy armii w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 93,5 lokatą, wcielając do 20 pułku ułanów w Rzeszowie. Za udział w walkach prowadzonych przez Legiony Polskie oraz Detachement rtm. Abrahama, 10 sierpnia 1922 został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy.

2 lipca 1921 odkomenderowano go do Centralnej Wojskowej Szkoły Gimnastyki i Sportów w Poznaniu, gdzie nabył uprawnienia instruktorskie z zakresu lekkoatletyki, gimnastyki oraz szermierki, a następnie pracował tam jako instruktor lekkiej atletyki. Równocześnie był adiutantem mjr. Romana Abrahama przy Naczelnej Komendzie Wojsk Powstańczych i w 1921 uczestniczył w III powstaniu śląskim. Po powrocie z Górnego Śląska do Poznania rozpoczął naukę w Studium Wychowania Fizycznego przy Uniwersytecie Poznańskim. W lutym 1922 przeniesiono go do 20 pułku ułanów w Rzeszowie, a następnym miesiącu został zwolniony do rezerwy. W 1922 przez osiem miesięcy prowadził gospodarstwo rolno-przemysłowe w powiecie Stopnica. Następnie rozpoczął roczny kurs w Wyższej Szkole Handlu Zagranicznego we Lwowie, który ukończył z wynikiem dobrym w 1923. 25 listopada 1924 przeniesiono go do rezerwy.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego początkowo był urzędnikiem w Banku Ziemian we Lwowie, a po przeprowadzeniu się do Warszawy został zatrudniony w Sieleckich Zakładach Chemicznych, gdzie pracował do 1928 . Następnie przez trzy miesiące był sprzedawcą w firmie D. Gestetner Ltd. London, a potem znalazł zatrudnienie w firmie L. Spess i Syn. 15 grudnia 1931 został urzędnikiem w Wydziale VI Izby Skarbowej Grodzkiej.

Na stopień rotmistrza rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.

Po wybuchu II wojny światowej, w czasie okupacji niemieckiej był zatrudniony w Głównym Urzędzie Celnym. Brał udział w działalności konspiracji Armii Krajowej, a ponadto ukrywał się pod nazwiskami „Stanisław Stachowski” oraz „Stanisław Wolski”. W 1944 walczył w powstaniu warszawskim.

Po zakończeniu wojny był działaczem w strukturach AZS.

Zmarł 24 stycznia 1952 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 92-4-21).

Kariera sportowa Był jednym z pierwszych wybitnych lekkoatletów niepodległej Polski. Specjalizował się w rzutach. trzynaście razy zdobywał tytuł mistrza Polski: rzut dyskiem – 1920, 1922, 1923, 1924 i 1925 rzut młotem – 1923 rzut oszczepem – 1920, 1921, 1922, 1923 i 1934 rzut oszczepem oburącz – 1921 i 1927 Pięć razy był wicemistrzem Polski: pchnięcie kulą – 1920 i 1923, rzut dyskiem – 1927 i rzut oszczepem – 1925 i 1926. Zdobył również brązowe medale w rzucie dyskiem (1921 i 1926) i rzucie oszczepem (1927).

Był pięciokrotnym rekordzistą Polski w rzucie oszczepem (trzykrotnie), dyskiem i młotem.

31 maja 1914 zajął pierwsze miejsce w rzucie oszczepem w czasie międzynarodowych zawodów sportowych, które odbywały się we Lwowie. W 1920 znalazł się w gronie zawodników nominowanych do kadry na Igrzyska Olimpijskie, jednak z powodu wojny z bolszewikami, Polska nie wysłała ostatecznie reprezentacji na te zawody.

Wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w 1924 w Paryżu, gdzie był chorążym polskiej reprezentacji. Startował w rzucie dyskiem i rzucie oszczepem, ale odpadł w eliminacjach. Zwyciężył za to w tych konkurencjach podczas Letnich Mistrzostw Świata Studentów w Warszawie w tym samym roku. Czterokrotnie wystąpił w meczach reprezentacji Polski (w latach 1922–1931).

Startował w barwach Pogoni Lwów (1913–1924) i AZS Warszawa (1924–1931). W 1931 zakończył uprawianie sportu.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3030 – 10 sierpnia 1922 Krzyż Niepodległości – 4 lutego 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1931 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i rozwoju sportu” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Krzyż Obrony Lwowa Odznaka Honorowa „Orlęta” Brązowy Medal Waleczności (Austro-Węgry)

Przypisy

Bibliografia

Bogdan Tuszyński, Polscy olimpijczycy XX wieku t. 2., Wrocław 2004, .

Kategoria:Członkowie Polowych Drużyn Sokolich Kategoria:Członkowie Polskich Drużyn Strzeleckich Kategoria:Internowani w Huszt Kategoria:Lekkoatleci AZS Warszawa Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1924 Kategoria:Lekkoatleci Pogoni Lwów Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Obrony Lwowa Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polscy dyskobole Kategoria:Polscy kulomioci Kategoria:Polscy lekkoatleci na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Polscy młociarze Kategoria:Polscy olimpijczycy (Paryż 1924) Kategoria:Polscy oszczepnicy Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1952 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918