Sum 41 – kanadyjski zespół rockowy pochodzący z Ontario założony w 1996. W skład ostatniej formacji przed rozwiązaniem w 2025 wchodzili: Deryck Whibley (wokal prowadzący, gitara rytmiczna, keyboard), Jason McCaslin (gitara basowa, wokal wspierający), Dave Baksh i Tom Thacker – (gitary prowadzące, wokale wspierające) oraz Frank Zummo – perkusja.
W 1999 zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Island Records. Od tego czasu grupa wydała cztery albumy studyjne, wszystkie osiągnęły status platynowej płyty na terenie Kanady. Największy sukces spośród dotąd wydanych albumów grupy odniósł All Killer No Filler – nagranie zdobyło trzykrotnie status platynowej płyty w Kanadzie oraz jednokrotnie w USA. Album był promowany przez singel "Fat Lip", który osiągnął 1. miejsce na liście Modern Rock Tracks. Drugi singel z albumu, "In Too Deep", uplasował się na 10. miejscu listy Modern Rock Tracks.
Zespół ceniony jest za organizowanie długich tras koncertowych (średnio 300 koncertów w roku) trwających nierzadko dłużej niż półtora roku. Grupa była siedmiokrotnie nominowana do Nagrody Juno (kanadyjski odpowiednik Nagrody Grammy), dwukrotnie będąc jej laureatem (Najlepszy Zespół za 2002 i Album Rockowy za 2005 (za Chuck)). Zespół był trzykrotnie nominowany do nagrody Canadian Independent Music Awards; w 2004 formacja została laureatem Woodie Award za "duży wpływ na kulturę rockową". Zespół był kandydatem do nagrody magazynu Kerrang! w kategorii "Najlepszy Koncert" (2003).
Historia Początki i Half Hour of Power (1996–2000) thumb|left|Deryck Whibley w trakcie koncertu Nazwa grupy wzięła się stąd, że zespół powstał 41 dni po rozpoczęciu lata. Początkowo zespół grał covery utworów zespołu NOFX i nazywał się Kaspir, nazwa została zmieniona 28 września 1996, kiedy grupa grała support przed zespołem Supernova.
W 1998 grupa nagrała demo na kasecie magnetofonowej, nagranie zostało rozesłane do lokalnych wytwórni muzycznych z nadzieją na podpisanie kontraktu. Nagrania są rzadkością i stanowią rarytas dla fanów grupy, ponadto stanowią jedyny ślad działalności gitarzysty Richarda Roya z Sum 41.
W latach 1999–2000 grupa nagrała materiał na swoje dwie pierwsze płyty DVD – Introduction to Destruction i Cross The T’s and Gouge Your I’s, które zawierają kilka incydentów z udziałem członków formacji (np. próbę kradzieży pieniędzy z kasy pizzerii dokonaną za pomocą pistoletów na wodę oraz kilkuminutowy taniec do utworu "Makes No Difference" naprzeciwko teatru).
27 lipca 2000 Sum 41 wydał pierwszy minialbum pt. Half Hour of Power, z którego pochodzi pierwszy singiel zespołu, "Makes No Difference". Utwór posiada dwie wersje teledysku – pierwszy jest kompilacją filmów i ilustracji wysłanych do wytwórni płytowej, drugi zaś przedstawia grupę wykonującą utwór w trakcie domowej imprezy.
All Killer No Filler i Does This Look Infected? (2001–2003) Pierwszy album studyjny Sum 41, All Killer No Filler, został wydany 8 maja 2001. "Fat Lip", pierwszy singiel promujący album, okazał się sukcesem komercyjnym – osiągnął 1. miejsce na liście Modern Rock Tracks. Po wydaniu "Fat Lip" zespół wydał dwa kolejne single – "In Too Deep" i "Motivation". Żartobliwy teledysk do "In Too Deep" przedstawia zespół grający utwór w czasie konkursu nurkowego, w którym muzycy konkurują z profesjonalnymi sportowcami; teledysk do "Motivation" przedstawia grupę grającą piosenkę w małym pokoju. Zespół spędził cały rok 2001 na trasie koncertowej – grupa zagrała ponad 300 koncertów, by w następnym tygodniu po zamachach na World Trade Center wrócić do studia nagraniowego w celu nagrania kolejnego albumu. Zespół przełożył zaplanowane na październik i listopad koncerty na 2002.
26 listopada 2002 Sum 41 wydał swój drugi album studyjny, Does This Look Infected?. Specjalna edycja albumu została poszerzona o DVD pt. Cross The T’s and Gouge Your I’s.. Whibley skomentował album: "Nie chcieliśmy nagrać albumu, który brzmiałby tak jak poprzedni, nienawidzę, gdy zespół nagrywa kilka takich samych albumów". Pierwszym singlem promującym album był "Still Waiting", zaś drugim "The Hell Song". Teledysk do "The Hell Song" przedstawia zespół jako lalki uosabiające członków grupy (zabawki mają przyklejone zdjęcia członków formacji do głów), ponadto w teledysku można zobaczyć takie postacie jak Ozzy Osbourne i Pamela Anderson. Następny singiel, "Over My Head (Better Off Dead)", został wydany jedynie w Kanadzie i na stronie internetowej zespołu i jest kompilacją urywków z koncertów grupy. Wideo zostało dołączone do DVD Sake Bombs and Happy Endings (2003).
Chuck i Demokratyczna Republika Konga (2004–2006) Pod koniec maja 2004 zespół odbył podróż do Demokratycznej Republiki Konga wraz z organizacją charytatywną War Child w celu sporządzenia filmu dokumentalnego o wojnie domowej. Kilkanaście dni po przyjeździe wybuchła bitwa w mieście Bukavu, kilka kilometrów od miejsca tymczasowego zamieszkania zespołu.
Zespół chciał odczekać, aż bombardowanie się skończy, ono trwało jednak kilka dni. Delegat Organizacji Narodów Zjednoczonych, Charles "Chuck" Pelletier, skontaktował się z wojskami kanadyjskimi w celu wynajęcia kilku transportowców, które mogłyby przewieźć klientów hotelu w bezpieczne miejsce. Po sześciu godzinach zespół wraz z 40 innymi cywilami zostali doprowadzeni do opancerzonych wozów pod eskortą policji, którymi wyjechali poza granice miasta.
W dowód uznania dla Pelletiera Sum 41 nazwał swój nowy album Chuck, który został wydany 12 października 2004. Wydany 29 listopada 2005 przez War Child film dokumentalny Rocked: Sum 41 in Congo zawiera przeżycia zespołu z podróży do Konga – materiał był nadawany na antenie telewizji MTV. Pierwszym singlem z albumu Chuck był "We’re All to Blame", zaś drugim "Pieces", stosunkowo niepasująca do reszty repertuaru grupy piosenka osiągnęła 1. miejsca na listach przebojów w Kanadzie. Następnym singlem był "Some Say", wydany jedynie w Kanadzie i Japonii. Ostatnim singlem z płyty był "No Reason", wydany w tym samym czasie co "Some Say" jedynie w Europie i USA, gdzie uplasował się na 16. miejscu listy Modern Rock Tracks.
21 grudnia 2005 zespół wydał album koncertowy pt. Happy Live Surprise jedynie na terenie Japonii. Film zawiera koncert z London w stanie Ontario, producentem nagrania jest Whibley. 7 marca 2006 wydany został jedynie dysk CD pt. Go Chuck Yourself.
Odejście Baksha i Underclass Hero (2006–2008) thumb|left|Perkusista grupy Steve Jocz w trakcie śpiewania utworu „Pain for Pleasure” 11 maja 2006 Dave Baksh poinformował opinię publiczną o odejściu z Sum 41 i dołączeniu do zespołu Brown Brigade, która gra muzykę "klasycznie metalową". Baksh za powód odejścia podał "różnice zdań i rozbieżne wizje co do przyszłości zespołu", przyznał jednak, że pozostaje w dobrych stosunkach z członkami grupy. Dzień później Whibley potwierdził odejście gitarzysty z zespołu i poinformował, że na miejsce Baksha zespół przyjmie jedynie gitarzystę koncertowego, który nie będzie miał wpływu na przyszłość i kierunek rozwoju zespołu, a także nie będzie pojawiał się wraz z zespołem w teledyskach, na fotografiach, czy wywiadach.
Nagrania do albumu Underclass Hero rozpoczęły się 6 listopada 2006, zaś zakończyły się 14 marca 2007. Album został wydany 9 dni po wydaniu pierwszego singla promującego album, "Underclass Hero", 24 lipca 2007. Nagranie zadebiutowało na 7. miejscu w USA, co jest do dzisiaj największym osiągnięciem zespołu. Album był nominowany do nagrody Juno w kategorii "Album Rockowy Roku", przegrał rywalizację z Them vs. You vs. Me zespołu Finger Eleven.
17 kwietnia 2007 zespół wydał utwór "March of the Dogs", dostępy jedynie w serwisie iTunes. Pomimo tego, że utwór nie był singlem, zespół postanowił wydać go wcześnie, gdyż, jak powiedział Whibley, "album nie pojawi się wcześniej niż w lecie". Whibley został skrytykowany za tekst piosenki, zwłaszcza za metaforę, w której "zabija prezydenta" (muzykowi grożono procesem sądowym i deportacją z kraju). Z albumu pochodzą jeszcze dwa single – "Walking Disaster" i "With Me".
W październiku 2007 zespół rozpoczął trasę koncertową promującą Underclass Hero, zatytułowaną Strength In Numbers Tour (zespołowi towarzyszyła formacja Finger Eleven). Każdy z koncertów otwierał występ grupy Die Mannequin. W trakcie trasy Whibley doznał kontuzji w postaci wypadnięcia dysku, z powodu czego odwołano resztę koncertów. Gdy Whibley powrócił do zdrowia, zespół wznowił trasę koncertową w marcu 2008. Trasa została zakończona na początku lipca 2008, kiedy zespół rozpoczął przygotowania do nagrania nowego albumu.
Kompilacja największych hitów i nowy album (od 2008) 7 sierpnia 2008 w wywiadzie dla jednej z gazet McCaslin poinformował, że zespół nie wyrusza w kolejną trasę koncertową – zamierza wygospodarować czas, by "robić inne rzeczy". Po kilku tygodniach nieformalnego zawieszenia działalności zespołu grupa zaczęła przygotowania do nagrania nowego albumu. McCaslin zaczął pracować nad albumem swojej nowej grupy, The Operation M.D.; Jocz wyruszył w trasę koncertową z zespołem The Vandals, Whibley koncertował ze swoją żoną, Avril Lavigne.
Sum 41 wydało magazyn, w którym znalazła się adnotacja, że w związku z sukcesem Underclass Hero, zespół na życzenie Universal Music ma wydać minialbum w 2009. Whibley powiedział jednak, że EP swoimi rozmiarami kwalifikuje się już pod album studyjny. Zespół zaczął nagrania pod koniec 2008, z zamiarem wydania nowego albumu na wiosnę 2009 i wyruszenia w trasę latem<.
26 listopada 2008 Sum 41 wydał kompilację największych hitów All the Good Shit (w Japonii). Album zawiera wcześniej niewydany utwór, "Always", a także DVD zawierające wszystkie teledyski zespołu. W lutym 2009 grupa poinformowała, że z powodu sukcesu albumu zostanie on wydany na całym świecie z inną oprawą graficzną. 17 marca wydano drugą wersję kompilacji (na całym świecie).
15 lutego 2009 Whibley zamieścił na stronie internetowej zespołu notatkę, w której napisał, że zespół ma zamiar wydać album studyjny zamiast minialbumu. Wokalista napisał, że album będzie gotowy i wydany w 2009.
Odejście Jocza 17 kwietnia 2013 Steve Jocz na Facebooku i Twitterze ogłosił, że odchodzi z zespołuSteve "Stevo" Jocz Drummer For Sum 41 Has Left The BandA Message From Stevo. Od 2015 na stanowisko perkusisty został przyjęty Frank Zummo.
Inne projekty thumb|McCaslin w trakcie koncertu
Internetowe teledyski i filmy W trakcie trasy koncertowej promującej album Chuck, Sum 41 wydało na swojej stronie internetowej kilka krótkich filmów, które zdaniem członków zespołu były "nieodpowiednie dla dzieci". Nagrania wzbudziły kontrowersje głównie ze względu na wątki związane z przemocą. Grupa nagrała kilka innych wideo, m.in. Basketball Butcher i 1-800-Justice, które są dostępne na stronie internetowej oficjalnego fanklubu zespołu, Goon Platoon.
Najnowszym projektem Sum 41 jest cotygodniowa seria filmów pt. SUM 41 – Road to RuinPierwotnie grupa zaanonsowała, że będzie to seria cotygodniowa, filmy są jednak nadawane co kilka tygodni, czasem miesięcy. Trailer został nadany 8 stycznia 2007 na stronie www zespołu. Pierwszy oficjalny odcinek nadano 21 stycznia – zawierał kompilację ujęć z koncertu zespołu w Singapurze w 2003. Większość filmów zawiera urywki z koncertów grupy oraz zabawne epizody z udziałem członków zespołu. Grupa stworzyła również serię kreskówek opowiadających o superbohaterze "Stickman Moss", który uratował świat od przeciwników muzyki punkowej, którzy zagrozili światu punk rocka.
Projekty poboczne i współpraca z innymi artystami Sum 41 współpracował z wieloma artystami, zarówno na koncertach, jak i w studiu, wśród nich byli m.in. Tenacious D, Ludacris, Iggy Pop, Pennywise, Bowling for Soup, Unwritten Law, Treble Charger, Nelly, Gob, Tommy Lee, Metallica i Ja Rule.