thumb|Szaronow i jego żona w rozmowie z ministrem spraw zagranicznych RP Józefem Beckiem w czerwcu 1939 Nikołaj Iwanowicz Szaronow (ros. Николай Иванович Шаронов; ur. 1901, zm. po 11 stycznia 1988Eugeniusz Cezary Król przeprowadził rozmowę z Nikołajem Szaronowem 11 stycznia 1988 w jego mieszkaniu w Moskwie, Eugeniusz Cezary Król, Polska i Polacy w propagandzie narodowego socjalizmu w Niemczech 1919-1945, Warszawa 2006 Wyd. Collegium Civitas, Instytut Studiów Politycznych PAN, Oficyna Wydawnicza RYTM, ISBN 83-7399-019-4, s. 375, przypis 70. ) – sowiecki dyplomata, ambasador ZSRR w Albanii i w Grecji w latach 1937–1939, ambasador i minister pełnomocny ZSRR w Polsce od 2 czerwca do 17 września 1939. Od 26 października 1939 do 23 czerwca 1941 poseł ZSRR na WęgrzechШаронов Николай Иванович.
Życiorys 8 maja 1939 prezydent RP Ignacy Mościcki zaakceptował Nikołaja Szaronowa na stanowisku desygnowanego ambasadora ZSRR w Polsce. Szaronow złożył listy uwierzytelniające w Warszawie 2 czerwca 1939 wygłaszając przy tym oświadczenie o przyjaznych, dobrosąsiedzkich stosunkach między oboma krajamiWiktor Sukiennicki, Biała księga: fakty i dokumenty z okresów dwóch wojen światowych Paryż, Instytut Literacki, 1964, s. 56.. Po agresji III Rzeszy na Polskę Nikołaj Szaronow towarzyszył wraz z korpusem dyplomatycznym Ministerstwu Spraw Zagranicznych RP, ewakuowanemu do Krzemieńca. 10 września 1939 uzyskał zgodę ministra Józefa Becka na przekroczenie granicy polsko-radzieckiej, rzekomo w celu nawiązania bezpośredniego połączenia telefonicznego z Moskwą. Nie było mowy o opuszczeniu Polski na stałe, jednak ambasador już nie powrócił. Świadek tych wydarzeń, dyplomata brazylijski mówił, że
Wraz z jego wyjazdem faktycznemu zakończeniu uległa misja dyplomatów ZSRR w Polsce - na tydzień przed agresją ZSRR na Polskę i jednostronnym zerwaniem stosunków dyplomatycznych przez ZSRR.
17 września 1939 ZSRR uznał jednostronnie ustanie stosunków dyplomatycznych z Polską ogłaszając w nocie do ambasadora RP (nieprzyjętej przez ambasadora) zaprzestanie istnienia państwa polskiego i w konsekwencji nieważność wszystkich umów zawartych pomiędzy ZSRR a Polską, lub umów międzynarodowych z udziałem Polski i ZSRR jako sygnatariuszyNota rządu ZSRR z 17 września 1939 r.. Ambasador RP w ZSRR Wacław Grzybowski po próbie zakwestionowania jego immunitetu dyplomatycznego przez władze ZSRR opuścił ZSRR z polskim personelem dyplomatycznym po interwencji dziekana korpusu, ambasadora III Rzeszy Friedricha von SchulenburgaJerzy Łojek, Agresja 17 września 1939, Warszawa 1990, s. 75..
30 lipca 1941 po układzie Sikorski-Majski stosunki dyplomatyczne wznowiono wstępnie na poziomie chargé d’affaires, następnie od września 1941 na poziomie ambasadorów (po nominacji Stanisława Kota na ambasadora Rządu RP w Moskwie, później Kujbyszewie). Ambasadorem ZSRR przy Rządzie RP na uchodźstwie został akredytowany w Londynie Aleksandr Bogomołow, który sprawował swą funkcję do 26 kwietnia 1943 - ponownego zerwania przez ZSRR stosunków dyplomatycznych z Polską.
Jego dalsza kariera jest nieznana. Eugeniusz Cezary Król przeprowadził rozmowę z Nikołajem Szaronowem 11 stycznia 1988 w jego mieszkaniu w MoskwieEugeniusz Cezary Król, Polska i Polacy w propagandzie narodowego socjalizmu w Niemczech 1919-1945, Warszawa 2006 Wyd. Collegium Civitas, Instytut Studiów Politycznych PAN, Oficyna Wydawnicza RYTM, ISBN 83-7399-019-4, s. 375, przypis 70.,
Przypisy
Kategoria:Ambasadorowie i posłowie ZSRR w II RP Kategoria:Ambasadorowie ZSRR w Grecji Kategoria:Ambasadorowie ZSRR w Albanii Kategoria:Ambasadorowie ZSRR na Węgrzech Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w XX wieku