Identyfikator – podstawowa jednostka leksykalna określonego języka programowania, tworzona przez programistę zgodnie ze składnią danego języka programowania, służąca identyfikacji i odwoływaniu się do określonego elementu kodu źródłowego. Tak rozumiane pojęcie identyfikatora można przez analogię porównać do pojęcia nazwy własnej lub symbolu, ale stosowanej w programowaniu, odnoszącej się do konkretnego, odrębnego obiektu programu. Słowo identyfikator wywodzi się od słowa identyfikować i do języka polskiego zapożyczone zostało z języków obcych. __TOC__

Zastosowanie identyfikatorów Identyfikatory stosuje się do nazwania i identyfikacji takich elementów programu jak: stałe zmienne typy etykiety pola struktur i klas parametry podprogramy (procedury, funkcje, metody, makra) klasy moduły, pakiety, biblioteki itp. programy i innych dostępnych w danym języku lub systemie programowania.

Tworzenie identyfikatorów Tworzenie identyfikatorów w określonym języku programowania odbywa się w oparciu o reguły określone w składni danego języka programowania. Powiązanie identyfikatora z określonym elementem następuje w deklaracji. W poszczególnych językach zasady są różne, przy czym różnice te dotyczą: dopuszczalnych znaków, z których można tworzyć identyfikator, dopuszczalnej długości identyfikatora, liczby znaków znaczących (branych pod uwagę przez translator) w identyfikatorze, dopuszczalnych znaków, od których może rozpoczynać się identyfikator, rozróżniania wielkich i małych liter. Najczęściej spotykane przypadki to: identyfikatory mogą składać się z: liter, znaku podkreślenia ("_") i cyfr, przy czym pierwszy znak identyfikatora nie może być cyfrą, Poprawne identyfikatory: _A, identyfikator, zz12, a1b2_c3, ala_ma_kota. Niepoprawne ciągi: 12w, as y, 12_AS. Przykładowe języki programowania: C, C++, Pascal, PL/1, PL/M, Modula-2 i wiele innych. identyfikator może składać się z dowolnych znaków, Przykładowe języki programowania: Forth identyfikator może być jednym z określonych w składni słowem (ciągiem znaków), dotyczy to nielicznych, historycznych lub specjalizowanych języków. Przykładowe języki programowania: asembler MOTIS dla Mera 300. Poprawne identyfikatory (MOTIS): Q1, Q2 ... Q77. W większości języków programowania składnia określa listę słów kluczowych. Słowa te, mimo że najczęściej spełniają kryteria wynikające z zasad tworzenia identyfikatorów w danym języku programowania, są w większości przypadków, słowami zastrzeżonymi służącymi identyfikacji instrukcji i nie mogą być stosowane jako identyfikatory, np. C, C++, Pascal. Przykłady w języku Pascal: while, if, then i inne Przykłady w języku C: while, if, switch, break i inne Istnieją jednak języki programowania o tak skonstruowanej składni, że słowa kluczowe nie są zastrzeżone i mogą być stosowane jako identyfikatory, choć nie jest to zalecane ze względu na złą czytelność kodu źródłowego. Tak jest np. w języku PL/1: /* przykład w PL/1 */ DECLARE WHILE DECIMAL FLOAT (8); … DO WHILE (WHILE<0); … END; Podobnie jest w języku C#, w którym prefix @ pozwala na identyfikatory będące słowami kluczowymi, co pozwala na wykorzystywanie kodu napisanego w innych językach: /* przykład w C# */ int @while = 8; while (@while-- > 0) { … }

Etykiety W wielu językach tworzenie etykiet różni się od zasad tworzenia identyfikatorów dla innych elementów programu. W tym zakresie mogą występować następujące przypadki: etykietę tworzy się tak jak identyfikator etykieta może być: identyfikatorem innym określonym ciągiem znaków zasady tworzenia identyfikatorów są całkowicie odmienne od zasad tworzenia identyfikatorów (np. Basic, w którym etykietami są numery wierszy). Na przykład w języku Pascal etykietą może być identyfikator lub ciąg znaków składający się z cyfr, przy czym zera znaczące nie mają wpływu na wartość etykiety („0011” jest tą samą etykietą co „11”).

Zobacz też etykieta deklaracja atrybut

Przypisy Podręcznik języka C na Wikibooks Podręcznik języka C++ na Wikibooks

Bibliografia

Kategoria:Konstrukcje programistyczne Kategoria:Metadane