Obstruent (in. spółgłoska właściwa) – niebędąca sonorantem, wymawiana ze zwarciem lub silnym zbliżeniem narządów mowy, bądź też z taką kombinacją powyższych artykulacji, że wytworzenie szczeliny bezpośrednio po zwarciu zapobiega plozji. Przykładami obstruentów w języku polskim mogą być: zwarto-wybuchowe : tata /ˈtata/ szczelinowa z retrofleksją Wielu polskich językoznawców opisuje tę głoskę jako spółgłoskę szczelinową zadziąsłową , jednak zaznacza, że głoska ta jest głoską retrofleksyjną: szyba /ˈʂɨba/ zwarto-szczelinowe z retrofleksją : czysta /ˈt͡ʂɨsta/
Z natury obstruent jest niezgłoskotwórczy (nie stanowi ośrodka sylaby), natomiast w niektórych językach może samodzielnie tworzyć morę, np. w języku japońskim pierwsze t w 3-morowym wyrazie „katta”.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Sposób artykulacji