Igil () – chordofon smyczkowy, bezprogowy, zawierający dwie struny.
Związany jest z mitologią konia, głęboko zakorzenioną w kulturze Tuwy. Instrumentu tego często używa się do imitowania rytmu końskich kopyt. W Tuwie był wykonywany oddzielny repertuar wokalno-instrumentalny wyłącznie dla tego instrumentu. W 2010 roku Muzeum Etnograficzne w Warszawie zakupiło do swoich zbiorów 2 igily (igiły).
Budowa Pudło rezonansowe ma kształt eliptyczny, a szyjka zakończona końską głową nie ma progów. Struny są wykonane zazwyczaj z końskiego włosia lub żyłki nylonowej. Część drewniana jest wykonywana z jednego kawałka, zazwyczaj z drewna świerkowego, rzadziej z brzozowego, które jest trudniejsze do obróbki. Podczas wykończania instrumentu lutnik pokrywa je skórą lub cienkim plasterm drewnianym. Długość instrumentu to zazwyczaj 800-900 mm.
Technika gry Grający na instrumencie opiera pudło o uda, a główkę unosi do góry. Gra techniką paznokciową dotykając struny palcami lewej ręki bez przyciskania ich do szyjkiWallin S. Tuvan Throat Singing and the Legend of the Horse Head Fiddle [Dostęp 2018-10-07], prawą prowadząc po nich smyczek.
Przypisy
Linki zewnętrzne Demonstracja tuwińskich instrumentów w wykonaniu tuwińskiego zespołu Alash
Kategoria:Chordofony smyczkowe Kategoria:Mongolskie instrumenty ludowe Kategoria:Chordofony szyjkowe