Hiperdoncja, zwiększenie liczby zębów (; z gr. νπερ – zbyt dużo, οδοντ – ząb, -ια; ) – zaburzenie rozwojowe polegające na obecności zębów nadliczbowych o nieprawidłowej budowie albo prawidłowo zbudowanych zębów dodatkowych.
W uzębieniu mlecznym hiperdoncję obserwuje się rzadko (0,3–1,8%), w uzębieniu stałym częściej (2–3,1%). Występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet (2:1) i częściej dotyczy szczęki niż żuchwy (9:1).
Nadmierna liczba zębów może być: prawdziwa (hyperdontia vera), rzekoma – (pozorna) (hyperdontia spuria) – spowodowana przetrwaniem zęba mlecznego, trzecie ząbkowanie (dentitio tertia) – gdy po usunięciu zębów stałych wyrzynają się wcześniej zęby zatrzymane.
Najczęstsze formy nadliczbowych zębów to: mesiodens – ząb pośrodkowy, występujący w szczęce między siekaczami przyśrodkowymi, zęby zatrzonowe (dentes distomolares) – występują za trzecim zębem trzonowym lub po jego stronie językowej, zęby przytrzonowe (dentes paramolares) – położone policzkowo lub językowo między pierwszym a drugim lub drugim a trzecim zębem trzonowym.
Na ogół zwiększona liczba kilku zębów występuje symetrycznie. Objawy tego zaburzenia rozwojowego wynikają najczęściej z zaburzenia funkcji stawu skroniowo-żuchwowego.
Hiperdoncja może stanowić część obrazu klinicznego zespołów wad wrodzonych, takich jak: dysplazja obojczykowo-czaszkowa, zespół Gardnera, zespół Crouzona, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół LEOPARD, zespół ustno-nosowo-palcowy.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Choroby zębów Kategoria:Zaburzenia rozwoju