Konklawe 8-9 lutego 1621 – konklawe, które wybrało Grzegorza XV na następcę Pawła V. Było to najkrótsze konklawe XVII wieku i zarazem ostatnie, w którym wybrano papieża przez aklamację.
Śmierć Pawła V Papież Paweł V zmarł 28 stycznia 1621 roku po najdłuższym pontyfikacie od czasu Eugeniusza IV w XV wieku. Papież ten, podobnie jak jego poprzednicy (a także następcy), uprawiał nepotyzm i swoją prawą ręką uczynił siostrzeńca Scipione Caffarelli-Borghese. Jako kardynał nepot zgromadził on ogromny majątek i wpływy i powszechnie uważano, że nowym papieżem zostanie osoba naznaczona właśnie przez niego.
Lista uczestników W konklawe wzięło udział 52 z 70 żyjących kardynałów:
Antonio Maria Sauli (nominacja 18 grudnia 1587) – kardynał biskup Ostia e Velletri; dziekan Świętego Kolegium Kardynałów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników Benedetto Giustiniani (17 grudnia 1586) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; prefekt Świętej Kongregacji Konsystorialnej Francesco Maria Bourbon del Monte (14 grudnia 1588) – kardynał biskup Palestriny; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów i Ceremonii; prefekt Fabryki Świętego Piotra Francesco Sforza di Santa Fiora (12 grudnia 1583) – kardynał biskup Frascati Alessandro Peretti de Montalto (13 maja 1585) – kardynał biskup Albano; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Lorenzo in Damaso; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego; protektor Polski; komendatariusz opactwa terytorialnego Farfa Pietro Aldobrandini (17 września 1593) – kardynał biskup Sabiny; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt Sygnatury ds. Brewe Apostolskich; arcybiskup Rawenny; komendatariusz opactwa terytorialnego Tre Fontane; protektor Sabaudii Odoardo Farnese (6 marca 1591) – kardynał prezbiter bez tytułu; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów; legat apostolski w Viterbo; gubernator Vetralla Ottavio Bandini (5 czerwca 1596) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina Bartolomeo Cesi (5 czerwca 1596) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere Bonifacio Bevilacqua (3 marca 1599) – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli; biskup Cervia Robert Bellarmin SJ (3 marca 1599) – kardynał prezbiter S. Maria in Via; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu Giovanni Battista Deti (3 marca 1599) – kardynał prezbiter S. Marcellino e Pietro; prokamerling Świętego Kościoła Rzymskiego Domenico Ginnasi (9 czerwca 1604) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli Antonio Zapata y Cisneros (9 czerwca 1604) – kardynał prezbiter S. Balbina; protektor Hiszpanii; wicekról Neapolu Carlo Gaudenzio Madruzzo (9 czerwca 1604) – kardynał prezbiter S. Cesareo in Palatio; biskup Trydentu Giovanni Delfino (9 czerwca 1604) – kardynał prezbiter S. Marco Giacomo Sannesio (9 czerwca 1604) – kardynał prezbiter S. Stefano al Monte Celio; biskup Orvieto Scipione Caffarelli-Borghese (18 lipca 1605) – kardynał prezbiter S. Crisogono; superintendent generalny Stolicy Apostolskiej; prefekt Świętej Konsulty; prefekt Świętej Kongregacji Dobrego Rządu; penitencjariusz większy; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski; archiprezbiter bazyliki watykańskiej; komendatariusz opactwa terytorialnego Subiaco; legat apostolski w Awinionie; gubernator Fermo; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów; protektor Rzeszy Niemieckiej Maffeo Barberini (11 września 1606) – kardynał prezbiter S. Onofrio; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości Giovanni Garzia Millini (11 września 1606) – kardynał prezbiter Ss. IV Coronati; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej; sekretarz Świętej Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji; wikariusz generalny diecezji rzymskiej Marcello Lante della Rovere (11 września 1606) – kardynał prezbiter Ss. Quirico e Giulitta; biskup Todi Michelangelo Tonti (24 listopada 1608) – kardynał prezbiter S. Bartolomeo all’Isola; biskup Ceseny Fabrizio Veralli (24 listopada 1608) – kardynał prezbiter S. Agostino Giambattista Leni (24 listopada 1608) – kardynał prezbiter S. Cecilia; archiprezbiter bazyliki laterańskiej; biskup Ferrary Decio Carafa (17 sierpnia 1611) – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo; arcybiskup Neapolu Domenico Rivarola (17 sierpnia 1611) – kardynał prezbiter S. Martino ai Monti; legat apostolski w Romanii Jean de Bonsi (17 sierpnia 1611) – kardynał prezbiter S. Clemente; biskup Béziers Filippo Filonardi (17 sierpnia 1611) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo Pier Paolo Crescenzi (17 sierpnia 1611) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; biskup Rieti Agostino Galamina OP (17 sierpnia 1611) – kardynał prezbiter S. Maria in Aracoeli; biskup Osimo Gaspar de Borja y Velasco (17 sierpnia 1611) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme Felice Centini OFMConv (17 sierpnia 1611) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Panisperna; biskup Macerata e Tolentino Giacomo Serra (17 sierpnia 1611) – kardynał prezbiter S. Maria della Pace; legat apostolski w Ferrarze Roberto Ubaldini (2 grudnia 1615) – kardynał prezbiter S. Pudenziana; biskup Montepulciano Tiberio Muti (2 grudnia 1615) – kardynał prezbiter S. Prisca; biskup Viterbo Giulio Savelli (2 grudnia 1615) – kardynał prezbiter S. Sabina; biskup Ankony; legat apostolski w Bolonii Alessandro Ludovisi (19 września 1616) – kardynał prezbiter S. Maria in Traspontina; arcybiskup Bolonii Ladislao d’Aquino (19 września 1616) – kardynał prezbiter S. Maria sopra Minerva; biskup Venafro Pietro Campori (19 września 1616) – kardynał prezbiter S. Tommaso in Parione Matteo Priuli (19 września 1616) – kardynał prezbiter S. Girolamo degli Schiavoni Scipione Cobelluzzi (19 września 1616) – kardynał prezbiter S. Susanna; bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego; sekretarz ds. Brewe Apostolskich Pietro Valier (11 stycznia 1621) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Krety Giulio Roma (11 stycznia 1621) – kardynał prezbiter bez tytułu Cesare Gherardi (11 stycznia 1621) – kardynał prezbiter bez tytułu Desiderio Scaglia OP (11 stycznia 1621) – kardynał prezbiter bez tytułu Stefano Pignatelli (11 stycznia 1621) – kardynał prezbiter bez tytułu Andrea Baroni Peretti (5 czerwca 1596) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów Alessandro d’Este (3 marca 1599) – kardynał diakon S. Eustachio; gubernator Tivoli Carlo Emmanuele Pio (9 czerwca 1604) – kardynał diakon S. Nicola in Carcere Tulliano Luigi Capponi (24 listopada 1608) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria; komendatariusz opactwa terytorialnego S. Genesio w Brescello Carlo de’ Medici (2 grudnia 1615) – kardynał diakon S. Maria in Domnica Alessandro Orsini (2 grudnia 1615) – kardynał diakon S. Maria in Cosmedin
Oprócz Hiszpanów Zapata i Borja y Velasco wszyscy elektorzy byli Włochami, z tym, że kardynał Giovanni Bonsi był poddanym króla Francji. Trzydziestu dwóch z nich mianował Paweł V, czternastu Klemens VIII, czterech Sykstus V, a po jednym Grzegorz XIII (1572 – 1585) i Grzegorz XIV (1590 – 1591).
Nieobecni 17 kardynałów (6 Włochów, 3 Niemców, 5 Francuzów, 3 Hiszpanów):
Federico Borromeo (18 grudnia 1587) – kardynał prezbiter S. Maria degli Angeli; arcybiskup Mediolanu Franz von Dietrichstein (3 marca 1599) – kardynał prezbiter S. Silvestro in Capite; biskup Ołomuńca; protektor Austrii François d’Escoubleau de Sourdis (3 marca 1599) – kardynał prezbiter S. Marcello; arcybiskup Bordeaux François de la Rochefoucald (10 grudnia 1607) – kardynał prezbiter S. Callisto; biskup Senlis Louis Guise de Lorraine (2 grudnia 1615) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Reims; komendatariusz opactw terytorialnych Cluny i Saint-Pierre-de-Corbie Gabriel Trejo y Paniagua (2 grudnia 1615) – kardynał prezbiter S. Pancrazio Baltasar Moscoso y Sandoval (2 grudnia 1615) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Jaén Melchior Klesl (2 grudnia 1615) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Wiednia; administrator diecezji Wiener Neustadt Henri de Gondi (26 marca 1618) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Paryża Francisco Goméz de Sandoval y Rojas (26 marca 1618) – kardynał prezbiter bez tytułu; książę Lermy Francesco Cennini de’ Salamandri (11 stycznia 1621) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Amelii Guido Bentivoglio (11 stycznia 1621) – kardynał prezbiter bez tytułu Eitel Friedrich von Hohenzollern-Sigmaringen (11 stycznia 1621) – kardynał prezbiter bez tytułu Giovanni Doria (9 czerwca 1604) – kardynał diakon S. Adriano; arcybiskup Palermo Maurizio di Savoia (10 grudnia 1607) – kardynał diakon bez tytułu; komendatariusz opactwa terytorialnego Chiusa di S. Michele; protektor Francji Louis de Nogaret d’Épernon de La Valette (11 stycznia 1621) – kardynał diakon bez tytułu; arcybiskup Tuluzy Agostino Spinola Basadone (11 stycznia 1621) – kardynał diakon bez tytułu
Jednego spośród nich mianował Sykstus V, czterech Klemens VIII, a pozostałych Paweł V.
Nieuprawnieni do udziału w konklawe 12-letni syn króla Hiszpanii z racji młodego wieku i braku jakichkolwiek święceń nie miał uprawnień elektorskich:
Ferdynand Habsburg (29 lipca 1619) – kardynał diakon S. Maria in Portico; administrator archidiecezji Toledo
Frakcje Wyróżniano następujące frakcje wśród kardynałów: „Borghesianie” – czyli nominaci papieża Pawła V dowodzeni przez jego siostrzeńca kardynała Borghese. Należeli do niej także: Barberini, Millini, Lante, Leni, Tonti, Verallo, Carafa, Rivarola, Filonardi, Serra, Galamina, Centini, Crescenzi, Ubaldini, Muti, Savelli, Ludovisi, Aquino, Campori, Priuli, Cobelluzio, Valier, Roma, Gherardi, Scaglia, Pignatelli, Capponi i Orsini (łącznie z liderem 29 purpuratów); partia „klementyńska” – czyli stronnictwo kardynała Aldobrandini, bratanka Klemensa VIII, grupującego większość nominatów jego wuja; należeli do niej Bandini, Cesi, Bevilacqua, Bellarmin, Deti, Ginnasi, Delfino, Sannesio i Pio (łącznie 10 osób); partia „sykstyńska"– partia grupująca czterech nominatów Sykstusa V pod wodzą jego krewnego kardynała Montalto. Należeli do niej Sauli, Giustiniani i del Monte, a także mianowany wprawdzie przez Klemensa VIII, ale spokrewniony z wicekanclerzem kardynał Baroni Peretti; stronnictwo hiszpańskie – trzyosobowa frakcja, grupująca dwóch hiszpańskich kardynałów Borja y Velasco i Zapatę oraz przedstawiciela cesarza kardynała Madruzzo.
Ponadto wyróżniano grupę czterech kardynałów wywodzących się z północnowłoskich rodów książęcych (d’Este, Farnese oraz Medici i jego sojusznik Sforza), którzy zachowywali niezależność względem przywódców frakcjiPastor, s. 31.. Z kolei kardynał Bonsi był jedynym reprezentantem frakcji profrancuskiej, gdyż żaden z francuskich kardynałów nie przybył na konklawePastor, s. 29-30 i 35..
Partie te nie stanowiły jednak monolitów. Zwłaszcza ugrupowaniu kardynała Borghese brakowało wewnętrznej spójności i nie wszyscy jej członkowie byli w pełni lojalni wobec lidera. Stronnictwo hiszpańskie, choć formalnie liczyło tylko trzech członków, miało licznych sympatyków także w innych frakcjachPastor, s. 31-32..
Kandydaci na papieża