Francja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od samego początku, czyli od 1956 roku. Od czasu debiutu konkursem w kraju zajmował się francuski nadawca publiczny RTF, który w 1964 roku został zastąpiony kanałem ORTF. Od 1975 do 1982 roku za francuskie przygotowania do imprezy odpowiedzialna była telewizja TF1, od 1983 do 1992 – Antenne 2. W latach 1993–1998 za konkurs w kraju odpowiadał kanał France 2 nadawcy France Télévisions, a w 1999–2014 za konkurs w kraju odpowiadał kanał France 3. Obecnie znów zajmuje się tym France 2.

Francja pięciokrotnie wygrała finał konkursu: w 1958 (André Claveau z piosenką „Dors, mon amour”), 1960 (Jacqueline Boyer z piosenką „Tom Pillibi”), 1962 (Isabelle Aubret z utworem „Un premier amour”), 1969 (Frida Boccara z „Un jour, un enfant”) i 1977 (Marie Myriam z „L’oiseau et l’enfant”).

Francja dwukrotnie nie wzięła udziału w finale konkursu. W 1974 roku reprezentantem kraju miała zostać Dana z utworem „La vie a vingt-cinq ans”, jednak nadawca zrezygnował z udziału z powodu śmierci prezydenta Francji Georges’a Pompidou cztery dni przed rozegraniem koncertu finałowego. W 1982 roku kraj nie wystartował w konkursie z powodu decyzji nowego nadawcy, który uznał występ podczas imprezy za nieciekawy dla telewidzów.

Od czasu zmiany regulaminu podczas 44. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1999 roku, Francja jest jednym z krajów tzw. Wielkiej Czwórki (obok Hiszpanii, Niemiec i Wielkiej Brytanii), które mają zapewnione miejsce w finale ze względu na płacenie największych składek na organizację imprezy. Od 2011 roku, czyli od czasu powrotu Włoch do stawki konkursowej, Wielka Czwórka została przemianowana na tzw. Wielką Piątkę.

Uczestnictwo

Francja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1956. Poniższa tabela uwzględnia wszystkich francuskich reprezentantów, tytuły konkursowych piosenek oraz wyniki w poszczególnych latach. Rok Wykonawca PiosenkaJęzyk Finał Półfinał Miejsce Punkty Miejsce Punkty 1956Była to jedyna edycja konkursu, kiedy poszczególne kraje wystawiały po dwie propozycje w rywalizacji o Grand Prix. Mathé Altéry „Le temps perdu”francuski 2Ze względu na brak szczegółowych wyników pierwszej edycji Konkursu Piosenki Eurowizji (oficjalnie podano tylko zwycięzcę, czyli Lys Assię z utworem „Refrain”), uznaje się, że wszystkie pozostałe propozycje konkursowe zajęły ex aequo 2. miejsce. N/K Brak rundy półfinałowej Dany Dauberson „Il est là” 1957 Paul Desjardins „La belle amour” 2 17 1958 André Claveau „Dors, mon amour”francuski 1 27 1959 Jacques Philippe „Oui, oui, oui, oui”francuski 3 151960 Jacqueline Boyer „Tom Pillibi”francuski 1 32 1961 Jean-Paul Mauric „Printemps, avril carillonne”francuski 4 13 1962 Isabelle Aubret „Un premier amour”francuski 1 26 1963 Alain Barriere „Elle était si Jolie”francuski 5 25 1964 Rachel „Le chant de Mallory” 4 14 1965 Guy Mardel „N’avoue jamais” 3 22 1966 Dominique Walter „Chez nous” 16 1 1967 Noëlle Cordier „Il doit faire beau la-bas” 3 20 1968 Isabelle Aubret „La source” 1969 Frida Boccara „Un jour, un enfant”francuski 1 181970 Guy Bonnet „Marie-Blanche”francuski 4 8 1971 Serge Lama „Un jardin sur la terre” 10 82 1972 Betty Mars „Comé comédie” 81 1973 Martine Clémenceau „Sans toi” 15 651974 Dani „La vie à vingt-cinq ans” Rezygnacja 1975 Nicole Rieu „Et bonjour a toi l’artiste” 4 91 1976 Catherine Ferry „Un, deux, trois” 2 147 1977 Marie Myriam „L’oiseau et l’enfant”francuski 1 136 1978 Joël Prévost „Il y aura toujours des violons”francuski 3 119 1979 Anne-Marie David „Je suis l’enfant-soleil” 106 1980 Profil „Hé hé m'sieurs dames” 11 45 1981 Jean Gabilou „Humanahum” 3 1251982 Brak reprezentanta 1983 Guy Bonnet „Vivre”francuski 8 56 1984 Annick Thoumazeau „Autant d’amoureux que d’étoiles” 61 1985 Roger Bens „Femme dans ses reves aussi” 10 56 1986 Cocktail Chic „Européenne” 17 13 1987 Christine Minier „Les mots d’amour n’ont pas de dimanche” 14 44 1988 Gérard Lenorman „Chanteur de charme” 10 64 1989 Nathalie Pâque „J’ai volé la vie” 8 60 1990 Joëlle Ursull „White and Black Blues” 2 132 1991 Amina „C’est le dernier qui a parlé a raison” 146 1992 Kali „Monté la rivie”francuski, antylski 8 73 1993 Patrick Fiori „Mama Corsica”francuski, korsykański 4 121 Kvalifikacija za Millstreet 1994 Nina Morato „Je suis un vrai garçon”francuski 7 71 Brak rundy półfinałowej 1995 Nathalia Santamaria „Il me donne rendez-vous” 4 94 1996 Dan Ar Braz i l’Héritage des Celtes „Diwanit Bugale”bretoński 19 18 11Podczas imprezy w 1996 roku zorganizowano rundę kwalifikacyjną, mającą na celu zmniejszenie liczby państw biorących udział w finale widowiska. Etap eliminacyjny nie był transmitowany w telewizji ani nagrywany, krajowe komisje jurorskie przesłuchiwały wersje studyjne wszystkich konkursowych propozycji i przyznawały im punkty. Spośród 30 utworów nadesłanych przez publicznych nadawców, do finału zakwalifikowały się 22 propozycje. Jedynym krajem, który nie brał udziału w rundzie kwalifikacyjnej był gospodarz konkursu, czyli Norwegia. 55 1997 Fanny Biascamano „Sentiments songes”francuski 7 95 Brak rundypółfinałowej 1998 Marie Line „Où aller” 24 3 1999 Nayah „Je veux donner ma voix” 19 14 2000 Sofia Mestari „On aura le ciel” 23 5 2001 Natasha Saint-Pier „Je n’ai que mon âme”francuski, angielski 4 142 2002 Sandrine François „Il faut du temps”francuski 5 104 2003 Louisa Baileche „Monts et merveilles” 18 19 2004 Jonatan Cerrada „A chaque pas” 15 40 Wielka Czwórka„Wielka Czwórka” (od 2011 „Wielka Piątka”) to grupa państw, która wpłaca największe składki członkowskie do Europejskiej Unii Nadawców (EBU), z tego względu ma rokrocznie zagwarantowany udział w finale widowiska. Do grupy tych państw należą: Wielka Brytania, Francja, Hiszpania, Niemcy oraz (od 2011) Włochy. 2005 Ortal „Chacun pense a soi” 23 11 2006 Virginie Pouchain „Il était temps” 22 5 2007 Les Fatals Picards „L’amour a la française”francuski, angielski 19 2008 Sébastien Tellier „Divine” 19 47 2009 Patricia Kaas „Et s’il fallait le faire”francuski 8 107 2010 Jessy Matador „Allez! Ola! Olé!” 12 82 2011 Amaury Vassili „Sognu”korsykański 15 Wielka Piątka„Wielka Piątka” to grupa państw, która wpłaca największe składki członkowskie do Europejskiej Unii Nadawców (EBU), z tego względu ma rokrocznie zagwarantowany udział w finale widowiska. Do grupy tych państw należą: Wielka Brytania, Francja, Hiszpania, Niemcy oraz Włochy. 2012 Anggun „Echo (You and I)”angielski, francuski 22 21 2013 Amandine Bourgeois „L’enfer et moi”francuski 23 14 2014 Twin Twin „Moustache”francuski, angielski, hiszpański 26 2 2015 Lisa Angell „N’oubliez pas”francuski 25 4 2016 Amir „J’ai cherché”francuski, angielski 6 257 2017 Alma „Requiem” 12 135 2018 Madame Monsieur „Mercy”francuski 13 173 2019 Bilal Hassani „Roi”francuski, angielski 16 105 2020 Tom Leeb „” Konkurs odwołany 2021 Barbara Pravi „Voilà”francuski 2 499 2022 Alvan i Ahez „”bretoński 24 17 2023 La Zarra „Évidemment”francuski 16 1042024 Slimane „Mon amour” 4 4452025 Louane „Maman”72302026 Monroe „”11158 Wielka CzwórkaW 2026 roku z konkursu wycofała się Hiszpania, tym samym redukując „Wielką Piątkę” do „Wielkiej Czwórki”. Legenda:

Historia głosowania w finale (1956–2026) Poniższe tabele pokazują, którym krajom Francja przyznaje w finale najwięcej punktów oraz od których państw francuscy reprezentanci otrzymują najwyższe noty.

Kraje, którym Francja przyznała najwięcej punktów: Lp. Kraj Punkty 1 287 2 243 3 232 4 209 5 201

Kraje, od których Francja otrzymała najwięcej punktów: Lp. Kraj Punkty 1 236 2 235 3 213 4 207 5 206

Legenda:

Konkursy Piosenki Eurowizji we Francji Francja była gospodarzem konkursu trzy razy: w 1959, 1961 i 1978. W 1963 telewizja RTF zrezygnowała z organizacji konkursu z powodu braku funduszy, a konkurs odbył się w Wielkiej Brytanii. W 1969 Francja była jednym z czterech zwycięzców, ale 15. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się w Holandii. Rok Miasto Miejsce Prowadzący 1959 Cannes Palais des Festivals et des Congrès Jacqueline Joubert 1961 1978 Paryż Palais des congrès de Paris Denise FabreLéon Zitrone Galeria występów

Nagrody im. Marcela Bezençona Nagrody im. Marcela Bezençona – trofea dla najlepszych konkurencyjnych piosenek w finale, które zostały po raz pierwszy rozdane podczas 47. Konkursu Piosenki Eurowizji zorganizowanego w Tallinnie w Estonii. Pomysłodawcami nagrody byli: Christer Björkman (reprezentant Szwecji w 1992 roku, obecny Szef Delegacji Szwecji) oraz Richard Herrey (członek szwedzkiego zespołu Herreys, który wygrał Konkurs Piosenki Eurowizji 1984). Statuetka nosi nazwisko twórcy Konkursu Piosenki Eurowizji – Marcela Bezençona.

Nagrody przyznawane są w trzech kategoriach: Nagroda Dziennikarzy (zwycięzcę wybierają akredytowani dziennikarze) Nagroda Artystyczna (zwycięzcę wybierają komentatorzy konkursu) Nagroda Kompozytorska (zwycięzcę wybierają kompozytorzy biorący udział w konkursie)

Spis poniżej uwzględnia francuskich zdobywców Nagrody im. Marcela Bezençona.

Nagroda Dziennikarzy Rok Piosenka Wykonawca 2002 „Il faut du temps” Sandrine François 2018 „Mercy” Madame Monsieur 2021 „Voilà” Barbara Pravi 2025 „Maman” Louane

Nagroda Artystyczna Rok Piosenka Wykonawca 2009 „Et s’il fallait le faire” Patricia Kaas 2021 „Voilà” Barbara Pravi 2025 „Maman” Louane

Nagroda Kompozytorów Rok Piosenka Wykonawca Autor(zy) 2011 „Sognu” Amaury VassiliDaniel Moyne (m),Quentin Bachelet (m),Jean-Pierre Marcellesi (t),Julie Miller (t)

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne Oficjalna strona konkursu

Kategoria:Państwa w Konkursie Piosenki Eurowizji Eurowizji Eurowizja