Starfish Radiation (STARAD) (ang. Starfish Radiation) – seria dwóch amerykańskich sztucznych satelitów do zbierania danych o atmosferycznych i pozaatmosferycznych wybuchach jądrowych: Starfish Radiation 1 – wystrzelony 26 października 1962 Starfish Radiation 2 – wystrzelony 2 września 1965 rakietą Thor Agena D, z kosmodromu Vandenberg. Z powodu awarii członu Agena D, rakieta i ładunek zostały zniszczone na rozkaz oficera bezpieczeństwa kosmodromu, na wysokości około 11 km. Satelita ważył około 1150 kg.
Ładunek Próbnik gęstości elektronów Detektor cząstek naładowanych Elementem detekcyjnym były scyntylatory plastyczne (osłaniane). Poszczególne scyntylatory posiadały efektywne progi wyzwalania na elektrony o energiach: 1,2; 2,4 i 5 MeV. Każdy z czujników miał pole widzenia około 2π steradianów. Dane były nagrywane na taśmie magnetycznej i odgrywane do przesłania do stacji naziemnej. Spektrometr elektronów uwięzionych w polu magnetycznym Pięciokanałowy spektrometr służył do pomiaru elektronów powstających w atmosferze podczas wybuchów jądrowych. Kanały miały zakres: 325-462 keV, 955-1117 keV, 1630-1834 keV, 2400-2614 keV, 3250-3474 keV. Tło mierzono za pomocą dwóch osobnych kanałów: 664-808 keV i 2590-2809 keV. Dane z każdego kanału pobierano raz na sekundę. Pomiary cząstek naładowanych Zestaw pięciu detektorów scyntylacyjnych o różnych polach widzenia. Każdy pozyskiwał widma za pomocą dyskryminacji amplitudowej. Jeden z czujników przestał działać wkrótce po starcie, ale pozostałe działały do końca misji.
Przypisy
Bibliografia
Jonathan's Space Home Page
Kategoria:Amerykańskie sztuczne satelity