Przygody Kubusia Puchatka

Przygody Kubusia Puchatka (ang. The Many Adventures of Winnie the Pooh) – amerykański film animowany z 1977 roku w reżyserii Wolfganga Reithermana i Johna Lounsbery’ego na podstawie książek dla dzieci Kubuś Puchatek i Chatka Puchatka A.A. Milne’a. Film składa się z trzech krótkometrażowych obrazów Walt Disney Productions: Kubuś Puchatek i miododajne drzewo (1966), Wiatrodzień Kubusia Puchatka (1968) i Kubuś Puchatek i rozbrykany Tygrys (1974). Dwudziesty drugi film z oficjalnego kanonu animacji Disneya.

Fabuła Krzyś jak każde dziecko jest związany ze swymi zabawkami, a w szczególności z pluszowym misiem o imieniu Kubuś Puchatek. Narrator opowiada o ich wspólnych przygodach w Stumilowym Lesie spisanych w książce.

Kubuś Puchatek i miododajne drzewo

Kubuś Puchatek nabiera ochoty na miód. Jednak jego zapasy są puste, dlatego jego celem jest drzewo z pszczelim ulem. Drzewo jest za wysokie, więc Kubuś udaje się do Krzysia, mieszkającego na skraju Stumilowego Lasu z prośbą o balonik. W błotnym kamuflażu Kubuś, jako deszczowa chmura, dociera do ula, ale pszczoły domyślają się podstępu i atakują misia. Wobec tego Kubuś odwiedza swego zwierzęcego przyjaciela – Królika, by posilić się u niego miodem. Królik niechętnie go gości w swej norze i wkrótce Kubuś opróżnia jego spiżarnię. Jednak od jedzenia utył i zaklinował się w wejściu nory. Królik wobec tego biegnie po Krzysia.

W tym samym czasie inne zwierzęta – pan Sowa i Gofer – próbują pomóc Kubusiowi, ale na przeszkodzie stoi brak ich porozumienia. Będący na miejscu Krzyś stwierdza, że jedynym wyjściem jest poczekanie, aż Puchatek schudnie, ku niezadowoleniu Królika, gdyż musi używać tylnych drzwi. Po jakimś czasie Kubuś traci na wadze tyle, że może się wydostać. Krzyś i reszta jego zabawek – pluszowi osioł Kłapouchy, Kangurzyca i jej syn Maleństwo – wspólnymi siłami wyciągają misia go tak mocno, że Kubuś szybuje wprost do drzewa i tam utyka. Kubusiowi to nie przeszkadza, ponieważ ma swobodny dostęp do miodu pszczół. Nalega narratora o wstrzymanie się z następnym rozdziałem, dopóki nie skończy jeść.

Wiatrodzień Kubusia Puchatka

Pewnego wiosennego dnia następuje silny wiatr. Mimo to Kubuś udaje się do swego kącika zadumy. Po rozmowie z Goferem Kubuś odwiedza swego najlepszego przyjaciela – pluszową świnkę Prosiaczka – sprzątającego pod swym rodzinnym bukowym domem. Silny wiatr porywa Prosiaczka kurczowo trzymanego przez Kubusia, życzącego innym „szczęśliwego wiatrodnia”. Obaj trafiają do pana Sowy, który traktuje to jako odwiedziny. Wskutek wiatru drzewo, na którym umiejscowiony jest jego dom, zawala się. Wobec tego Kłapouchy deklaruje znalezienie nowego domu panu Sowie, który, niezrażony, zanudza innych opowieściami o swej rodzinie.

Burzliwą nocą Kubuś, słysząc nieznane dźwięki w swym domu, uzbrojony w zabawkową strzelbę, otwiera drzwi. Radośnie wita go nowy mieszkaniec Stumilowego Lasu – pluszowy Tygrys, uwielbiający skakać na swych sprężynowych kończynach, co nazywa brykaniem. Mówi Puchatkowi o słasicach i łoniach kradnących miód, po czym opuszcza go, dalej brykając po lesie. Przejęty miś stoi na nocnej warcie, lecz dopada go sen i w koszmarze śnią mu się słasice i łonie. Gdy budzi się, jego dom jest zalany przez powódź spowodowaną burzą. Mieszkańcy Stumilowego Lasu udają się do domu Krzysia, jedynego miejsca nietkniętego powodzią.

Powódź zmywa Prosiaczka, który wcześniej wysyła w butelce wiadomość z prośbą o pomoc, i Kubusia z ich mieszkań. Obaj trafiają prosto na podwórko Krzysia. Myśląc, że Puchatek uratował Prosiaczka, Krzyś ogłasza go bohaterem i urządza na jego cześć przyjęcie. Wtedy Kłapouchy oznajmia o znalezieniu Sowie nowego domu. Jest nim znany wszystkim, oprócz Sowy i Kłapouchego, dom Prosiaczka, który decyduje ofiarować Sowie swój dom, mimo że sam został bezdomny. Kubuś proponuje Prosiaczkowi zamieszkanie z nim, na co ten się zgadza. Krzyś z tej okazji również ogłasza Prosiaczka bohaterem. Gdy jest po wszystkim, narrator oznajmia zaskoczonemu Kubusiowi, że następny rozdział będzie poświęcony Tygrysowi.

Kubuś Puchatek i rozbrykany Tygrys

Brykanie Tygrysa na innych irytuje Królika, więc wraz z Kubusiem i Prosiaczkiem planuje dać mu nauczkę. Zaprowadzają Tygrysa w nieznany mu rejon Stumilowego Lasu, by tam zostawić go na jakiś czas i przyjść jak stanie się potulny. Po zgubieniu go jednak sami się gubią z powodu mgły. W końcu Królik zamierza szukać drogi na własną rękę. Ostatecznie Kubuś i Prosiaczek sami znajdują wyjście z lasu, gdy zagubiony Królik wpada w panikę. Niczego nie podejrzewający Tygrys odnajduje Królika i wyjaśnia mu, że tygrysy nigdy się nie gubią. Wedle słów narratora to Królik, załamany niepowodzeniem swego planu, staje się potulny po wyjściu z lasu.

Zimą Tygrys i Maleństwo, podczas wspólnego brykania, wskakują na najwyższe drzewo. Maleństwo dobrze się bawi, lecz Tygrys boi się zejść. Tymczasem Kubuś i Prosiaczek badają nieznane ślady, nie wiedząc że należą do nich samych. Dostrzegają Tygrysa na drzewie biorąc go początkowo za Jagulara. Wkrótce przybywa Krzyś z Kangurzycą i Królikiem. Maleństwo bez problemu schodzi, ale Tygrysa wciąż paraliżuje strach i przyrzeka, że nigdy więcej nie bryknie. Używając swych zdolności, narrator pomaga mu zejść. Królik z radością przypomina Tygrysowi o jego obietnicy i ten z żalem ją spełnia. Widząc smutek u innych, Królik zdaje sprawę ze swego egoizmu i oznajmia Tygrysowi, że woli go brykającego, ale szczęśliwego. Rozradowany Tygrys bryka i wszyscy się dołączają do niego, w tym Królik.

Epilog W ostatnim rozdziale mieszkańcy Stumilowego Lasu dowiadują się, że Krzyś odszedł z niego z powodu rozpoczęcia nauki w szkole. Na osobności Kubuś Puchatek przyrzeka Krzysiowi, że nigdy o nim nie zapomni i zawsze będzie przychodził do ich własnego zakątku na skraju lasu zwanego Zaczarowanym Miejscem.

Obsada głosowa Sterling Holloway – Kubuś Puchatek Sebastian Cabot – narrator Timothy Turner – Krzyś Paul Winchell – Tygrys Junius Matthews – Królik John Fiedler – Prosiaczek Hal Smith – Sowa Barbara Luddy – Kangurzyca Clint Howard – Maleństwo (Kubuś Puchatek i miododajne drzewo, Wiatrodzień Kubusia Puchatka) Dori Whitaker – Maleństwo (Kubuś Puchatek i rozbrykany Tygrys) Ralph Wright – Kłapouchy Howard Morris – Gofer

Materiał źródłowy:

Wersja polska Opracowanie: Start International Polska Reżyseria: Maria Piotrowska Dialogi: Krystyna Skibińska-Subocz na podst. przekładu Ireny Tuwim Kierownictwo muzyczne: Marek Klimczuk Teksty piosenek: Marek Robaczewski Dźwięk i montaż: Elżbieta Chojnowska Kierownictwo produkcji: Opieka artystyczna: Michał Wojnarowski Produkcja polskiej wersji dźwiękowej: Disney Character Voices International Wystąpili: Jan Kociniak – Kubuś Puchatek Piotr Uszyński – Krzyś Jacek Czyż – Tygrys Mirosław Wieprzewski – Prosiaczek Ryszard Nawrocki – Królik Włodzimierz Bednarski – Pan Sowa Jan Prochyra – Kłapouchy Ryszard Olesiński – Gofer Aleksandra Kisielewska-Trzcińska – Kangurzyca Tymoteusz Bala – Maleństwo Jerzy Rosołowski – narrator

Wykonanie piosenek: „Kubuś Puchatek”: Jan Kociniak oraz chór „Raz, dwa – wierzcie mi”: Jan Kociniak oraz chór „Brzuszek burczy”: Jan Kociniak „To tylko chmurka deszczowa”: Jan Kociniak oraz Piotr Uszyński „Puchatka wyrywajmy”: Piotr Uszyński „Bardzo wietrzny dzień”: Jan Kociniak „Ma tygrys powód do dumy”: Jacek Czyż „Słasice oraz łonie”: chór „Kap, kap, kap”: Jan Kociniak oraz chór „Hip, hip, hura”: Jan Kociniak, Aleksandra Kisielewska-Trzcińska, Piotr Uszyński, Tymoteusz Bala, Jan Prochyra oraz chór Materiał źródłowy:

Produkcja Przygotowania „Czytałam je w kółko, a potem wiele lat później moim dzieciom, a teraz moim wnukom”– Diane Disney Miller

Walt Disney po raz pierwszy dowiedział się o Kubusiu Puchatku autorstwa angielskiego pisarza A.A. Milne’a za sprawą swojej córki Diane: „Tata słyszał, jak się śmieję samotnie w swoim pokoju i przychodził zobaczyć, z czego się śmieję. Zazwyczaj był to łagodny, kapryśny humor z opowiadań A.A. Milne’a o Puchatku”. Pierwszy raz Disney wyraził zainteresowanie uzyskaniem praw filmowych do książek o Puchatku w 1937 roku, poprzez korespondencję z agencją literacką Curtis Brown. Wielokrotnie starał się w latach 40. i 50. o nabycie praw, ale ubiegła go sieć telewizyjna NBC, która w 1947 roku wyemitowała specjalny program na żywo A Day in the Life of Christopher Robin, a w 1960 roku wyprodukowała odcinek ekranizujący obie książki o Puchatku w ramach programu telewizyjnego Shirley Temple Theatre. NBC planowała stworzyć serię telewizyjną o mieszkańcach Stumilowego Lasu, jednak po niesatysfakcjonującym pilocie projekt został zarzucony, a licencja na ekranizację wróciła do Milne Estate. W czerwcu 1961 roku Disney nabył prawa do kinowego filmu od wdowy po Milne’ie, Daphne, jako że ta podziwiała jego prace i uważała, że jej mąż byłby zaszczycony animowaną wersją jego dzieła właśnie od Disneya; . W tym samym roku Walt Disney Productions w zamian za tantiemy udzielona została licencja na prawa handlowe od Shirley Slesinger Lasswell, wdowy po Stephenie Slesingerze, producencie i rysowniku który w latach 30. odkupił od Milne’a prawa handlowe na terenie Stanów Zjednoczonych i Kanady; .

W 1964 roku po sukcesie Mary Poppins na podst. brytyjskich książek dla dzieci Pameli L. Travers Disney jako następny projekt zapragnął zekranizować kolejną postać z brytyjskiej literatury dziecięcej, jaką był Kubuś Puchatek. W tym samym roku Disney powiedział swojemu zespołowi animatorów, że planuje nakręcić pełnometrażowy film animowany oparty na książkach i odbyło się spotkanie z wyższymi pracownikami w celu omówienia proponowanego filmu. Większość animatorów dobrze znała Kubusia Puchatka za sprawą czytania książek o nim swym dzieciom: „Niektórzy z nas byli w stanie zacytować całe strony dialogów z pamięci” – wspominał animator Ollie Johnston.

Jednak w 1965 roku Disney zaskoczył wszystkich mówiąc, że rezygnuje z pełnometrażowej wersji na rzecz krótkiego metrażu. Miał świadomość, że postać Kubusia Puchatka nie jest szerzej znana Amerykanom i zdecydował się na kilka krótkometrażówek mającą przybliżyć postać.

Scenariusz i realizacja