Giovanni Francesco Stoppani (ur. 19 września 1695 w Mediolanie, zm. 18 listopada 1774 w Rzymie) – włoski duchowny, kardynał.
Życiorys Studiował na uniwersytecie w Pawii, uzyskując doktorat z prawa rzymskiego i kanonicznego w 1716. W 1730 mianowany generalnym inkwizytorem na wyspie Malta. W 1734 przyjął święcenia kapłańskie, a rok później został tytularnym arcybiskupem Koryntu i nuncjuszem apostolskim w Toskanii (1735−1739) i Wenecji (1739−1743). W 1745 nuncjusz ekstraordynaryjny we Frankfurcie na elekcję nowego cesarza Św. Cesarstwa Rzymskiego. Prezydent Urbino w latach 1747−1753.
W 1753 kreowany kardynałem prezbiterem Santi Silvestro e Martino ai Monti. Legat w Urbino (1754−1756) i Romanii (1756−1762). Biskup Palestriny od 1763. Sekretarz Świętego Oficjum Inkwizycji od 1770 aż do śmierci. Był członkiem powołanej w 1767 roku przez papieża Klemensa XIII w związku z groźbą przyznania praw dysydentom Kongregacji do Spraw PolskichWojciech Kęder, Kryzys wokół sprawy dysydenckiej a sprawa suwerenności Rzeczypospolitej w latach 1764-1767, w: Rzeczpospolita wielu wyznań, Kraków 2004, s. 372.. Zmarł podczas sediswakancji po śmierci papieża Klemensa XIV.
Przypisy
Bibliografia Giovanni Francesco Stoppani
Kategoria:Członkowie Kongregacji do Spraw Polskich Kategoria:Kardynałowie sekretarze Kongregacji Świętego Oficjum Kategoria:Włoscy kardynałowie XVIII wieku Kategoria:Włoscy inkwizytorzy Kategoria:Kardynałowie z nominacji Benedykta XIV Kategoria:Ludzie urodzeni w Mediolanie Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Pawii Kategoria:Urodzeni w 1695 Kategoria:Zmarli w 1774