Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1956, oficjalnie VII Zimowe Igrzyska Olimpijskie () – edycja zimowych igrzysk olimpijskich rozegrana od 26 stycznia do 5 lutego 1956 roku we włoskiej miejscowości Cortina d’Ampezzo.

W ramach igrzysk przeprowadzono 24 konkurencje w 8 dyscyplinach sportowych. W zawodach wzięło udział 821 sportowców (689 mężczyzn i 132 kobiety) z 32 narodowych reprezentacji. Po raz pierwszy w zimowych igrzyskach olimpijskich wzięła udział reprezentacja Związku Radzieckiego, która zwyciężyła w klasyfikacji medalowej, zdobywając 16 medali – 7 złotych, 3 srebrne i 6 brązowych. Indywidualnie najbardziej utytułowanym sportowcem został Austriak Toni Sailer, który trzykrotnie triumfował w narciarstwie alpejskim. Cztery medale (złoty, dwa srebrne i brązowy) zdobył Szwed Sixten Jernberg w biegach narciarskich.

Po raz pierwszy w historii rywalizacja na arenach zimowych igrzysk olimpijskich była transmitowana przez stacje telewizyjne.

Wybór gospodarza Podczas 39. sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Londynie w czerwcu 1939 roku wybrano miasto Cortina d’Ampezzo na organizatora Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1944. Igrzyska te zostały odwołane z powodu II wojny światowej.

Po zakończeniu wojny, w 1946 roku Włoski Związek Sportów Zimowych przy wsparciu Włoskiego Narodowego Komitetu Olimpijskiego ponownie zgłosił kandydaturę miasta do organizacji igrzysk olimpijskich. Na czele komitetu organizacyjnego stanął olimpijczyk z Antwerpii, Alberto Bonacossa. Podczas 41. sesji MKOl w Sztokholmie w czerwcu 1947 roku kandydatury nie przyjęto, a prawo do organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1952 przyznano Oslo. Komitet postanowił jednak po raz trzeci starać się o organizację igrzysk, tym razem tych planowanych na 1956 rok. Podczas 43. sesji MKOl w Rzymie w 1949 roku przyznano Cortinie d’Ampezzo prawo do organizacji igrzysk. Już w pierwszej rundzie miasto uzyskało 76% głosów i pokonało trzech pozostałych kandydatów – Montreal, Colorado Springs i Lake Placid.

Wyniki głosowania na gospodarza VII Zimowych Igrzysk Olimpijskich Miasto Państwo Runda 1 Cortina d’Ampezzo 31 (76%) Montreal 7 (17%) Colorado Springs 2 (5%) Lake Placid 1 (2%)

Organizacja Za organizację Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1956 odpowiedzialny był komitet organizacyjny, w skład którego weszli członkowie Włoskiego Narodowego Komitetu Olimpijskiego i przedstawiciele włoskiego rządu. Komitet wysłał obserwatorów na zimowe igrzyska w Oslo w 1952 roku, by zebrać informacje dotyczące organizacji zawodów, infrastruktury i warunków zakwaterowania. Zebrane w ten sposób informacje pozwoliły stwierdzić, że warunki w Cortinie d’Ampezzo nie spełniają norm olimpijskich – obiekty sportowe były w kiepskim stanie i wymagały modernizacji bądź rewitalizacji, konieczna była również poprawa istniejącej infrastruktury drogowej i kolejowej, rozbudowa sieci energetycznej, telefonicznej i wodno-kanalizacyjnej. Włoski rząd przeznaczył na poprawę i rozbudowę infrastruktury 460 milionów lirów, pozostałe koszty, związane zwłaszcza z budową i modernizacją obiektów sportowych, poniósł narodowy komitet olimpijski, który przeznaczył na ten cel fundusze z budżetu własnego i środki ze sprzedaży biletów. Podjął również współpracę ze sponsorami (Fiat, Olivetti), którzy zapewnili dodatkowy kapitał pieniężny oraz wyposażenie.

Sytuacja polityczna Igrzyska olimpijskie w Cortinie d’Ampezzo odbywały się w okresie zimnej wojny. Od zakończenia II wojny światowej do 1952 roku sportowcy z większości państw komunistycznych Europy Wschodniej uczestniczyli w olimpiadach robotniczych i spartakiadach, będących dla nich alternatywą do igrzysk olimpijskich. W igrzyskach ZSRR zadebiutował dopiero w 1952 roku w Helsinkach. Nikita Chruszczow, będący I sekretarzem KC Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, zezwolił radzieckim sportowcom, by uczestniczyli w igrzyskach olimpijskich. Celem Chruszczowa było pokazanie światu wyższości komunizmu oraz budowanie wizerunku Związku Radzieckiego jako kraju dążącego do pokoju na świecie.

Do uczestnictwa w igrzyskach początkowo nie zostali dopuszczeni sportowcy z Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Międzynarodowy Komitet Olimpijski nie chciał przyjąć tamtejszego komitetu olimpijskiego, uznając go za organizację polityczną. Sytuacja zmieniła się po przystąpieniu NRD do utworzonego w 1955 roku Układu Warszawskiego. MKOl dopuścił enerdowskich sportowców pod warunkiem utworzenia wspólnej reprezentacji z Republiką Federalną Niemiec. Zgodnie z założeniami, we wspólnej reprezentacji Niemiec miało się znaleźć 75% sportowców z Niemiec Zachodnich.

Zawody w Cortinie d’Ampezzo zostały zorganizowane na kilka miesięcy przed powstaniem węgierskim i kryzysem sueskim. Wydarzenia te miały wpływ na letnią edycję igrzysk, zorganizowaną pod koniec 1956 roku w Melbourne, która została zbojkotowana przez część reprezentacji.

Rozgrywane dyscypliny Podczas zimowych igrzysk olimpijskich w 1956 roku sportowcy rywalizowali w 24 konkurencjach w 8 dyscyplinach sportowych. Zadebiutowały dwie konkurencje w biegach narciarskich – sztafeta kobiet 3 × 5 km oraz bieg na 30 km mężczyzn. W porównaniu do igrzysk w Oslo, zmianie uległ również dystans najkrótszego biegu mężczyzn (z 18 do 15 km) oraz dystans biegu do kombinacji norweskiej (również z 18 do 15 km).

Zmiany w programie olimpijskim zatwierdzono podczas 49. sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Atenach w maju 1954 roku. Podczas tej samej sesji odrzucono wniosek działaczy ze Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i nie włączono do programu olimpijskiego konkurencji w łyżwiarstwie szybkim kobiet. Rozważano dołączenie do programu olimpijskiego curlingu oraz jedynek bobslejowych (wniosek FIBT), oba te wnioski również odrzucono.

Poniżej przedstawiono listę dyscyplin, które znalazły się w programie igrzysk w 1956 roku. W nawiasach podano liczbę konkurencji rozegranych w danej dyscyplinie. 20px Biegi narciarskie (6) 20px Bobsleje (2) 20px Hokej na lodzie (1) 20px Kombinacja norweska (1) 20px Łyżwiarstwo figurowe (3) 20px Łyżwiarstwo szybkie (4) 20px Narciarstwo alpejskie (6) 20px Skoki narciarskie (1)

Państwa uczestniczące thumb|Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956 W zimowych igrzyskach olimpijskich w 1956 roku udział wzięli sportowcy z 32 państw, o 2 więcej niż cztery lata wcześniej w Oslo. Był to jednocześnie nowy rekord pod względem liczby państw uczestniczących w zimowej edycji igrzysk. Reprezentacje trzech państw – Boliwii, Iranu i Związku Radzieckiego – startując w Cortinie d’Ampezzo, zadebiutowały w zimowych igrzyskach olimpijskich.

W porównaniu do poprzednich zimowych igrzysk, w 1956 roku nie wystąpili sportowcy z Argentyny, Danii, Nowej Zelandii i Portugalii. Z kolei po ośmioletniej przerwie powrócili reprezentanci Korei Południowej, Liechtensteinu i Turcji. Sportowcy z Niemiec Zachodnich i Niemiec Wschodnich po raz pierwszy wystawili wspólną reprezentację, która pod wspólną flagą uczestniczyła również w kolejnych igrzyskach.

Najliczniejszą reprezentację wystawili gospodarze igrzysk, Włochy (79 zawodników). Niewiele mniejsze reprezentacje wystawiły Niemcy (75 zawodników) i Stany Zjednoczone (74 zawodników).

Łącznie do startu w igrzyskach zostało zgłoszonych 924 sportowców (778 mężczyzn i 146 kobiet), spośród których ostatecznie do zawodów przystąpiło 821 sportowców (689 mężczyzn i 132 kobiety). Poniżej przedstawiono listę państw uczestniczących w zimowych igrzyskach w 1956 roku. W nawiasach podano liczbę sportowców w poszczególnych reprezentacjach.

Przebieg zawodów thumb|Reprezentacja Włoch podczas ceremonii otwarcia igrzysk olimpijskich w Cortinie d’Ampezzo

Kalendarz Poniższa tabela przedstawia kalendarz igrzysk olimpijskich w 1956 roku. Wyróżniono dni, w których wyłonieni zostali medaliści w danej konkurencji (żółty kolor), rozegrane zostały eliminacje (niebieski kolor), odbyła się ceremonia otwarcia (zielony) i zamknięcia igrzysk (czerwony).

Dyscyplina 26.01.(cz) 27.01.(pt) 28.01.(sb) 29.01.(nd) 30.01.(pn) 31.01.(wt) 1.02.(śr) 2.02.(cz) 3.02.(pt) 4.02.(sb) 5.02.(nd) Konkurencje Biegi narciarskie ● ● ● ● ● ● 6 Bobsleje ● ● ● ● 2 Hokej na lodzie ● ● ● ● ● ● ● ● ● ● 1 Kombinacja norweska ● ● 1 Łyżwiarstwo figurowe ● ● ● ● ● ● 3 Łyżwiarstwo szybkie ● ● ● ● 4 Narciarstwo alpejskie ● ● ● ● ● ● 6 Skoki narciarskie ● 1 Finały 0 2 3 2 3 3 3 2 2 3 1 24 Ceremonie ● ●

 ●  Ceremonia otwarcia  ●  Zawody  ●  Finały  ●  Ceremonia zamknięcia

Ceremonia otwarcia thumb|Zapalenie znicza olimpijskiego w Cortinie d’Ampezzo Ceremonia otwarcia zimowych igrzysk olimpijskich w Cortinie d’Ampezzo odbyła się w czwartek 26 stycznia 1956 roku na Olimpijskim Stadionie Lodowym. Rozpoczęcie nastąpiło o godzinie 11:30 czasu lokalnego. Podczas uroczystości organizatorzy zapewnili miejsca dla 12 000 widzów.

Ceremonia rozpoczęła się od odegrania hymnu narodowego Włoch. Następnie po raz pierwszy w historii igrzysk olimpijskich zagrany został hymn olimpijski, oficjalnie uznany rok wcześniej przez MKOl. Później swoje przemowy wygłosili: Paolo Thaon di Revel – przewodniczący komitetu organizacyjnego, Avery Brundage – przewodniczący Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego oraz Carlo Russo – przedstawiciel włoskiego rządu.

Podczas ceremonii na stadion weszły kolejno wszystkie 32 reprezentacje uczestniczące w igrzyskach. Ich kolejność ustalona była alfabetycznie według nazw włoskich poza dwoma wyjątkami – jako pierwsza na stadion weszła reprezentacja Grecji, a jako ostatnia reprezentacja gospodarzy igrzysk – Włochy.

Oficjalnego otwarcia igrzysk olimpijskich dokonał prezydent Włoch, Giovanni Gronchi. Znicz olimpijski zapalił łyżwiarz szybki, Guido Caroli. Przed zapaleniem znicza, podczas wejścia na stadion, przewrócił się, potykając się o przewód mikrofonu.

Przysięgę olimpijską w imieniu sportowców złożyła Giuliana Minuzzo – brązowa medalistka w zjeździe na poprzednich igrzyskach. Po raz pierwszy w historii przysięgę olimpijską złożyła kobieta.

Bobsleje thumb|Eugenio Monti i Renzo Alverà na torze bobslejowym w Cortinie d’Ampezzo

Zawody bobslejowe na igrzyskach w Cortinie d’Ampezzo odbyły się od 27 stycznia do 4 lutego na Pista Olimpica di Bob. Tor bobslejowy miał długość 1700 m, liczył 16 zakrętów, a różnica wysokości wynosiła 152 m.

Przeprowadzono rywalizację dwójek i czwórek mężczyzn, w których wystartowało łącznie 101 zawodników z 14 państw. Zawody zdominowali reprezentanci Włoch, którzy zdobyli trzy medale olimpijskie – złoto i srebro w dwójkach i srebro w czwórkach. Były to pierwsze igrzyska, podczas których Włosi stanęli na podium olimpijskim. Multimedalistami zostali Eugenio Monti i Renzo Alverà, w dorobku których znalazły się dwa srebrne medale. Mistrzami olimpijskimi zostali Lamberto Dalla Costa i Giacomo Conti w dwójkach oraz Szwajcarzy Franz Kapus, Gottfried Diener, Robert Alt i Heinrich Angst w czwórkach.

Czwarte miejsce w konkursie dwójek zajęli Hiszpanie Alfonso de Portago i Vicente Sartorius, którzy przegrali brązowy medal o 0,14 sekundy. Był to najlepszy wynik reprezentantów Hiszpanii w historii startów w zimowych igrzyskach olimpijskich.

Hokej na lodzie thumb|Wsiewołod Bobrow z pucharem za zwycięstwo w mistrzostwach świata w 1956 roku

Turniej olimpijski w hokeju na lodzie podczas igrzysk w Cortinie d’Ampezzo rozegrano od 26 stycznia do 4 lutego na Stadio Apollonio. Mecz finałowy odbył się na Olimpijskim Stadionie Lodowym. W turnieju wzięło udział dziesięć reprezentacji, które w pierwszej fazie podzielono na trzy grupy (A, B, C). Zespoły w każdej grupie rywalizowały między sobą w systemie kołowym, do rundy medalowej awansowały dwie najlepsze drużyny z każdej grupy, pozostałe rozegrały dodatkowe spotkania w rundzie pocieszenia.